Bu insanların sayısı daha çok.


Tarkan'dan bir tane var, Kenan Doğulu'dan bir tane var.


Her şeyin topundan beş altı tane var.


Messi, Ronaldo diyorsun.


On tane futbolcu sayıyorsun.


Ulan elli bin tane futbolcu- Ya dünyanın geneli içilerde yedilik adamlardan, kadınlardan oluşur.


Bütün dünya altılık yedilik kadınlardan, adamlardan.


Hani onun yüzü suyu hürmetine dönüyor ama hiç konuşulmuyor.


Sektörü oluşturan altılar, yediler.


Ekmeğini yiyen onlar.


Demek ki yedi daha kıymetli.


Herkes neyi konuşur?


Yüzüklerin Efendisi, Matrix, Avatar bilmem ne.


Halbuki Atv'de Yeraltı Canavarı diye bir film yayınlandı.


[gülme] Senin cenazene yine o köpekbalığı gelir.


[gülme] O canavar gelir yani.


Mesela sen şuna mı okeysin?


Kemal'in kırklı yaşları on üzerinden on geçecek ama elliden sonra dört, beş.


Ömür billah yedi mi?


Ben bunun kararını yıllar önce verdim abi.


Ömür billahi altı buçuk yedi devam etsin.


Öldüğümde yedi öleyim.


Tamam işte yani.


Nasıl bilirdiniz diye 7 kez yedi desin.


Bir tane köşede bir adam çıkıyor.


Sordunuz söyledim.


Bana borcu vardı diyor.


-Ayıp ya cenazede yapma.


Ölüye yapma bari.


Dört hatta diye uzaklaşıyor.


[gülme] Geçen öyle ya birinin cenazesinde adam şeyi yanaştırmıştı ya caminin içine.


Ayva, nar satıyordu herif.


Ulan ne acayip görüntüydü o ya.


Yani şeyden çıkanları, cenaze namazından çıkan o herif ayva nar satıyordu.


Hiç ölenle ölünmez.


Üzgünüz ama gidince sana yine nar lazım.


Bak ölüm var.


Narın ayvanı ye, vitaminini al.


Bir tane nar yemedi bu.


[gülme] O yüzden şey lazım abi.


Sahnede ölmek değil bence sanatçı için.


Zirve de bırakıp sessiz sedasız ölmek.


Şeyde Ege'de, yazlıkta.


Ege'de, yazlıkta, denizde.


İyice sen de hayal gibi.


Yedi bin beş yüz böyle kara sınırını aştığın yer var ya.


Yunanistan botlarının seni taciz ettiği yere kadar gidiyor ya.


Yarım saat evvel sözcüğü okumuşsun.


Sırt üstü dönmüşsün.


Orada yüzünde hırçınla.


[güler] Konudu yok.


Bu arada- Sana selamları var abi.


Çok selamlar var gerçekten o geldi.


Senin de yakın zamanda galiba.


Benim daha bir on dört, on beş Mart.


Yani işte benim de on beş gün filan kalmış.


Yirmi gün.


Herkes valla Hünkar Bey'i de bekliyoruz diyor.


Sağ olsunlar eksik olmasınlar.


Oyunun girişinde sordum podcastimizi dinleyenler diye.


Muhtemelen yüzde doksan el kaldırdı.


Hollanda'daki Türkler yani bizim oradan expat diyorlar ya onlara, baya baya okumuş etmiş kitle.


Baya finans işiyle uğraşanlar, mühendisler.


Ne sorsan el kalkıyor.


Şimdi bak Dublin de öyle abi.


Dublin'de de hep böyle Instagram çalışanları, Google çalışanları falan oluyor.


Haa, ben oraya gidince şey yapayım ya.


Beni bir iki milyon yapabiliyor muyuz bu, diye Instagram'da.


Valla iki milyon yapılır mısın bilmiyorum ama mesela Instagram'da başına bir şey geldi.


Normalde bunun halledilme süresi bir hafta ya, -Hee.


Başıma bir şey gelmez.


Beni iki milyon yapabilirler.


Yanlış karar veriyorsun.


[gülüş] Ben onu hallederim kendim.


Abi çok enteresan ya.


Ülkelerde yaşayan, baya farklı ülkelerde yaşayan Türklerin de bir karakteri var ya.


Mesela işte Dubai'de de biraz premium bir kitleye oyun oynadım ben.


Parayla pulla işleri bitmiş bir kalıp.


Değil mi yani orada çok kazanıyorlar.


Ben çünkü gösteride mesela bir kısmında temizlikçi bulamamanın zorluğundan bahsediyorum.


Dedim burada da yok dedim.


Saağ diye bir şey duydu.


Ulan biz buraya hizmet almaya geliyoruz hadi.


Biz ol deriz olur. Haaa.


Bizde, burada şey temizlikçi yok, Arap var.


Arapları çalıştırıyorlar.


Benim de abi Hollanda oyununda.


[şahin gülüyor] Bir akşam önce sahnede yangın çıkmış.


Benim çıkmam gereken sahnede.


Ben ertesi gün gittim, saat üçteydi oyunum.


Öğlen on ikide gittim.


Sen Rammsteincılık mu oynuyorsun?


Yaktı geçti.


Rammstein'ın kaldığı odayı dağıtıyormuş ya.


Keşke ben yapmış olsam.


Benden önce yapmışlar abi.


Orada da tabii bu işler çok ciddi olduğu için hemen güvenlik tedbirleri alınmış.


Demişler ki bu sahne kullanılamaz.


Kemal Akça sigortadan para almak için diye [gülüyor] yapışmış Amsterdam'da.


Oraya yeni ev yapmak için oyun koyup yaktırmışlar [gülüyor] işte.


Neyse işte bir şekilde artık alttaki konser sahnesini ayarlamışlar ki stand up sahnesiyle alakası bile yoktu abi.


Ben on ikide bir gittim.


Acayip panikliyordum - Ha sen normalde çıkacağın yerde çıkmadın.


Çıkmadım abi.


Tamam tabi bizim için çok önemli bir şey ya.


Yani bambaşka bir sahne ışığını, sesini ayarlamak mümkün değil o kadar sürede.


Fakat işte oradaki disiplin.


Hem bizim Türkler sağ olsunlar yani organizasyon ekibi hem de oradaki teknikçiler, Hollandalılar o kadar güzel bir ayarlama yaptılar ki.


Ama sonra şeyi konuştum dedim sahne nasıl yandı?


Bir önceki gün abi Hindistan Tiyatro Topluluğu [gülüyor] Babuşov isimli...


Ne yaptılarsa yani yangın çıkarmışlar, her gözü toparlamışlar, inmişler sahneye.


Sanatçının neyini- Hijyensizlikten kendini bitirmiş dimi [gülüyor] .


Ben de ertesi gün sahneye şey diye çıktım.


Amına kodum göçmenleri diye.


O da kadar.


[gülüş] Amınakodumun göçmenleri başlıyor.


Yerlisi gibi müthiş kahkaha oldu.


Bak ama şimdi şu var abi onu da fark ettik biz.


Hep böyle yurtdışından bahsediyoruz ama mesela Dubai'de de Hint ve Paki, Paki mi deniyordu?


Pakistanlılar- Paki diyorlar heralde.


Yoldan bir hanımefendi geçiyor şimdi.


Şeriat var ya, güya ülke yönetimine da böyle güya hepsi laik lan onların.


Güya hepsi laik.


Konuşurken konu gidiyor dimi?


Abi mesela şimdi burada bir hanımefendi yürüdüğü zaman Taksim Meydan'da örnek veriyorum azıcık alkollü üçlü beşli erkek grupları çok böyle bakmaya başlıyor ya.


Orada ben sekiz on tane hanımefendi gördüm.


Gece işte yürüyorlar Dubai'nin merkezinde.


Gece iki üç tek başına yürüyor böyle.


Hatta çıplak ayakla yürüyen gördüm.


Abi herkes mum gibi Kemal insanlarla göz teması bir yere kadar.


Yani taciz aşamasına geldiği anda gözünü çekiyorsun.


Çünkü bir kadına hani böyle şey bakmak var ya, yani bir saniye baktın çekeceksin gözünü üç saniye, beş saniye, on saniye.


Onun artık böyle kadrajına girmeler.


Peki buradan çıkardığımız sonuç.


Buradan bize bitigleri geliyor [gülüş] burdan.


Buradan çıkardığımız sonuç şey göçmenin bitiği bize kralı onlara.


Doğru doktoru moktoru hep oralara gidiyor.


Göçmende de bir kalite var abi yok mu?


Bence bizim için de geçerli bu.


Bizim de kalitelimiz işte bir yere gidiyordur.


Bittiğimiz bir yere gidiyordur muhtemelen.


Orada da bak yani sahneyi yakmışlar ama yine tiyatro için yakmışlar.


Burada ısınmaya yakıyorlar.


O yüzden hani bir fark var arada.


Bizim ama insanımız çok kaliteli orada.


Özellikle o finans sektöründe filan ciddi bir şeyleri var ya.


Evet, para puldan bahsettik, bahsedemedik valla.


Herkes o işlerin başında.


Güzeldi yani bekleniyorsunuz İlker Bey.


Ben de işte yakında Dublin'e gidiyorum.


Abi sen de Dublin'i çok seveceksin.


O zaman çok sevmezsin.


Biz Amsterdam'a da Ayşe'yle gittik.


Gördün storylerde Red Light yok.


Etli ekmek yedim.


Coffee shop yok.


Diyor ki Amsterdam'da bir şey yok ya.


Kemal döndüğü gün şey dedi.


Öyle çok da bir şey yok.


Arkadaş hiçbir yere gitmemişsin.


Yani otele gitmişsin, müze gezmişsin, yemek yemişsin.


Story atmayı biliyorsun.


Amsterdam Full Duman Altı.


Hiç oldu mu Duman Altı? Hayır.


Abicim tabii ki de olmadı.


Podcast'te böyle şeyler söylenir mi?


Bunlar zararlı şeyler.


Oğlum tamam da ülkece yasal bir şey.


Neticede ülke izin vermiş, o ülkenin- Podcast'te orada yapsak ben sana ne hikayeler anlatırdım.


Burada yapınca yapacak bir şey yok yani.


Şöyle bir şey, hakikaten özgürlıklere çok önem verilen bir ülke.


Ama hep de şöyle bir uyarı var.


Ama başkasını rahatsız etmeyecek kadar.


Ve ben de anladım o özgürlükten.


Özgürlük dediğin gönlünce yerin içine sıçmaktır.


Sen onu rahatsız edersin, o seni rahatsız eder.


O şu şekil giyinir.


Ben şu şekil giyinirim.


Bu biraz şey bir tanım zaten ya.


Yani kafa karıştıran bir tanım.


Yani başkasının hani alanına girmeden olan şey özgürlük oluyor mu abi.


Başkasının alanının sınırı ne abi?


Ya ben çünkü özgürlüğümü biraz doyasıya yaşamak isterim.


Koşacağım çırılçıplak.


Bu da karşı tarafın alanını işgal etmek ya.


Göz zevkini bozuyorsun mesela.


Ya abi, yani şimdi coffee shoplar, moplar filan var.


Bilmiyorum podcastde ne kadar konuşulabilir ama.


Zehir gibi kokuyor be abi.


Tamam bak böyle konuşulur işte [gülüş] götürecekiz.


Kalkın buradan demeliyim o zaman.


O da benim özgürlüğüm diyemiyorum ama işte.


Yok valla ben çok memnun kaldım.


Sadece güneş yok ki biz yani nadir güneşli günlerinden birine denk gelmişiz.


Çok şanslısınız dediler.


İnanılmazdı ya herkes abi o soğukta.


Ben bak Türkiye'den lahana gibi giyindik gittik.


Yine de çok üşüdük.


Millet abi taytlarla maytlarla yarı çıplak koşu yapıyorlar.


Yahu siz ne ara çalışıyorsunuz da nasıl para kazanıyorsunuz?


Abi işte onlar şey işe de öyle gittikleri için anlamıyorsun.


Ya bizde işe spor yaparak gitme diye bir kültür olmadığı için.


Hatta bir ara konuşmuştuk abi.


İşte bu Beşiktaş'tan Üsküdar'a yüzen abiler varmış ya.


Evet, sabah işe giderken adam öyle bir rota belirlemiş kendine.


Bir tane de kendine şey yaptırmış, poşet.


İçine de dolduruyor su geçirmez poşet işte.


Herhalde geceleri ütülüyor falan katlıyor, koyuyor, asıyor boynuna.


Telefonun şarj aleti yok lan.


Abi olur mu ya?


[şarkı] Valla ben böyle çılgınlıkları severim ya.


Bok kokarak giriyorsun işte işe.


Yemişsin bütün Marmara'yı.


Muhasebe departmanındasın.


Sırılsıklam içeri mi giriyorsun?


E canım işte.


Havlun falan var.


İndiğin yerde, çıktığın yerde kurulanıp yenip gidiyorsun.


Olacak iş değil.


Yani köprünün altından yüzerek geçip çekil amına koydum diye.


[gülme] Değil mi?


Bir metrobüse sevinen var, bir de bu çok mutlu.


Ya şeyin ulan diye.


Şey konusunda çok ciddiler.


Ee, eşcinsel özgürlükler konusunda.


Müzelerde bayraklar filan.


Özgürlükçüler yani. LGBT.


Ben oraya kadar biliyorum.


Daha plastları ne kadar kilar iyiler bilmem ne.


Hepsinin toptan bir bayrağı var.


Onlar böyle müzelere filan asmış.


Toptan bir bayrak çok koymuş he.


[gülme] Hepsinin normalde bayrakları ayrı ama bütün bayrakların birleştirildiği dev bir bayrak var.


Marşı var mı lan bunun? Ardımız.


Ardımızda bilgilerden bir çelenktir.


Ardımız kaldırılmıştır.


[kahkaha] Oğlum ardımız göt olmuş diye arada böyle güncelleme geliyor ya.


Abi ilk hem değişmiştir.


Her Pazartesi sabah Cuma akşam ardımız ardınızdır.


Lal lal lal lal duvara dayasan götünü.


Ne yapıyorsun adam?


Evet, ben Kemal Ayça.


On iki Mart'ta Türkiye'mizdeyiz.


Kendi evimizdeyiz.


Kadıköy Eğitim Sahne'de oyunum var.


Bütün İstanbulluları.


Hemen arkasından da on dört Mart'ta Dublin'deyim.


Yirmi üç Mart'taydı, Dublin oyunu daha büyük bir sahneye aldık.


Tarihi de daha öne aldık.


Şimdiden herkesin ilgisine çok teşekkür ediyorum.


O gün de orayı doldururuz.


Biletlerim Instagram profilimde mevcut.


Oradaki linkten bütün oyunlarımın biletlerine ulaşabiliyorsunuz.


Ve ben İlker Gümüşoluk.


Altı Mart'ta, Antalya'da, on dört Mart'ta Berlin'de, on beş Mart'ta da Amsterdam'da sahnedeyim.


Türkiye oyunlarımın biletleri biletini al.


Bu bilet Biletix'te.


Yaşlanınca kendi enerjimle birini bulursam banka manka soymayı deneyebilirim.


Bir macera peşine düşerim ben.


Ben o kadar varım ki buna.


Çocuğu evlendirmişim.


Ben yetmişten sonra hadi büyük konuşmayalım.


Valla bak ondan sonra benim hayatımın kıymeti yok.


Çok kötü şube soymamız lazım senle.


Fizik olarak düşeceğim.


Hayat kalitem düşecek.


Ondan sonra hani ne kadar iyi gelirsem geleyim oraya yetmiş beşten sonrası zor.


O yüzden her şeye varım.


O zaman sen de bir emeklilik planı.


Banka soyma bir.


Banka da soyabiliriz.


Başka ne yapılır ya?


Ahlaka mugayir hareketlere varım mesela.


Ama onlar işte öyle sayılıyor mu yaşlılıkta?


Abi şöyle şeyler oluyor yaşlıkta artık üşenme başlıyor.


Bir de zaman da kısıtlı.


Mesela işte gençken şortunu arabada değiştiriyorsun.


Tamam, değiştirme.


Hayya değiştir Sana ne diyeceğimi-- Şimdi ben burada mesela ahlak dışı bir davranışta bulunmuş mu oluyorum yoksa tamamen yaşlılık mı?


Bebeklerin de öyle değil midir? Plajda...


Mal meydanda dolaşırlar.


Gayet neşeli bir şekilde.


Ulan acaba diyorum.


Demek ki yaşlılıkta bir bebeklik evresine geri dönüşse oradan yaşlıyı tekrar ergenliğe, gençliğe çevirebilir miyiz?


Ölümden kurtarabilir miyiz?


Ey bilim insanları!


Anne sütü diyeceğim ama o yaşta adamın anasını nereden-- Vallahi ninni diyeceğim ama kahve almasınız diye susuyorum.


[gülme] Kundak diyeceğim ama yüzüm- Sürekli kromozom mromozom bakıyorsunuz.


Azıcık da ninniyi araştırın diye.


Tamam işte olabilir abi.


Evet, ayakta çok hızlı sallasak yaşlıya acaba?


Belki anne sütü gerçekten yaşlıları tekrar böyle çocukluğa, ergenliğe şey yapar.


O yaşta anne bulunamadığı için böyle boşu boşuna ölüyor olabiliriz biliyor musun?


O yaşta anne ne demek la?


Oğlum sen yaşlıyken nereden bulacağım?


Ananı da emeceksin işte.


Ya az evvel üç aylık bebek emmiş lak diyi memeyi yetmiş altı yaşında.


Siktir lan!


Erkeğin yeter bu kadar şimdi Niyazi Enişte.


Mık mık mık mık mık diye.


Ablacığım kucağında tutmana gerek yok.


Ben burada ayaktayım deyip.


Ziyade olsun deyip çekiliyor memeyi.


Şey diyemiyor.


Bir tane şey var ya hep görüyorum reklamını.


Yaşlı bastonu koltuğa dönüşüyor.


Tabure olduğu yerde dinlensin.


Çok şey kumaş pantolon, meme emiyorsun di mi.


Elindeki kahverengi noktalar yok oluyor emdikçe.


Bir tane de şey reklamı vardı.


Yaşlıların düştüğü an arkalarında açılan hava yastığı.


Ya yemin ediyorum ben öyle bir şey istemem.


Ben şeyi anlamıyorum.


Abi hiç onu görmedik videoda.


Evet, yani sadece açılırken.


Onun bence varya çok büyük derdi var onun evde üç saatte anca kapatıyorsun.


Ya onu biri kaldırır herhalde.


Masaj koltuğu gibi duruyorsun orada biri gelene kadar.


Biri sana bir lira atana kadar yerdesin.


Ama evet ya o şekilde düşmek de ne bileyim valla benim kırılsın kalçam ben öleyim yoğun bakımda.


Tamam yeter.


Abi işte ölmüyorsun bir de öyle bir durum var Kemal.


Kırık kalçayla bir on yıl daha yaşıyorsun.


Evladın geliyor pazar günleri.


Bu şeyin işte tam piyaniste hatırlar mısın Adrian Broody bir eve saklanıyordu Almanlardan da. Evet.


Bir tane adam şey diyordu.


Ben sana üç günde bir geleceğim, yemek getireceğim, gazete getireceğim.


Bu böyle abi bir ay falan geçiyordu da çok nadir gelmeye başlıyordu.


Çok kötü sosisli getiriyordu.


İşte on gün evvelin gazetesini getiriyordu.


İşte bak yaşlanınca çocukların da öyle oluyor.


[Ortam sesi] İlk bir iki hafta geliyorlar.


Sen sonra böyle şey gibi bekliyorsun.


Yahudi gibi evde bekliyorsun yani.


Sen mesela sinemacı olan sensin.


Orada yönetmenin anlatmak istediği ne?


O mudur yani?


Hayır, orada bir tane aile var.


Adrien Brody'nin eski sevgilisinin ailesi.


O adama para veriyor hani buna gel bak diye.


Onlar da yok olunca herif kötü niyetli bir adam parayı almayınca gelmeyi, yani parayı kendine harcıyor, gelmeyi de azaltıyor.


Yani yönetmen demiş ki insa-insanımız çiğ süt emmiş bu.


[gülme] Yani yönetmen şunu mu diyor?


Paran varsa Yancık'ta...


Tam bir Roman Polanski cümlesi bu.


Yani o yüzden yatırımını iyi yap, insanlarla iyi geçin, dost biriktir.


Hayat istediğini bile ellemiyor.


Yine böyle üçüncü Dünya savaşı başladı, baş gösterdi.


Başladı mı, baş gösterdi mi ayrı şeyler. Yani...


Bu sefer de- İngilizler saldıracak diye haber gelmiş.


O kadar da değil de yani.


Böyle esmer tenlilere bir düşmanlık var.


Pakiler ve ben telaşla bir yere kaçıyoruz.


Abiler ne yapacağız diye.


Yıkık virane bir şehrin içerisinde kimin evine gidersin?


Ya sizler varsınız.


İstanbul'dan mı bahsediyoruz?


Ben şimdi beyaz tenliyim, şahsen hiçbir böyle şeyim yok.


Ölüm riskim yok.


Ama- Ama senin evine herhangi bir baskında ben çok belli olurum.


Çünkü ten farkımız muazzam.


Adam beni de mesela yakarlar.


Soysuzlar Çetesi'nin en baş sahnesinde- Evinizde esmer var mı?


[ahueymeler] Yeraltına saklıyorlar ya.


Dün akşam tavuk kestik vallahi yok.


Kimse de-- [gülüş] Lan tavuk kesmeyle bu koku çıkartmıyor.


Abi sifonu çekmedik mi?


Lan bu bok kokusu değil, ben biliyorum.


Oğlum artık niye bitsin bu dram.


Ben şeyden bakıyorum.


Gardırobun içine.


Üzerimde Alman parkasıyla.


Amına kodduğum diye.


Öv lan beni piç diye.


Orada dayanamayıp ses çıkaran Yahudi var mı acaba?


Ehe ehe falan.


Efendi ister kes ister öldür.


Tenime laf etme diye bam diye vuruyor.


Sana ben çok net bir şey soracağım.


Esmerlerle beyazlar dövüşüyor dünya.


Koca bir ring yapmışız.


Esmerler koşuyor, beyazlar koşuyor.


Kimin tarafındasın?


Abi, ben mecburen es-- yani beyazların içinde olacağım.


Susacağın.


Susacaksın.


Beyaz tenlilerin içerisinde mandacı olurum.


Abi esmerler yönetsin dünyayı.


Kemal bando olmuş.


Löp löp löp löp löp löp.


Hiç savaşmıyor.


Üçüncü Spartalıyı ispiyonlayan- Kambur.


Kambur var ya.


Ben beyaz tenlileri ispiyonlayan o Kambur olurum ya.


Gel ve tenimize sürtün diyoruz, değil mi?


Kokumuzdan tat.


Siz bizi bulamazsınız da.


Koku yok, bir şey yok.


Esmer seri katil yok.


Hep beyaz tenli seri katil.


Beyazlar da başka bir- İşte ezilmişti. Plancı.


Ama işte delikanlı değiller.


Ya içkine bir şey atacak ya seni bir yerde arkadan- Lan böyle seri katil mi var?


İçkine bir şey atar.


Nuri Alço'ndan bul.


Vardır oğlum.


Hangi seri katil aslan gibi güreşip adam öldürüyor oğlum.


Seri katil dediğin arkadan yaklaşır, bayıltır.


Kendi inine çeker keser seni.


Muhammed Ali gibi seri katil mi var?


Gel lan erkek erkeğe konuşacağız diye.


Ama içkiye de bir şey atmaz seri katil.


Abi bir kandırma işte.


Aklıma gelmedi.


Ted Bundy nasıl yapıyordu?


Abi bunlar şey zaten ya, genelde güçlü abiler oluyor bildiğin.


Bir de-- bir tek şey.


Albert Fish yaşlı bunların içinde.


Bunlar genelde kandırmak.


Ulan yaşlı seri katil de- Zaten müşküle yanaşıyor, müşküle.


Diyor ki sana mesela sen zordasın, gel senle arkadaşlık ederim diyor.


Eve alıyor, sonra bayıltıyor.


Müşkül ederken ne oğlum?


Mercimekle mi kandırıyor?


Heee ben şey gibi anladım.


Herhalde o zaman ben de...


[gülme] Ya mesela örnek- Sanayici lan bu.


Karındeşen Jack hayat kadınlarına bir dostluk vaat ediyor ya mesela.


Şimdi o dostluktan uzak kalmış.


Hayatı boyunca duygusal bir şey yaşamamış belki.


Kendi onu kullanmış.


Diyor ki ona gel diyor, sen de diyor, birazcık sohbet edelim diyor.


Onu anlıyor gibi yapıyor derken pıt iğne soktu, bayıldı. Offf.


Ulan ben seri katil olsam kendime öyle özel bir grup seçerim ha.


Abi zaten seri katillik o.


Bir yeri belirleyeceksin kendine.


Açık E sus diyenleri öldürüyor değil mi?


Samsun'da dolaşıyor.


[gülme] Söyle lan akıyor bu akşam maşallah.


Söyle ulan diye.


[gülüş] Ertesi gün bütün Samsun yok olmuş.


Ben de biriyle konuşuyorum, sürekli benzin deyip duruyor.


Samsun'lular bunun bir farkında ve çok gülüyorlar ya.


Mesela sizin ailenin kusuru neydi abi?


Misafir geldiğinde ananın babanın nesinden utanırdın?


Benim babamın her şeyi yanlış söylemek gibi bir şeyi var yani.


Utandırmaz ama çok güldürür.


Mesela Yılmaz Erdoğan demez, Erdoğan Yılmaz der. Tamam.


Peki bu nasıl başladı?


Zamanında Aziz Rutkay'a Rutkay Aziz demişti.


O gün bugündür toparlayamadı amcası.


Çetin Tekindor'a Tekin Çetindor dedi.


Bir daha asla düzelmedi.


Sümer Tilmaç'a Tümer Silmaç demiş.


O gün bugündür balkonda balon patlatır dedem.


Zamanında ben daha ortaokula mı ne gidiyorum.


Liseye başladım ya başlayacağım.


Şampiyonlar Ligi maçları var.


O zaman böyle akıllı telefon filan yok.


Babam bir kağıda akşam maçlarını not almış.


Annem de babam ceketini çamaşır makinesine atacak ya, o notu bulup acayip sinirleniyor.


Babam Milan Porto maçını not almış kağıda.


Milan Porno diye.


[gülüş] Anneme açıklayamadık durumu.


On dakika çok kızdı.


Ne biçim adamsın sen falan diye.


Türkiye'de kadın mı yok?


Yahu maç, maç diye, diye.


Benim de annemin yemeklerinden kıl çıkardı hep.


[kahkaha sesi] Valla.


O da onun lezzeti be abi.


Şöyle, annem kıllı bir kadın değildi.


Annem saçı açık yapıyordu yemeği mesela.


Mesela eve özel misafir gelir.


Babam da böyle değişik değişik adamlar eve getiriyordu.


Bir gün şey dedi.


Maltepe emniyet müdürü dedi.


Niye bizde?


[kahkaha sesleri] Ve böyle yani bir saate kala haber veriyor anneme.


Ay bir şey diyor.


Alkollü Gülsün.


Malta Emniyet Müdürü ile eve geliyoruz.


İşte bir şeyler yap diyor.


Annem de zaten hep fix bir yemek var, hep tamam diyor, aynı şeyi yap.


En azından salata falan yap.


Tamam işte.


Abi oturuyoruz böyle ailecek yani.


Bir de böyle hani kılın çok belli olacağı yoğurt falan anladın mı?


Hani bütün o saflığın, temizliğin içinde iğrenç bir şey duruyor ya, şöyle anlar yaşanıyordu.


Bak kılı görüyoruz.


Babam ablama göz kırpıyor, ablam bana.


Ben kaşıkla kılı kendime alıyorum.


Hani kendime yemek alır gibi ortadan yok ediyorum.


Ama unuttuğumuz şey var mi?


[kahkaha sesleri] Onu da mesela ablamla babam temizlemeye çalışıyor gibi.


Bizim böyle çok zorda kaldığımız anlar oldu ya.


Kol kılımı abi soramadım da şimdi saçmalıyorsun.


Kıl değildi, soramadım abi.


Annemize ayıp olmasın göt kılımı abi valla dilim varmıyor abi diyen göt kılı demedi.


Bu yemeği o kadar iyi yapıyorum ki artık götümle yapıyorum.


Yok lan saçıdır muhtemelen.


Ya bir de şey kısmı var biliyor musun?


Daha kısa ve daha kalın.


Tel saçlı koldan moldan düşer.


Şey çok saçma bir an ya.


Kıl sonra minik bir dedektifçilik oynanıyor.


Ya he bu kimin böyle bir geriliyor ve bakıyorlar.


İşte bu Mesut'un olamaz kenar İlker'in nesinin bu diye öyle işler çok yaşadık.


Mesela ben hani annem yemek yaptığında biraz geriliyordum.


Normal gün içinde ne oluyordu?


Aile içerisindeki emekler koymuyordu.


Kral ya ben zaten öyle şeylerden pek çekinen biri değilim ya.


Annemin saçı ya.


Biliyorsun be abi.


Şimdi biraz kişinin temizliği de burada etken ya.


Şimdi hani anne var, anne var.


Annemin temizliğine çok kefil olduğum için hani atıyordum.


Bence de hiç her gün çıkmıyordu ya.


Günaşırı mesela.


Bir gün var, bir gün yok.


Ne yapacaksın, yapacak bir şey yok.


Peki sen seri katil olsan kimi avlardım?


Aaa bak ben var ya, tam bir Hannibal Lecter'im abi.


Ben nezaketsizleri temizlemek isterim.


Kimdir abi senin için nezaketsiz.


Abi teşekkürü bilmeyen.


Teşekkür bilmeyen, emir kipiyle konuşan.


Gündelik hayatta yaşıyoruz bunları.


Senin sıranı çalan.


Sıranı çalan.


Sen duymadın.


Gözünü seveyim, boğazını keserim.


Hayır adamı yiyorsun, yani beynini yerken geri koyuyorsun.


Abi çok pardon ya.


Ben sana teşekkür ettim ya.


Bazen de oluyor hakikaten yani.


Teşekkür edilmediğini zannediyorsun.


Hakikaten edilmiş ve sen duymamışsın.


Kaşından, gözünden anlarsın be Kemal.


Bizim beklediğimiz bir sözcük değil ki burada.


Mesela ben genel hayat tavrına kefilim.


Abi sen dünyanın en kibar, en nezaket sahibi adamlarından birisin.


Gerçekten öylesin yani.


Ama bazı insan var biliyorsun yani neler yapıyorsun?


Dana gibi adam var ya.


Bir yerde ortak yemek yeniliyor diyelim.


Dışarıdan mesela pizza söylenmiş, orada hiç böyle sağını solunu düşünmeyip dama güme yiyen biri var ya.


Altı dilim abi o işte.


Mesela ya benim listemde var.


Kendi hakkı üç dilim ama beş dilim yemiş.


Abi yani hiç mesela sağını solunu gözetmiyor.


Herkes doydu mu bir de orada.


Yani kişiye göre bir mesela.


Herkes altı dilim yememeli bence.


Orada iki dilimde doyan kadın var.


Evet, o zaten eğleniyor ilk turda.


Onu da öldürüvereceğim [kahkaha sesleri] ben iki dilim niye izzet görüyorum.


Çocuklar bir dilim yiyor.


Onlar yok oluyor da mesela üç dört adam kalıyorsun orada.


Böyle çok telaşlı adamı sevmiyorum ben ve ben hep bu sofralarda aç kalıyorum.


Valla ben de ya böyle şeylere dikkat edince de insan aç kalıyor.


Psikolojik olarak da şey hissediyorsun.


Çok daha canın çekiyor bir de.


Aklında kalıyor orada.


Babanın annenin sana verdiği öğütün tam tersi.


Onlar şey diyor hayattan biraz kopar al.


Doğanın da sana öğrettiğini tam tersini yapıyorsun.


Geyik bitsin.


Ben tamamım diyen bana dokunuyor.


Ceylan yemeyen aslan var.


Abi yani sence bizim bu evrimimiz bizim sonumuzu mu getirecek İlker?


Hem böyle bilinç olarak işte sosyal kurallar çıktı, normlar çıktı.


Ama bizim yaradılışımıza ters yani.


Doğada hiçbir canlıda olmayan şey.


Zaten ayak uyduramayan da çok insan var ya.


Buna hani bir kısmımız uydurdu, bir kısmımız hiç kural dinlemiyor ya.


Uyduramayanlara biz ne diyoruz?


Cahil, kaba saba bilmem ne.


Belki de biz hatalı evrimiz.


Biz fazla kırılmış olabiliriz belki değil mi?


Evet yani bambaşka bir şey.


Onu şeyden anlamıyor musun abi?


Zira bekliyorsun filan böyle.


Bak onu şeyde anlıyorsun bence ya çok tatlı, kibar adamsın diyelim.


Nezaket sahibi.


Mesela pastanede bir yerde işte sıran çalınıyor, çalınıyor.


Abi böyle bir yerde bir delirdiğin an oluyor ya.


Çok ilkel adama dönüyorsun yine.


Orada anlıyorsun bak ben diyorsun çok iyi okullarda okudum.


Hayatımı çok kibar, tatlı yaşadım ama şurada yine eski adam oldum diyorsun.


Ben barbar olmaya karar verdim.


Ama şunu unutmayacaksın güzel kardeşim, senin de cılız olacağın ortamlar gelecek.


Tamam, orada dayak yemeye okey misin?


İşte gerçek adalet bu değil mi?


Gücü yeten gücü ettiğine gücünü gösterecek.


Öbür türlü ne var?


Onun orada tanıdığı varmış bilmem ne hakkın yeniyor da hiçbir şey yapamıyorsun.


Böyle bir durumda dünya bu sisteme dönse tamam mı arkadaşlar?


Devlet, hükümet her şeyi kalktı piyasadan.


Yok abi, kanun manun yok.


Aynen güçlü güçsüzü eziyor.


Biz acaba hangi dilimdeyiz?


Bir on sene daha yaşarız.


Biz ilk kaçtaydı Türkiye'de?


İlk on binde var mıyızdır?


On bin yok.


On bin başka adamlardır.


PT'ler, MT'ler, güreşçiler, askerler, profesyonel spor.


Oğlum burada ...verelim.


Oğlum PT'yi denize atıyorlar elleri bağlı.


PT arkadaşlar kurtla dövüşüyoruz.


Silah ne olacak orada?


Verelim diyorum yani özel eğitim.


Şimdi öyle de büyük bir ordumuz var ya.


Ben evet, niye güçlü deyince benim spordan kafam yok.


Adam benchde yüz yirmi basıyor diyorum.


Bir dinlesen anlayacaksın diye.


Ulan en tepeye PT çok komikti.


Müteahhitler var.


İstanbul'da hâlâ 2000'li yılların başında, hatta 90'ların ortalarının sonunun eğlence hayatı devam ediyor.


Biz artık çok sosyal medya odaklıyız.


Bilmem ne hayatımız Instagram oldu, Twitter oldu filan.


Yemin ediyorum sana.


Ne denir o?


Taverna desen, taverna da var.


Ama hani gazino, gazino eğlencesi- Var mı ya?


Tabii canım.


Bir tarafta Derya Bedavacılar işte- Derya Bedavacın afişini görüyorum her yerde.


Evet, Özcan Deniz geçen bir konser vermişti, nasıl biliyor musun?


Kum gibi kum.


Kıyamet kopmuş da herkes oradaymış gibi.


Oğlum bak ben şöyle bir anı hatırlıyorum.


Çocukken benim için İstiklal Caddesi'ne gitmek, Taksim'e gitmek çok havalı bir şeydi.


Yaşımda on dört, on beş.


Bak şu adamı hayal ettiğimi hatırlıyorum, onun mesleğini.


Taksim'de Kara Fakih diye bir mekan vardı abi.


Kara Fakih diye mekan var.


Orada çıkan kel kafalı bir abi vardı.


Onun böyle tefle çok eğlenceli pozları vardı mekanda.


Şey işte Cuma Bülent, Cumartesi Bülent, Pazar Bülent.


Adam böyle üç geceyi kapatmış ve insanları eğlendiriyor.


Babam bana ne olacaksın demişti.


Ulan dedim hani Kara Fakih'deki adam olabilir miyim gibi.


[sesler göklere varır] Yani Kara Fakih'in yeni yıldızı mı olsam?


Idoldu- Hayallerim vardı.


Salı, çarşamba bende diye babasına.


[güler] Bülent'in olmadığı günler.


Bu halk görecek.


Tozlu tef görüyorum da çok büyük heyecanla onu sallaya sallaya, milleti coşturmaya.


[güler] Tef bu arada güzel bir çalgıdır ha.


Tef, neşenin ta kendisi ya.


Tef ve darbuka, her şeye yeter.


Tef ama tek başına yetmez.


Darbuka tek başına da yeter.


Darbuka bambaşka bir şey.


Tefle tek başına hiçbir şey olmaz. Evet.


Tefle şarkı çalınıyor mu lan tek başına?


Tef- Tutamıyorum zamanım çalar misin derdi.


Söylersen- Söylersem.


[tef sesi] Gittiğin yerden utmuş çık.


Tef şey eğlencesi oğlum.


Eski işte Şener Şen- Tutabiliyormuş gibi zaman.


Şener Şen'le, İlyas Salman'la filmlerde.


O kurundan bu kuruna çirkef sıçramış.


Mama'nın evinde, Mama'nın evinde kadın tef çalıyor.


Bir de orada kanun önemli abi.


Kanun, tef.


Darbuka orada yok mesela.


O daha böyle eski Türk müziği olduğu için.


Yıllar evvel bir tekne turuna çıktık abi.


O gün de tekne turunda müzik yapanlar gelmemişler.


Bir böyle mehtap turu falan.


Ben darbuka çalabiliyorum, dedi.


Aldılar abi mikrofonda dayadılar.


Kemal, bir coştuk.


O şeye bak [makaralı darbuka sesi] falan.


Abi biz nasıl dans ediyoruz?


Biz darbuka beklermişiz, haberimiz yok.


Şöyle abi, iyi bir çingene varsa ortamda darbukayla harikalar yaratabiliyor.


Bu adamların da gerçekten bu konuda müthiş bir yetenekleri var.


Şey de olmuyor yani böyle.


Çingene'yi ölünce darbukayla gömmek lazım. Olabilir.


Hani eskiden kralları falan askerlere gömüyorlar ya.


Evet, öyle şey olacak.


Balık ayağının iki bin kişilik ordusu var.


Kuma dönüşmüş.


[güler] Şırrkı bekliyorlar.


İçlerinde dansöz var, hırsız var.


O şırrk yapmasın diye.


O şırrk yapmasın diye çok büyük büyü var, değil mi?


El böyle şey kilitlenmiş duruyor da- Üç bin senedir akrepler, yılanlar.


[gülerler] Ulan Akrep Kral'la Balık Ayan aynı şey işte yani.


Tamlaması da aynı.


Tırırırık.


Kumlardan- Evet abi.


Dansözü- Kağıt elmacığı var, otoparkta açılıyor.


Otopark değnekçisi.


Satayım sana diye bağıranı.


Bununla alakalı eleştiri almışız.


Ben de yazıyordu İlker Gümüşoğlu'nun siyahi insanlara olan siniri bitmiyor gibi bir şey.


Siyahi insanlar mı?


Çingene muhtemelen ben hiçbir zenciye çünkü bir şey beslemedim ki.


Allah Allah.


Oğlum biz eğlencesine yapıyoruz bunu ya.


Biz bu arada çingeneleri de çok severiz.


Çingene demek galiba biraz alınganlık yaratıyor.


Valla abi çingeneler için alınganlık yaratmıyor da işte sosyal medya dilinde- Kardeşim benim babam da çingene yırtmaya çalışan fenomen.


Amcam çingene, halam çingene.


Zaten var ya işin ne zaman kötüleştiğini ben sana söyleyeyim mi?


Savunmaya soyunan insanlar var.


Onlar mahvediyor.


Bu şeyler için de öyle.


Cüceler, müceler bilmem ne muhabbetinde de öyle.


Bir de şeyi de çok enteresan- Şöyle eleştiri yapan var.


Abi onların eli ayağı yamuk ama ruhları güzel falan.


Eli ayağı yamuk denir mi yani?


Bizim hiçbir şakamızda böyle bir şey yok.


[güler] Sen savunurken bunu diyorsun.


Tamam, onlar yarım olabilir, eksik olabilir ama sizin bunu şaka malzemesi yapmanız.


Çingene bir şey çalıyorsa mecburiyetten çalıyor falan.


Ee bir de şu var bence abi.


Mesela bizi aynı zamanda bazı kesimler vicdansız olarak görüyorlar ya hani bu şakaları yap.


Bak şuna çok eminim.


Senin adına, benim adıma ikimiz adına konuşuyorum.


Ve diğer şaka yapan arkadaşlarım adına.


Şurada biri düşse ilk biz kaldırırız.


Benim insan sevgisi olarak.


Geçen hafta Ayağa Kalkmak hesabında bir tane stand upından parçayı yayınladı.


Yakmışsın ortalığı.


Ampute milli futbol takımımızdaki o gol pozisyonuyla ilgili.


Alttaki yorumlara bak.


Oooo neler neler.


Bu arada o hikayenin özelliği yaşanmış bir hikaye.


Olduğu gibi anlatıyorum çünkü ilk biz zaten podcastte konuşmuştuk bu meseleyi.


Seninle ben- Yani gördüğümü söyleyeyim sana.


Hani şakayı yapan sensin de sen var olan bir şeyi anlatıyorsun.


Ya onu zaten anlamalarını beklemiyorum insanların.


Altta ne hakaretler, ne hakaretler.


Peki bana kim ulaştı, teşekkür etti ve müthiş sohbet ettik.


Ampute milli futbol takımımızın kaptanı Rahmi Özcan.


Ciddi mi söylüyorsun?


Bir saat muhabbet ettik.


Şöyle oldu, böyle oldu filan diye.


Çünkü adam şeyin farkında- Çak!


Diye bitiriyorsun.


Mutlaka görüşelim oldu.


Bir oyuna davet edeceğim ben de işte.


Ettim daha doğrusu.


Artık ne zaman müsait olursa gelir.


Öyle ya bu işler böyle.


Zaten muhatap olan kişi bu kadar bozulmuyor ki.


Ama sen hatırlatıyorsun işte mizahtçı olarak.


Sen şu insanı mı tercih edersin?


[Alkış] Yolda yürüyorsun ve insanlar senden gözünü kaçırıyor.


Ya da mesela senin işte hani tabiri caizse eksik olan bölgene bakmama durumu vardır ya.


Kusurlu bölge- Her şeyde gereksiz yere senin adına savunuculuk yapar- Sen mesela bunu mu tercih edersin?


Yoksa- Normal olmayı normal görünmeyi ister her- Tabii ki şaka yapılması bence daha masum diğerlerine göre.


İnsanlar yıllardır Metin Şentürk'le ilgili şey diyor ya.


Sürekli kendisiyle dalga geçiyor falan.


Ulan niye yapıyor bi' düşün.


Çünkü senin gibi olmak istiyor adam.


Başka bir derdi yok.


Sen senin- Bu arada Metin Şentürk görüyor.


Gibi olmak isteyen adama engel oluyorsun.


Onu da söyleyeyim sana.


Metin Şentürk duyuyor diye- Yüzde kırk beş görüyor diye haber vardı.


Sordular, Metin Bey siz bizi mi kandırıyorsunuz diye.


Adam çok sinirlendi.


[gülme] İşte aslında bu sinirlendiriyor.


Bu nasıl, nasıl ölçersin ya?


Yüzde kırk beş- Yüzde kırk beş görüyoruz.


Sen evinde oturarak ölçüyorsun ya.


[gülme] Doktor da değil.


Sadece magazinden izledik.


Lan bu ara ara bakıyor, ara ara bakmıyor diyeyip.


[gülme] Kağıda yüz yazıyorsun.


Kaç bu diyorsun Metin Şentürk'e?


Ulan anlatsam mı?


Ormana çıkardım çocuklarımı.


Akşam hava kararmak üzereyken artık dedim ormanda da kimse yoktur.


Çocukları salayım, koşsunlar, eğlensinler, akşam da rahat uyusunlar.


İşte çocuklar koşuyorlar, takılıyorlar.


Ağaç mağaç bilmem ne.


Odin bir ağacın kenarına gitti çiş yapmaya.


İlker, aaa diye böyle.


Odinden mi başka bir varlıktan mı?


Bir hanımefendiden. Eee?


Abi ben tabii çok yakınım zaten.


Yani Odin ile hepsinin şeyine mesafesine.


Hani bir şey olursa hemen diye.


Hemen koştum bir tane kadın hanımefendi işte.


Nasıl bağırıyor, saldırıyorlar bana köpekler filan.


Al şunları filan dedi.


Aa dedim hemen alıyorum, kusura bakmayın filan dedim.


Yani elli elli beş civarında.


Hikayen, yaşlı bir kadını gösteriyor, işaret ediyor bize.


Benim çocukları da biliyorsun.


Dondular kaldılar.


Niye bağırıyor diye.


[gülme] Saldırmak bir kenara.


O kadar gerildiler ki.


Saldırdılar bana filan.


Dedim ben buradayım yani.


Siz- Kadın ne yapıyor tam?


Ağaçta oturuyor mu?


Abi Oturuyordu valla.


Orada çok korkunç bir görüntü yani.


Hava kararma üzere ormanın içerisinde- Abla sen normal misin?


Şey yani ayağın ters mi düz mü?


Sen bize laf edecek insan mısın şu an [gülme] ?


Ya yine de tabii hakkıdır ya ne olacak?


Herhalde hakkıdır da abi- Gitmiştir oturmuştur ama.


Dedim ama köpekler size saldırmadı dedim.


Ben anlayabiliyorum.


Korkuyorsunuzdur, sevmiyor da olabilirsiniz.


Bunlar tamam, hiç sorun yok.


Ama dedim, ben köpekleri zaten aldım.


Dedim artık bağırmanıza gerek yok.


Ablacım sana tek bir sorum var.


Üç harfli misin değil misin?


Vallahi billahi o noktaya geldik abi.


Saldırdılar, yalan mı söyleyeceğim filan derken küfür etmeye başladı bana.


Çok ağır küfürler.


Sen dedi, bu saatte ormanda köpeklere kendini mi-- ? Dedi.


Yemin ediyorum bak.


Sence dedim ben mı onlara onlar mı bana- Ben benimle laf sokma şimdi eee.


Hiç bu sefer konuşmanızı istemedim.


Şu an hiç podcast yapıyor gibi değilsin.


Bayağı benim anımı dinliyorsun.


Anlat bakalım.


Baktım abi gözleri göz değil kadının.


Ondan sonra neyse çocukları bir şekilde tuttum.


Çocukları da tutamıyorum.


Kadın o kadar bağırıyor ki bizimkiler korkuyorlar.


Gel diyorum, gelmiyorlar filan böyle.


Neyse bir şekilde çocukları tuttum dedim.


Gidelim böyle normal vatandaş gibi işte.


Abi neyse döndüm arkamı giderken kulağımın yanından dev bir taş geldi mi huuş diye böyle.


Bence bana attı ama yani bu kadar yakınımdan geçtiğine göre.


Odin'in sırtına yapıştı taş.


Odin başladı ağlamaya. Döndüm.


Ne yapıyorsun lan sen dedim.


Baktım elde bir taş daha var.


Tekrar kaldırdı.


Abi gittim böyle elimle elini tuttum.


Ondan sonra kendini böyle bağırıyor, saldırıyorlar bana falan.


Polis filan diye bağırmaya başladı.


Şurada kamera falan da yok tabii.


Yani inşallah vardır diyorum ben orada kamera.


Ondan sonra işte telefonu çıkardı çekmeye çalışıyor filan ama çekerken o kadar büyük küfürler ediyor ki köpekli küfür.


Yani şey kaldı, normal kaldı.


Sonra ettiği küfürler yanında.


Yani canı çok yandı.


Sırtında zaten bir de beyaz ya acayip iz kaldı böyle taşın izi filan.


Ondan sonra ben artık kadına çok sinirlendim.


Dedim ki senin dedim bunlara parçalattır-- [gülme] parçalattıracağın köpek de Pepsi'yle oynuyor böyle boncuk boncuk bakıyorlar.


Öyle biraz sert çıkınca bir an korktu, şey oldu.


Sonra ben hemen çocukları aldım çıktım, eve geçtim.


Yarım saat sonra abi polis.


Güvenlik tanıdılar beni.


Kemal Bey evde misiniz?


Dedim evdeyim.


Ekip arabası geldi de filan dediler.


Böyle böyle şikayetçi olmuş benden.


Ondan sonra abi gittim güvenliğe.


Polis geldi işte Kemal Bey şöyle şöyle olmuş, şikayetçi imiş.


Nedir dedim şikayeti hanımefendinin.


Ben dedim, yani.


O da şey oluyor ya böyle.


Ben öyle bir insan mıyım diyorsun ya.


Bir başka tutunacak dalın yok yani polise- Orada biraz giyimine, kuşamına, statüne güvenip- Yani evet, ona güveniyorsun mecburen.


Bir tane bir şey duydunuz mu?


Hani ne yapmak gerekiyorsa yapalım.


Ben dedim bana beş dakika verin, üstümü başımı giyeyim.


Nizamgezan gibi krala bak sen.


[gülme] şey dimi benim sakalım var, duşum var yavrum diye- Öyle bir şey değil ha- Mahkemeye götürürler ya çok soğuk abi.


Neyse, tam onu üstümü değişmek için giyerken tekrar telefonum çaldı.


O hanımefendinin kızı ulaşmış polislere.


Annem demiş, böyle şeyleri çok sık yapıyor.


Lütfen götürmeyin karakola.


Polisler de demiş.


Yani zaten anneniz şikayetçi filan falan.


O öyle değildir.


Kendisi uydurmuştur.


Hiç herhalde o civarlarda- Orada ormanda ne var ya?


Öyle olunca polis tekrar dedi.


Hanımefendi şikayetini geri çekecek.


Kızı çok kızdı kendisine.


Fakat size bir şey söylemek istiyormuş filan diye.


Geliyorum tekrar güvenliğin oraya.


Polisin ne yaptığına bak.


Alıp benim evimin önüne getirmiş kadını ara.


Ya sen benim evimde niye getirirsin bu kadını yarın bir gün ne olur ne olmaz.


Oğlum taciz davalarında adres gidiyormuş ya.


Neyse sapığa indim abi aşağıya.


[Televizyonda ki programın sesi] Tabii güvenlikler filan da geldiler.


Kadın pitbull'ları var demiş.


Polis işte pitbull mu filan diye.


[gülme] Hepsi görünce vazgeçtiler zaten.


Ondan sonra indi hanımefendi arabadan aşağıya siz dedi, önce bir kadına nasıl davranacağınızı öğrenmeniz gerekir filan dedi.


Ben de dedim ki Hanımefendi, ben size herhangi bir davranışta bulunmama fırsat bile vermediniz dedim.


Ben korkmayın diye geldim size.


Sizi rahatlatmaya çalıştım.


Köpekler dedim, üstünüzde en ufak bir pati izi, ısırık bir şey, herhangi biri dedim.


Saldırıya dair bir şey var mı?


Dedim bu köpekler beş yaşında daha bugüne kadar öyle bir şeyleri yok.


Yine de olabilir.


Köpek köpektir eyvallah.


Ama dedim böyle bir şey var mı?


Siz bana saldırdınız bilmem ne.


Valla dedim ben size diyebilecek hiçbir şeyim yok.


Bariz yalan söylüyorsunuz dedim.


Orada kameralara bakmak isterim ben dedim.


Eğer uzatacaksanız.


Ondan sonra polis uzatalım mı uzatmayalım mı derken kadın ne dedi biliyor musun?


Ben dedi, senin gırtlağını keserim dedi.


Yemin ediyorum o kadına yine şeytan girdi abi bir anda.


Polis böyle çok şaşırdı tabii.


Ondan sonra senin kerini bilmem ne yaparım dedi.


[gülme] O cümle zaten direkt.


Evet, evet, gırtlağını keserim onu bilirdi.


Poliste bir muallakta tamam mı?


Kadın güzel konuşuyor.


Ben güzel konuşuyorum.


Kim haklı, kim haksız?


Kadın yine dayanamadı abi.


Yine delirdi, içine cin kaçtı yine.


Ormanda bekleyeceğim seni.


Ciyak ciyak bağırmaya başlayınca abi.


Polis anladı durumu bu sefer.


Kadını aldılar çok sert bir şekilde koydular arabaya.


Sen dediler ne yapıyorsun bilmem ne.


Ben de polise dedim ki Siz dedim bunu aynı anda götürmeyin.


Biriniz dedim arkaya oturun.


Yani yapışır boğazınıza.


Ondan sonra aldılar götürdüler kadını.


Sen diyorsun artık polis akıl vermeye başladı.


Kral böyle şey yapmayın ha.


Ben seni de düşünüyorum.


Ben de diyip geçme.


Ama o artık iyice şımarık gerçekten.


O geldi aklımıza yani.


Kadın bir taraftan da korkutucu bir şey biliyor musun?


Yani bir insanın gözündeki o deliliği.


Ulan biz burada hep gülerek anlatıyoruz ya.


Deli mele var ya yakından da iyi değilmiş ya.


Psikolojik testler var mesela.


İşte sana sekiz tane surat gösteriyor.


Birinde işte adam suratı bıyıklı bıyıklı.


Genelde en çok korkulan böyle masum yüzlü kadınlar.


Ya çok yaşlı kadınlar.


İlk kez ben böyle bir şeyle karşılaşıyorum.


Böyle o arada bağırırken site.


Tabii herkes eve çıktı.


Sitede hiç ses yok ya.


[gülme] Tarihimde ilk kez böyle bir şey var.


Mesela gerçekten yollarda böyle bir anda çocuklara saldıran kadınlar, adamlar görüyorum.


Hiç manası yok.


Kılıçla sokağa inen adamlar.


Yani mesela marketlerde falan filan çok gergin miş.


İşte böyle bir şey yaşadık valla.


Sonradan çok güldük yani güvenliklerle filan.


Ama Koç Ali Yans'ın bize sunduğu sigortayla bunları yaşamak- Reklam ama işte.


Neyse ki tadı bu var da.


Birader yirmi iki dakikadır ne anlatıyoruz bize açıklas- [anlaşılmıyor] fıstık yedik de sinirimiz geçti.


Züber sayesinde keyfimiz yerinde.


Ablanızı o kadar mahcup olduk ki.


İki kelam doyursun ablam diye.


[gülme] Kara mürüyüp gidiyor tüm şey podyum dinleyenler.


[gülme] Abi çok kötü bir şey.


Biz hani belli bir aile terbiyesi aldık.


Bir böyle hayatımıza dair bir şey.


Umudumuz var.


Bir insana saldırmayız yani.


Normal bir vatandaşın karşısına çıksa bu kadın valla abi taşı kafasına vurur öldürürler.


Ya sana bir şey diyeceğim bu psikolojik testlerde çok fena.


Bir tane app var mesela diyor ki bunu indir işte, psikolojik sağlığını ölç mesela.


Orada hep böyle işte iki anlamlı görseller var.


Tamam işte ya kelebek görüyorsun ya yaşlı kadın görüyorsun falan.


Ben en masum adam çıkıyorum.


Valla psikoloji olarak çok temizim ben.


Ben ne tatlıysa onu görüyorum fotoğrafta.


Belki de sen kandırıyorsun o testi.


Rojas mı Roja?


Onun adı hep şeyim lan.


Ben her hepsine ceviz içi olarak görüyorum.


Antep lisiniz diye yüzde doksan yedi şey çıkıyor demi.


Yüzde doksan yedi Antepli'siniz.


Yüzde üç açsınız.


Ama İmam Çağdaş'dan alma o çok fabrikasyon diye.


Sana çok uzun şey veriyor dimi?


Senin çok takipçin var.


Skeç işleri bilmem ne filan derken Instagramda yüklü bir takipçim var.


Senden istediğim bir şey var.


Ben kardeşim.


Can arkadaşım diye paylaşır mısın?


Değil, değil.


Kemal Ayşe on numara adam diye gece üçte post atıyorum.


Beni İngiltere Kraliyet Sarayı'na sokun.


Ben kardeşim girmek istiyorum.


Buckingham mıydı?


Kaçtardı sarayları var bunların.


Bunun takipçi ile olan ilgisi nedir?


Senin saraydan takipçin vardır.


O peruklu peruklu lord takipçin vardır.


İlker Bey severek izliyoruz.


Çektiğiniz skeçler halkımızı yansıtıyor.


Adam yakalıyor yani.


Çok uzun, çok uzun sofra da beni anlatıyor dimi?


Evet şuna bak diyor da diğeri göremiyor beni.


O kadar uzak sofra.


Şu adama bitiyorum ya diye.


York Düşesi.


Seni bak gücümle nerelere sokacağımı düşünüyorum.


Kraliyet ailesi belki imkansız yani.


Buckingham'a sokamam ama.


Seni Denizli'de askeriyeye tanıdığım çok iyi uzman çavuşlar var.


Kantinde hiç sıra beklemezsin diye.


Müdürüm diyeceksin, paşayı alıyorum diyeceksin.


Seni bazı nizamiyelere sokarım.


Aaa babamın kimliği var.


Babam Kıbrıs gazisi.


Koy cebine kırk lira.


Büyük eğlence var.


Hamburger on beş, çay üç lira.


Senin şeyin tam tersine soktum.


Kraliyet sofrasının diğer tarafı bambaşka.


Böyle bir şey vardı ya.


Kilit altı tane isimle herkese ulaşabilir.


Altı mıydı?


Ben yedi diye de hatırlıyorum bazen.


Yani altı- Altı, yedi araya bir tane aracı girsin, bir şey olmaz.


Mesela Obama'ya da ulaşabilirsin.


Abi onun numarası değişti diyen adam var.


[gülüyor] Bir de şerefsiz altıda.


Öbür beşi de yakmış.


Sıfırlanıyor.


[gülüyor] Abi o ekranı kırdı.


WhatsApp'tan görmez.


Aa bunlar taşındı ya.


Sizin gmail'den ulaşılır diye öyle bir geriye sokuyor ki tekrar.


Altıncıda şey var.


Böyle annen çok eski mahalleye götürürde ay burada şey vardı.


Ermeni'ydi onlarda.


[gülüyor] Dadı vardı burada diyordu.


O-onlar taşındı yenge diyen adam var bakkal.


Obama'ya ulaşan altıncı adam Steve Wonder.


Yahu ben senin mesajını hiç görmedim diyen.


[gülüyor] Görsen kolay.


Keşke arasaydınız beni diye.


Adım adım sayalım mı, nasıl ulaşırız?


Abi yani önce hedefimizi bulalım.


İngiliz Kraliyet Ailesi'ni geç.


Türkiye'den biri olalım.


Bizden birine ulaşalım.


Bizden birine ben ulaşırım zaten.


Saraydan birine nasıl ulaşacaksın?


Hangi gücünle?


Sayın Cumhurbaşkanımıza mı ulaşmak istiyorsun?


Ya da Türkiye olmasın da hani Amerika olmasın karşılık.


Ortadoğu'da bir ulaşalım.


[gülüyor] Beş arayıştan ulaşmaya çalıştı mı?


Bütün dünya bizde diye cevap veriyor.


Abi Orta Doğu'da da kime ulaşacaksın gözünü seveyim yani.


Geri tamam, Trump'a dönüyoruz.


Merkel'e filan ulaşalım isterseniz.


Oğlum, Almanya'da daha çok tanıdık var ya.


Sanki Merkel'e- Evet, Merkel'e ulaşmaya çalışalım.


Teyzem bir dönem işçi olarak çalışmış diyor.


Oktoberfest'te davetiyesi varmış Merkel'in.


Biz de seninle tesadüfe bakıyla iki kişiyiz.


Kral olan zaten ulaştık direkt.


İkide bitti bu.


Oktoberfest'de Merkel!


[gülüyor] Hayır, Merkel'de davetiye var.


O davetiyeleri biz istiyoruz.


Merkel'e ulaşmalıyız.


Çok büyük isimlere bok gibi işler için kredimizi tüketiyoruz.


Öyle insanlar vardır ya.


Benim arkadaşım var Ertuğrul.


Birkaç yıldır Almanya'da.


Çok iyi istatistikçi.


Akıllı adam.


O orada işini, düzenini, çevresini kurmuş.


Tamam, önce bir Ertuğrul'a ulaşırım derim.


Bu kadın nerelerde oturuyor şimdi?


Bunun Münih'i var, Frankfurt'u var.


Nürnberg...


[gülüyor] Ertuğrul'a Legalyway'i aramışım.


[gülüyor] Ertuğrul ben seni goygoy için aradım ama.


Ertuğrul'dan hiçbir bilgi alamıyorum ve ikinciye geçiyorum. Fatih.


Vay babam sen nerdesin, ne yapıyorsun?


Fatih Akın mı?


Yönetmen Fatih Akın olabilir.


Fatih Akın beni bir kere takibe geçmişti.


Derin belki.


Hani beni takibe geçmişsiniz oradan falan.


Fatih Akın'a ulaşırsan abi artık ondan Merkel'e ulaşırsın ya.


Onlarda yok mu ödenek mödenek?


[gülüyor] Vardır ya böyle.


Ben Almanya'mızı tanıtacağım dünyaya ödenek alabilir miyim diye direkt Merkel'i arayabilir bence ya.


Sen şu anda bu ülkenin sanatçısı olarak en tepedeki insanı arayamıyor musun?


Yani tabii ki cebı yok sende de.


Sayın Cumhurbaşkanımıza ulaşmaya çalışıyorum.


Mesela örnek veriyorum.


Kültür ve Turizm Bakanlığı'nı arıyorsun.


Ve tabii ki cumhurbaşkanının da seni sevdiği ve tanıdığı için böyle bir sistem kuruyorum.


Der ya ben konuşayım sanatçımızla.


Ama işte öyle olmuyormuş abi.


Çünkü o kadar çok arayan insan var ki.


Sen o değilsin, sen sanatçısın.


Türkiye Cumhuriyeti'nin cumhurbaşkanı oldu diyelim.


Ve şu an ben bile sana ulaşamayabilirim.


Bak o kadar podcast yaptık yıllarca.


Muhtemelen aradığım zaman senin bir şeyin çıkar.


Danışmanın, bilmem ne koruman, yaverin.


Sen artık cumhurbaşkanı olduğun için senin yaverin filan olur yani.


Abi Cumhurbaşkanı'nın torunu morunu istediği zaman arayamıyor mu ya?


E işte öyle olmuyor.


Yaverler de alıyor telefon.


Bence bir tane şey vardır ya.


Senin elinde telefon filan olmaz artık.


Yedi kişinin ulaşabildiği bir böyle cep telefonun vardır.


Şey diyemezsin yani.


Ben bir skeç atayım filan.


Şey de diyemezsin ya mesela açmıyor da, ne kadar yoğun olabilirsin ya?


Ya ne kadar ya?


[gülüyor] Tam da seçim zamanı değil mi?


Her gün mitingler falan.


İki dakikan yok mu?


Suriye'ye giriyorlardı.


E girsinler.


İşi de beğenmiyor.


Sen yine oturuyorsun, orada giriyor diye, di mi?


Of be vallahi kafanı yerim.


Büyük Orta Doğu projesi filan desin.


Ne kadar büyük olabilirdi?


[gülüyor] Ben de yoğunum hemen karşılığında var ya.


Ben de duymayayım o zaman.


Benim de başıma düşen kadar iş var.


Ben bütün gün dükkânı kurtladım.


[gülüyor] Lan yahu hakikaten çok gergin olur lan.


Arıyorsun, çok büyük cevap geliyor değil mi?


Dur ulan millete bir şey diyeceğim diye.


Tam ulus konuşmasından önce aramışsın.


[gülüyor] Ben sana ne diyeceğim asıl?


[gülüyor] Millet bekler, yavrum beklemez dinle diye.


Dert anlatıyoruz değil mi?


Ben kendimi hiç iyi hissetmiyorum.


Öyle bir şey de olmamış.


Ben bu aralar kabus görüyorum babacığım.


Ya baba senin bir araba vardı 92'de.


Ford muydu?


Sen bu ülkenin cumhurbaşkanı olabilirsin.


Benim için İlker'sin sen hala.


Ben neye elim atsam kuruyor İlker.


Bizim zaten asıl kötü ne biliyor musun?


Biz senle mesela aynı noktadan başlamışız.


Podcast yapıyoruz.


Ukrayna'yı düşün abi.


Aynı iki komedyensin mesela.


Biri başkan oldu, savaşıyor.


Diğeri hâlâ- Ben bir de yerimde de sayamamışım.


Sen cumhurbaşkanı olduğun için ben podcast modcasti bitmiş.


Daha da geriye gitmişim yani.


Ben sana her bayramda erzak yolluyorum o kadar.


Olsun arkadaşım cumhurbaşkanı oldu, olsun.


Ben de böyle biraz kırgın, biraz böyle şey gibi aslında.


Ortamlarda çok içince benim cumhurbaşkanı olmamda parmağım varmış gibi anlatıyorsun.


Abi şimdi ben ona zamanında destek oldum.


Ben podcast'te hazırladım onu.


[Güler] Cumhur başkanları için öyle şeyler derler ya, Amerika hazırladı onu dedi.


Mikrofona daha adını söyleyemiyordu.


Bak şu an ulusa sesleniyor.


Oh be abi, ne kadar geride kalan için büyük bir- Bu arada gerçekten benim hayattaki en büyük korkum budur.


Ben var ya, bir yerde veda edebilirim, biliyor musun?


Bunun örnekleri var.


Beraber sahne alıyorlar.


Biri abi, şu an Türkiye'nin en büyük üçünden biri ya da beşinden biri.


Diğeri abi sıfır.


Şu an bir şey oldu ve gerçekten, yani bana dediler ki ulan Kemal Ayşe ne kadar komik adammış, şöyle böyle oldum yürüdüm.


Kişi inmiş ulan bu adam niye yerinde değil?


Beş bin, beş bin oynuyorum.


Hangi ile gitsem?


Ve her yere turne koymuşım.


Podcast'te de diyorum ki İlker'cim yani vakit yok. Tamam.


Senin evin- Tam tersine düşmüş.


Yani sen şu anda - Yılda bir oyuna düşmüşüm.


Halinde kalsan yine senin için sorun değil.


Yılda bir oyuna düşmüşüm.


Evet, anca topluyorum yüz kişi.


Böyle bir anda bitmiş.


Yani senin yaptığın mizah bitmiş.


Şeye sığınmak lazım.


Ben bıraktım o işleri diye, anladın mı?


O-o şeyder, o dalavere adamların yaptığı iş falan diye boklamalar başlayacak.


Başka türlü baş edemezsin abi, psikoloji olarak.


Bunların hepsi soytarı falan derim.


O yükselmek için bazı bedelleri kabul etti.


Biz kimsenin adamı olmadık.


Biz girdik mi Sinan Çetin'in yatağına değil mi?


[Güler] Çok fena değil, çok kötü.


Hayır şey de demiyorum hadi, isim de vermeden.


Ben girmedim.


Gidene git sor diyeyim.


Sinan Çetin, Fatih Akın sayıyor bile tek tek.


Alakasız ismi Halit Kıvanç.


[Güler] Neco, öbür Ayko.


Bütün Aykolarda.


Bütün Aykolar artı Sibel Can .


Hay Allah'ım yaa.


Abi ama bu iş gerçekten böyle Kemal.


Yani şu an biz ne iş şakası yapıyorsak.


Türkiye'de gerçekten ünlü olmak için mizah bilmem ne sanatçı.


Yani İlker Gümüşoluk, İlker Gümüşoluk olacak.


İlker Gümüş olmuşum.


İşler yolunda gidince- Sahne adı.


Müfit Gümüş.


Cüneyt Arkın, Fahrettin Cürekli Batur'du ya mesela.


Senin de işte İlker Gümüşoluk.


Sahne ismi İlker Gümüş.


Salih Yıldıray'mışım ben normalde.


Hangi altı kişinin yatağından geçiyoruz?


Bu sefer de bunu konuşalım.


Daha evvel Obama'ya ulaşmak için hangi altı kişiyi bulmamız lazım?


Şu anda da Türkiye'nin en ünlü insanı olmak için hangi altı kişinin yatağından?


Çok büyük, çok büyük mükafatlandırma için.


Hangi altı kişi bizi delik deşik edecek İlker?


Ama ünlülük gelecek. Evet.


Abi bir kere iyi bir yapımcı bulacaksın.


Kimse zan altında kalmasın, direkt.


İsim söylenir mi oğlum?


Sinan Çetin.


Yine Sinan Çetin.


Sinan Çetin abisi bir daha çağırmış salaya.


Emin olamadığı hususlar var.


Sadece Çetin soy isimde altı kişi sayıyorum.


Ailede döndürmüşler.


Murat Çetin, Yıldıray Çetin, Serhan Çetin.


Abi Çetin Tekin de orada bir bakmak isterdi.


Çetin Çiftçi olensa şaka yapıp bırakırmış.


Yanlışlıkla Rutkay Azul yatmış.


Lan ben onu Aziz Rutkay sanıyordum.


İsim benzerliğinden başka adamla takılmışım.


Valla abi, bence abi komple bir ünlülük için Sezen Aksu, Acun efendime söyleyeyim Nusret.


Oğlum adam kadın demeden mi ben anlamadım.


Tabii oğlum kral.


Ünlülükten bahsediyorum.


Sen ne böyle halk gibi düz halk gibi hala erkek kadın var mı geliyor?


Abi oğlum sanatçılıktan ünlülükten bahsettim.


Cinsiyet cinsiyet mi var orada?


Peki herkes herkes orada.


Haluk Bilginer.


Haluk'la hiçbir şey olmaz lan.


Aaaa, Haluk'la ne olacak abi?


O da sana bir şekilde tirat milat attırmayı öğretecek.


Haluk Bilginer le takılırsan yapacağım tek şeyi söyleyeyim.


Oyun atölyesinde bedava yer içersin.


Modana aç kalmasın.


Reklam seslendirme bilmem ne.


Burcu Esmersoy.


Bak Haluk Bilginer'in sana yapacağı İş Bankası'nda hesap açmak başka bir şey değil.


O da bir ay İş Bankası bir ayak bankaydı.


Abi söylediğin isimler ile Sezen Aksu, Acun, Haluk Bilginer, Burcu Esmersoy beş.


Beşincisi kral.


Sen beşincisi ne?


İki ismi doğru bildin ama diğeriyle boşa takıl.


O da benim keyfim kral.


Overrated Underrated konuşalım mı?


Geçen Firuze'nin programına katıldım.


Seninle gidiyor bu arada.


Program orada.


Yılbaşı özel yapacağız.


Overrated Underrated diye.


Tamam, çalalım o bölümü.


Tamam, çalalım.


Sen bana herhangi bir şey söyle.


Ben sana cevabını şak diye vereyim.


Bak, bu illa sanatçı olmak zorunda değil.


Abartılmış olan overrated.


Evet underrated de işte.


Kıymeti bilinmeyen, hakkı verilmemiş.


Bir şey de ben sana overrated underrated diyeyim.


Ya baba ben biliyorsun, senle böyle diyaloglerde birden yaşlanıyorum.


Beni baskı altına sokma.


Ben anlamıyorum baskı altında.


Squid Game e katılsaydın.


Bir dakika vurulmadan bir dakika.


Ben bu taşları- Yan adama hareket edemez misin?


Rakibime mi veriyorum?


Ben mesela yana doğru gidemiyor muyum?


241 tane yarışmacı var.


Bir dakika diye.


Orada çok yaşlı adam var.


Yine saysın.


Herkesi vuruyorlar da beni bir türlü vuramıyorlar.


Pardon, biz bu dokuz taşı çocukken şöyle oynardık.


Saklambaçla eve gitmek sayılıyor mu?


Sürekli soru değil mi?


Ben cıvıyımda görüyor köremede.


Abicim onun adı çamlak çömlek patladı.


Hatalısınız.


[neşeli bir şekilde] Sik gibi organizasyon, eleştiriye de gelmiyorsunuz, diye.


Yine alın canımı!


Doğru oynayın ama.


[gülüyor] Seni var ya, hemen delemezler ha.


Sen orada şey gibisin, süs gibi durursun kenarda.


Sen başka yerde yatar kalkarsın, başka ne istersin?


Benim elime bir tane kemer verin.


[gülüyor] Finalde kemerle döven amca olurum.


Tamam, tamam şimdi ben o zaman bir isimden bahsediyorum sana.


Sen de bu Overrated, Underrated neyse fikrini söylüyorsun.


Hee amcam hadi.


[gülüyor] Kenan Doğulu.


Tam ya, hiç ikisi de değil.


Zaten underrated diyemeyiz Kenan Doğulu'na.


Kenan'ın sahnesi çok iyi [gülüyor] Abi, Kenan-- Bir de şey seçeneği olsun.


İkisi de değil.


Yani ikisi de ol-mayabiliyor.


Hakkı verilmiş bir ünlülük, Kenan Doğulu.


Ne abartılmışlığı, ne hor görülmüşlüğü var.


Kenan Doğulu'yu şu konuda överim abicim.


Her zaman neşeli bir adamdır Kenan Doğulu.


Bak bu da çok zordur ha ünlülükte.


Tabii kendini başka konulardan söyküterek sadece sanatınla var olmak çok ciddi bir süreç yönetmek- Kesinlikle katılıyorum.


Ayrıca eşiyle yaşadığı sıkıntıları da biliyoruz Beren Saat'le.


Lafını etmiyorum ama.


-Biz konuştuk da yani.


Eşinin tırtıl olduğu hakkında ciddi iddialarımız vardı bizim yıllar evvelki podcast'te.


[gülüşüyor] -Ben ona yaprak yedirdim.


Sen görmüşsün yani eşi tırtıl.


-Lan nasıl böyle yüz kişiye laf çaka çaka gidiyoruz.


Ünlülük sadece ne bileyim iyi dizilerde oynamak, iyi şarkılar söylemek midir?


Zirveye yükselmek de var, zirvede kalmak da.


-Zirve-- Muhafaza etmek durumunu bence ünlülük budur oğlum.


Yani her gün sorun, dert...


Bak Tarkan, Kenan Doğulu'nun yaptığını yapamadı.


Tarkan herkesten daha yukarıya çıktı.


Ama yani oralarda kalmak için o güzel şarkıların devamı filan gelmedi.


Bak Mustafa Sandal diyorsun, altmış yaşına yaklaşıyor adam.


Mod diye bir şarkı yaptı.


Bildiğin Mustafa Sandal şarkısı.


Yirmi beşte yaptığı şarkılarla aynısı.


Cem Yılmaz.


Abi Cem Yılmaz benim için underrated bir adamdır ya.


Bak düşün Cem Yılmaz...


Bir dakika underrated hangisiydi?


Yani hak ettiği ünlülüğün altında kalan bir adam.


Lan daha nasıl adam, daha ne yapalım?


Toplanak Allah diyelim.


Ya tamam da.


[gülüyor] Öyle bir amca vardı ya...


Başlangıcı yapak.


Ben şu anda underrated diyorum Cem Yılmaz için.


Doksanlı yıllarda zaten hak ettiği ünlülüğü, zirveyi yaşadı.


Şu anda böyle bir burun kıvırma, sevinme durumu var ya.


Evet, evet.


Şu anda kimseye sevdiremiyoruz.


Stand up olarak bir tık overrated olabilir mi?


Seinfeld'in stand up'ı övülmez ki.


Standupçılar arasında övünmüyor.


İlk yirmi yilimize girmiyor ki Amerika'da.


Tamam kral, ama şimdi bak özellikle Türkiye'de stand up'ı da çok, fazla, fazla, fazla, fazla övülüyor.


Bence mesela stand up değil yani onun olayı.


Abi şimdi ben sana açık yüreklilikle bir şey söyliyim mi?


Kesinlikle dizidir.


O kadar büyük bir dizi yaptıktan sonra onun üstüne çıkamıyorsun.


Maalesef çıkamıyorsun yani.


Şu açıdan tabii çok öncü.


Bizde Umut Sarıkaya nasıl tespit mizanın hani öncüsü ise aslında dünyada da Seinfeld'dir.


Yani hakkını da yememek lazım.


Abi çok iyi bir iş yaptığın zaman, kusursuza yakın bir iş yaptığın zaman başka iş yapmayacaksın.


Çok net söylüyorum sana.


Yani tabii ki yapacaksın ama en azından insanlarda daha iyisi olmalı beklentisi olmayacak.


Bize Mimar Sinan'da çok diyorlardı mesela okuldayken.


Amerikalı ünlü yüzbaşıyı oynuyor.


Ve yani dünyada çok yankı uyandıran bir film.


Yönetmenlerin çoğu adamın başka bir iş yapmaması gerektiğini düşünüyor.


Ama abi o da çok acayip bir şey değil mi?


Öyle abi yapışıp-- bazen yapışmalı Kemal ya.


Ben onu mesela bak Oktay Kaynarca'da görüyorum.


E tamam abi fıstık.


Oktay Kaynarca bayağı mafyatik takılıyor.


Ama normal hayatta hiç öyle değil.


Biraz da galiba hani o dünyadan insanlar da o rol sayesinde Oktay Kaynarca'yı sever ve görüşür hale gelmişler galiba.


-Abi her girdiğin ortamda...


Oktay Bey bayağı şey yani.


-Bak şu hayatı düşünsene.


Kurtlar Vadisi'nde Çakır diye bir karakteri oynuyorsun.


Bu böyle biliyorsun her yıl cenaze namazları falan kılınıyor gibi ciddi bir durum var.


Her gittiğin yerde bir de abi o tayfa, o kitle daha böyle fanatik biliyorsun.


Toplanıp gelmeler, ziyaretler.


Abi burnunu çekip şu repliği der misin?


İki kişinin bildiği sır değildir der misin?


Bence bu senin gerçeğin oluyor zamanla.


Sen mesela normal kitleye bazen sert çıkabiliyorsun.


Kardeşim bir nefes aldırın bilmem ne.


Yapamıyorsun.


Valla bazen rol yapışıyor ve böyle kalmak- Abi götüne takarız bıçağı burnunu çekmezsen diye verirler.


O kitle yapar yani.


O kitle enteresan ya.


O kitle güce de saygı duyduğu için.


Yani hem derler ama bir yandan da abimiz o hareketi yapamayız diye yüceltme durumu da var.


Peki sen mesela böyle bir rol yapışsa üstüne, o rolün zehirlenmesini yaşar mısın?


Yaşayabilirim abi.


Kurtlar Vadisi'ndeki Çakır İlker olsaydı...


Oğlum biz çok güçlü insanlar mıyız sanki?


Oğlum zaten ben yaşamam demiyorum, soruyorum.


Abi Kurtlar Vadisi kaç yıl oldu biteli?


Benden de Çakır'a o kıpkızıl mafya babası olmaz sanki.


Sen tamam kızıl olursun işte kızıl diye.


Ben çok tetikçi olurum ya.


Sen abi mafya babası- Çok korkulan tetikçiyim ben.


Evet, evet, sen adam olursun.


Valla ben şuna inanıyorum abi.


Yani on beş yirmi yıl geçmiş.


Sen var ya bayağı şeysin da.


Konseydeki adamlardan biri olursun sen.


Mafya babası değil de derin devletteki adamlardan biri.


Yüzünün yarısı gülüyor, yarısına sel çimmiş.


Yarısı bağırıyor, yarısı çok sessiz.


Yarısı bağırıyor, yarısı hak veriyor.


[gülüyor] Aynen abi derken kilitlenmişim dimi?


Maraş sefiri İlker bir şey dedi ama hiç anlamadık.


Benim dediğim nettir diye.


[kıkırdar] Abi şu konuyu bir netleyelim ne olur.


On beş yirmi yıl geçmiş üzerinden hala namazlar kılınıyor.


Bir şeyler büyük bir ünlülük, şöhret.


Hala videolar uçuyor.


Bundan etkilenmeyecek insan yok.


İstediği kadar tiyatrocu olsun, sanatçı olsun.


Neeeet laklaklaaak!


[şarkı] Peki sen çok- Godfather'daki Marlon Brando'sun.


Bak üçlemeyi çekmişsin.


Evet, daha bir şey yapmayacaksın abi.


IMDB de yıllarca bir, iki, üç kalmışsın.


Oğlum bu hayran gözünden böyle.


Ama sen sanatçısın ya.


Ya sikeyim sanatı [Kahkaha] Çok pardon da Ya belki Marlon Brando şöyle düşünüyor olamaz mı ya?


Ben mesela çok güzel de bir.


Hayır, hayır, olamaz.


Ben bir baletin hayatını oynayacağım diyemez mi?


Abi ayağına mı sıkacan Marlon Brando'nun.


Oğlum dünyanın- Sen Koca Baba'yı oynadın.


Ulan tarihin en iyi yapıtlarından birini yapmışsın.


Oğlum belki öyle bir balet oynayacak ki.


Bir hayata iki efsane sığmaz, sığmaz.


Yaptın mı bir tane daha Godfather gibi bir şey.


Eşkiyayı da oynadı, Maho Ağa'yı da oynadı.


Maho Ağa efsaneydi bence.


Bence de bir tık daha büyük lan Maho Ağa.


Abi tabi ki ya.


Hayır abicim eşkıya güzel bir film.


Bazen zirvede bırakmayı bileceksin.


O zaman biz de kendimize bir rol bulalım.


Oyna kurmayacaksın çok fazla abi.


Başka bir filmde harika bir şeyi oynadın.


Ne bileyim yani.


Bu arada Paris'te Son Tango diye efsane filmi var Marlon Brando'nun.


Ama bence ona da gerek yoktu.


Robert De Niro senin için düşük bir adam mı?


Godfather'dan sonra sekreter rolü de oynadı.


En son şey yaptı ya.


Birinin sekreteri rolünde oynadı. Evet.


Anne Edwin galiba Perpa da dükkânı vardı.


Öğlen arasında yiyorlar.


Asistanı, asistanı, asistanı.


Robert De Niro ile- Götürdü mü yani Robert De Niro'nun Robertlığından.


Godfather'da bir değil.


Joker'de oynadı.


Üç dakikalık rolü var.


Kafasına kurşun çaktılar.


Kardeşim ikisi bir değil.


Godfather'ı Godfather yapan önce Marlon Brando, sonra Al Pacino'dur.


Robert De Niro'da üçüncü, dördüncü konuşulması gereken kişi.


Robert De Niro'nun en iyi işi Godfather değil.


En iyi işi nedir biliyor musun?


Duracaktı Kızgın Boğa'da. Hata.


Sonrakiler hata.


O da üstüne mi yapışacaktı?


Tartışma demedim olmaz abi.


Bence kötü bir şey.


Bak mesela Sylvester Stallone ne kadar ünlü bir adam, kaç tane filmi var.


Her gittiği yerde yumruk pozu verdiriyorlar adama.


Çünkü Rocky iki.


Ama bak bir şey söyleyeceğim sana.


Ortalama bir kariyerin varsa her yere uçabilirsin.


Onda sorun yok.


İstediğini yap kardeşim.


Ben diyorum ki bak Godfather gibi çok tepe bir iş yaptığını duyuracaksın.


Bak burada yapışmasını istediğin rollerin hepsi şey.


Mafya babası, boksör.


Hep böyle senin istediğin şeyler.


O senelerde, o yıllarda- İlker Gümüşoluk bir yerde eşcinsel baleti oynadı.


Harika oynadın, müthiş bir oyuncusun.


Yapıştı üstüne.


Ben daha bir şey oynamayacağım der misin? Derim.


Herkes sana- Abi IMDB'de- Çarşıya, pazara gidiyorsun da arkandan tütüyle koşuyorlar.


İlker abim şunu bir giy, İlker abim bir kıvır iki.


Mutlu olur musun lan bu hayatta?


Bu film bu topraklarda hak ettiği değeri bulamaz.


Önce onu söyleyeyim sana.


Yani insanla film arasında bir şey var.


İlker Gümüşoluk tütüsü gelmiştir filan diye dükkânlarda.


Yemin ederim yani gerçekten o seviyede bir oyunculuk sergiliyorsam millet böyle şaheser gibi ayakta alkışlıyorsa.


Yani ömür boyu bilmem ama bir on yıl falan kaybolurum herhalde.


Ne kadınlarla takılmışsın filan.


Ama abi kimsenin gözü görmüyor.


Senin için herkes her yerde şey diyor konuşuyor.


Abi Türkiye'nin en büyük geyi İlker Gümüşoluk.


Oğlum niye böyle konuşuyorlar?


Ben normal hayatımda gey miyim peki?


Hayır değilsin diyorum ya.


Halkımın tercihi, teveccühü.


Ya deli misin be?


Bütün gün Erkan Can'la otururum.


Sana da Taner diyorlar değil mi abi diye.


[Kahkaha] Aynı çay bahçesinde.


Bilmiyorum abi.


Bence insana bir rol yapışmıyor.


Oğlum biz sanatı şey için mi yapıyoruz?


Gerçek kimliğimizi tazelemek için mı?


Değil mi? Değil.


Hemen benim erkekoğlu, erkek bir filmde oynamam lazım diyor.


Sanat niye yapılır?


Sanatı yapan herkes daha güzel peynir, daha güzel kadın, daha güzel- Max Payne çekerseniz haberim olsun.


Daha güzel otel, daha güzel.


Sanat ne toplum içindir, ne sanat içindir.


Sanat hafıza içindir.


Herkese merhaba.


Konuşulacak çok şey var podcastine hoş geldiniz.


Bugün size benim de hayatımda çok kıymetli bir yeri olan birinden bahsedeceğim.


Doğan Cüceloğlu.


Onu tanıyanlar, onu okuyanlar çok iyi bilir.


O sadece bir psikolog değildi, aynı zamanda çok iyi bir dinleyiciydi, çok iyi bir gözlemciydi ve hepimizin günlük hayatta yaşadığı o küçük ama önemli sıkıntılara kocaman bir ışık tutmayı başarırdı.


Konferanslarını izlediğinizde, kitaplarını okuduğunuzda fark edersiniz.


Onun dili akademik bir kürsüden değil, tam yanınızda oturan, elinde çayı ile sizinle sohbet eden bir dost gibiydi.


Bugün de onun iş hayatına dair beş tavsiyesinden bahsedeceğim.


Ama öyle maddeler halinde sıralayıp geçmeyeceğim tabii ki.


Her birini kendi cümleleriyle, kendi bakış açısıyla, iş hayatının karmaşasında bize nasıl yol gösterebileceğini konuşacağım.


Çünkü emin olun ki bu tavsiyeler sadece iş için değil, insan ilişkilerinin geçtiği her yer için geçerli.


Doğan Cüceloğlu'na göre iş hayatında başarılı olmanın en temel adımı önce kendini tanımakla başlıyor arkadaşlar.


Hep söylerdi ya hani, "kendini tanımayan insan nereye gideceğini bilmez, nereye gideceğini bilmeyen de başkalarının rüzgarında savrulur" diye.


Bu yüzden işin teknik kısmına geçmeden önce, önce kendi değerlerinizi, güçlü ve zayıf yönlerinizi, sizi motive eden şeyleri anlamanız gerekiyor.


Çünkü bunları bilmeden attığınız her adım biraz da başkalarının yönlendirmesiyle şekilleniyor.


Hatta Cüceloğlu, iş hayatındaki hataların büyük bir kısmının kişisel farkındalık eksikliğinden kaynaklandığını söylerdi.


O yüzden daha kariyer planınızı yapmadan önce kendinize şu soruları sormanız çok önemli.


Ben kimim, ben ne istiyorum ve hangi ortamlarda daha verimli çalışıyorum?


Bu soruların cevapları, atacağınız adımların bir pusulası olacak adeta.


Ve bu kendini tanıma meselesi, sadece iş hayatına başlamadan önce böyle bir kere düşüneceğiniz bir konu değil.


Cüceloğlu'nun en çok altını çizdiği şeylerden biri de bunun sürekli devam eden bir süreç olması.


Yani bugün farkında olmadığınız bir yönünüzü belki yıllar sonra bir iş krizinde keşfedeceksiniz ya da güçlü olduğunuzu sandığınız bir yanınızın aslında birazcık daha geliştirilebileceğini fark edeceksiniz.


İşte bu yüzden her deneyimi bir ayna gibi görmek çok önemli arkadaşlar.


Size kendinizi yansıtan, güçlü yanlarınızı pekiştiren, eksiklerinizi gösteren her olay, iş hayatında sizi bir adım daha sağlamlaştırıyor.


Peki kendini tanıdıktan sonra ne geliyor Zeynep?


İşte Doğan Cüceloğlu'nun ikinci tavsiyesi burada devreye giriyor.


Güçlü bir iletişim becerisi geliştirmek.


Çünkü ne kadar bilgili ya da ne kadar yetenekli olursanız olun, bunu karşı tarafa doğru şekilde aktaramıyorsanız, etkili bir iş hayatı kurmak mümkün değil.


Doğan Cüceloğlu, "İletişim sadece konuşmak değildir, karşındakini gerçekten anlamaktır" derdi.


İş hayatındaki en büyük problemlerden biri, insanların birbirini dinlemeden sadece cevap vermek için konuşması.


Oysaki o iletişimi bir köprüye benzetirdi.


Bu köprünün sağlam olabilmesi için iki tarafın da çok açık, net ve samimi olması gerekiyor.


Mesela işyerinde yaşadığınız bir problemde karşı tarafa kırıcı olmadan duygunuzu ifade etmek ya da bir fikrinizi savunurken karşınızdakini küçümsemeden konuşmak mesela.


Bunlar hem profesyonel ilişkileri hem de güven ortamını güçlendiriyor.


Cüceloğlu, "Anlamadan anlaşamazsın" derdi.


Yani önce karşınızdakini anlamak için gerçekten çaba göstermek gerekiyor.


Bir de iletişimde samimiyet meselesi var.


Kendisi bu konuda çok net.


Maskelerle sürdürülen bir iletişim eninde sonunda yıpranır diyor.


İş hayatında çoğu insan güçlü görünmek ya da hata yapmamış gibi durmak için çok yapay bir duruş sergiliyor.


Ama Cüceloğlu'na göre bu en büyük iletişim engellerinden biri.


Çünkü insanlar samimiyeti hisseder arkadaşlar.


Birinin içten mi yoksa rol mü yaptığını anlar.


İşte bu yüzden hatanızı da, başarınızı da, fikrinizi de dürüstçe paylaşmak, sizi hem daha güvenilir hem de daha etkili bir iletişimci yapar.


Ve bu güven, kariyeriniz boyunca yanınızda taşıyacağınız en güçlü sermayelerden biridir.


Ve işte bu güven meselesi, Doğan Cüceloğlu'nun üçüncü tavsiyesine çok doğal bir köprü kuruyor.


Çünkü o derdi ki, "İş hayatında gerçekten başarılı olmak istiyorsan, güven sadece başkalarıyla olan ilişkinde değil, kendi içinde de var olmalı.


" Yani önce kendi değerinize inanacaksınız.


Bir işi yapabileceğinize, yeni bir sorumluluğu kaldırabileceğinize, yeni bir ortamda ayakta kalabileceğinize dair o güven.


Yani bu güven olmazsa ne kadar iyi iletişim kurarsanız kurun, içten içe bir eksiklik hissedeceksiniz.


Cüceloğlu, "İnsanın kendi değerini bilmesi, başkalarının ona değer vermesinin ön koşuludur" diye anlatırdı.


Çünkü kendine güvenen biri, hem karar alırken hem de zorluklarla karşılaştığında sağlam durur.


Bu da tabii ki çevresindekilere ilham verir.


Ve Doğan Cüceloğlu bu konuyu anlatırken hep şunu vurgulardı.


Kendine güven öyle havadan gelmez, küçük küçük adımların birikimidir.


Başardığınız en ufak şey bile zihninizde yapabilirim kısmını güçlendirir.


Mesela bir sunum yaptığınızda o sunumun yüzde yüz mükemmel olmasına gerek yoktur, tabii ki.


..Sahneye çıkıp konuşabilmiş olmanız, sorulara cevap verebilmiş olmanız.


O deneyim bir kere yaşandı mı, sonraki seferin kapısı da kendiliğinden açılır.


Kendine güven, başkalarının sana yapabilirsin demesiyle değil, sizin ben yapabilirim demenizle başlar.


Ve Doğan Cüceloğlu'na göre bu iş hayatında sizi ayakta tutan en önemli dayanaklardan biri.


Bazen biz böyle farkında olmadan kendimize en sert eleştirmen oluyoruz ya.


Hani ya rezil olursam, ya beceremezsem diye daha başlamadan yola set çekiyoruz.


Oysaki Cüceloğlu, bu korkularla baş etmenin tek yolunun onları pratiğin içinde eritmek olduğunu söylerdi.


Yani arkadaşlar denemek, hata yapmak, sonra bir daha denemek.


Böyle, böyle hem iş hayatında hem de özel hayatınızda sizi taşıyacak o iç güven oluşuyor.


Işte tam burada Doğan Cüceloğlu'nun bir diğer altını çizdiği nokta devreye giriyor.


İlişkilerin kalitesi.


O iş hayatının sadece görevleri tamamlamak, hedefleri tutturmak değil, aynı zamanda insanlar arası bağlarla şekillendiğini söylerdi.


Bir ekipte güven, saygı ve samimiyet yoksa en parlak fikirler bile havada kalabilir diye düşünürdü.


Ve derdi ki, insan insana değer vermeden, o ilişkiye yatırım yapmadan başarı kalıcı olmaz.


Çünkü günün sonunda işlediğimiz şey insanlar arasında kurulan bir ağ.


O ağ ne kadar sağlam olursa siz de o kadar sağlam durursunuz.


Çünkü iş hayatında çoğu zaman bizi en çok zorlayan şey teknik bilgi eksikliği değil, iletişim eksikliği oluyor.


Bir toplantıda fikrinizi net ifade edememek, geri bildirim verirken kırıcı olmak ya da tam tersi eleştiriden tamamen kaçmak.


Bunların hepsi görünmez bir şekilde ilişkileri yıpratıyor.


Cüceloğlu, bunun farkında olan insanların küçük ama etkili adımlar atması gerektiğini söylerdi.


Yani bir ekip arkadaşının çabasını fark edip teşekkür etmek mesela.


Ya da bir problemi konuşurken sen yerine biz dilini kullanmak ya da yoğun bir günün ortasında karşınızdaki kişinin hayli hatırını sormak.


Bunlar basit görünüyor, farkındayım ama iş ortamındaki güveni adım adım inşa eden şeyler bunlar.


Ve güven inşa edildiğinde hem siz hem de ekip olarak çok daha güçlü bir noktada oluyorsunuz.


Ve gelelim şimdi Doğan Cüceloğlu'nun bence en insana dokunan, en hayati tavsiyelerinden birine.


İş hayatında ne yaparsanız yapın, kendinize ve değerlerinize sadık kalın.


Çünkü bazen özellikle rekabetin yüksek olduğu ortamlarda farkında bile olmadan başkalarının yöntemlerine öykünmeye, onların hızına yetişmeye, hatta onların değerlerini benimsemeye başlayabiliyoruz.


Cüceloğlu'ysa bunun uzun vadede insanı yoran, içini boşaltan bir tuzak olduğunu söylerdi.


İşin seni tanımlamasına izin verme derdi mesela.


Yani ne kadar yoğun olursanız olun başarılarınızı başkalarının onayına bağlamayın.


Yaptığınız iş sizin bir parçanız olabilir ama sizi tamamen tanımlayan bir şey değil.


İşte bu yüzden kariyer basamaklarını çıkarken durup kendinize şu soruyu sormak çok önemli.


Ben hâlâ kendi hikayemi mi yaşıyorum yoksa başkasınınkini mi?


Ve belki de tavsiyenin en güzel yanı iş hayatına karar verirken iç sesinizi daha net duymanıza yardımcı olması.


Çünkü kendi değerlerini bilmek, hangi fırsatın size uygun olduğunu, hangisinin sizi yıpratacağını anlamanızı sağlar.


Doğan Cüceloğlu'nun da dediği gibi, hayat başkalarının istediği gibi yaşanacak kadar uzun değil.


O yüzden bazen herkesin koştuğu yoldan çekilip kendi yolunuzu çizmek cesaret ister.


Ama sonunda sizi en çok tatmin eden şey de bu olur.


Yani başarının gerçek ölçüsü kendi değerlerine sadık kalarak ilerleyebilmektir.


Ve işte Doğan Cüceloğlu'nun iş hayatına dair bu tavsiyeleri sadece çalışma masamızda değil, hayatın her alanında bize eşlik edebilecek şeyler.


Onun sözleri bana böyle sıkışıp kaldığımız dar bir koridorda önümüzü açıyor gibi geliyor.


Bazen de bildiğimiz ama unuttuğumuz şeyleri çok nazikçe hatırlatıyor.


Çünkü arkadaşlar, iş hayatı yalnızca para kazanmak ya da bir unvan sahibi olmak değil, aynı zamanda kendimizi gerçekleştirme, değerlerimizle yaşama ve anlam yaratma yolculuğu.


Ve bu yolculukta atacağımız her adım aslında kim olduğumuzu birazcık daha netleştiriyor.


Belki bugün işinize giderken ya da masanızda çalışırken bu konuşmadan size kalan tek bir cümle olacak.


Ama eğer o cümle sizi kendi yolunuzu sorgulamaya ve değerlerinizi hatırlamaya itiyorsa zaten bu bölüm amacına ulaşmış demektir.


Unutmayın ki çalıştığınız işin sizi beslemesi kadar sizin de yaptığınız işi beslemeniz çok önemli.


Ve günün sonunda başarı dediğimiz şey başkalarının alkışında değil, kendi iç huzurumuzda saklı.


Bunu unutmuyoruz.


Beni dinlediğiniz için çok teşekkür ederim.


Ben de buradaydım, dinledim demek isterseniz diğer sosyal medya hesaplarımı da açıklamalar kısmından bulabilirsiniz.


Kendinize çok iyi bakın.


Herkese merhaba.


Konuşulacak çok şey var podcastine hoş geldiniz.


Ben Zeynep.


Bugün sizi edebiyatın en büyüleyici ayrıntılarından birine götürmek istiyorum.


Romanların ilk cümlelerine bakacağız.


Yani düşünün böyle bir kitabı elinize alıyorsunuz, daha ilk sayfada karşınıza çıkan birkaç kelime bile sizi kocaman bir dünyanın içine çekebiliyor.


Bazen o tek cümleyle yazar romanın bütün ruhunu önünüze seriyor.


Belki hikayeyi hiç okumasanız bile o cümle böyle bir zihninize kazınıyor, yıllar boyunca sizinle kalıyor.


Ben bu bölümde böyle girişlerden bahsedeceğim.


Hem Türk edebiyatından hem de dünya edebiyatından bazı alıntılara bakacağız.


Ama ilk durağımız dünya edebiyatının en çok konuşulan, en çok tartışılan girişlerinden biri Tolstoy'un Anna Karenina'sı.


Şöyle başlıyor roman.


Mutlu aileler birbirine benzer.


Her mutsuz ailenin mutsuzluğu ise kendine göredir.


Ne kadar yalın aslında değil mi?


Ama aynı zamanda da ne kadar sarsıcı?


Daha ilk satırda Tolstoy aslında tüm romanın kalbini koyuyor ortaya.


Mutluluk dediğimiz şeyin böyle çok kalıplaşmış tek bir şeye benzeyen bir yanı var.


Ama mutsuzluk işte o sonsuz biçimde çeşitlenebiliyor.


Her aile kendi acısını, kendi kırılganlığını, kendi suskunluğunu taşıyor.


Ben bu cümleyi okuduğumda hep şunu düşünüyorum.


Yani yazar daha ilk anda bize sanki böyle bir ayna tutuyor.


Çünkü hepimizin hayatında benzer çok fazla mutluluk olabiliyor, doğum günü pastaları olabiliyor, kahkahalar, paylaşılan sofralar.


Ama mutsuzluk öyle mi yani?


Herkesinki bambaşka bir hikâye.


Birinin mutsuzluğu yalnızlıktan, diğerininki kırgınlıklarından, bir başkasındaki hayallerinin ertelenmesinden doğuyor belki.


Tolstoy burada bir kapı açıyor aslında.


Diyor ki yani bak kitap boyunca sana birçok mutsuzluğun hikayesini anlatacağım ama hepsi kendine özgü olacak.


İşte bu yüzden Anna Karenina'nın giriş cümlesi sadece bir başlangıç değil, okura verilen bir söz gibi bir şey.


Bence bu dünya edebiyatının büyüsünü en çıplak haliyle gösteriyor.


Yani daha ilk cümlede hem düşünmeye başlıyorsun hem de kendi hikayenin içine bakıyorsun.


Ben çok severek okumuştum.


Anna Karenina'yı bir arkadaşımla birlikte eş zamanlı okumuştuk.


Hâlâ okumadıysanız mutlaka okumanızı isterim.


Anna Karenina'nın yolculuğuna bence mutlaka dahil olmalısınız.


Şimdi ise benim külliyatından çok hakim olmadığım ama çok merak ettiğim bir yazara geçeceğiz.


Orhan Pamuk'un Yeni Hayat romanının açılışından bahsedeceğiz.


"Bir gün bir kitap okudum ve bütün hayatım değişti" alıntısı.


Bence Türk edebiyatının en unutulmaz girişlerinden biri bu.


Çünkü o kadar sade ki.


Ama aynı zamanda çok da iddialı.


Yani bir kitabın tek başına bir insanın hayatını tamamen değiştirebileceğini söylüyor Orhan Pamuk.


Hepimizin aslında içten içe hissettiği bir şey bu, değil mi?


Bazen öyle bir kitap okuyoruz ki kelimeler zihnimizde kalıyor.


Böyle düşüncelerimizi, bakış açımızı değiştiriyor.


Orhan Pamuk'un bu cümlesi aslında romanın ana temasını da açığa çıkarıyor.


Yani bir yolculuk, bir dönüşüm, hatta kayboluş belki.


Ama daha ilk anda okura bir şey hatırlatıyor.


Diyor ki yani senin de hayatında bir kitap vardır, seni değiştirmiştir.


Ve bu okurla kurulan çok güçlü bir bağ bence.


Ben bu cümleyi her düşündüğümde şunu soruyorum kendime.


Yani gerçekten bir kitap bütün hayatı değiştirebilir mi?


Belki hayır, belki evet.


Ama kesin olan şey şu ki, bazı kitaplar insanı öyle bir sarsıyor ki, ondan önceki senle sonraki sen aynı kişi olmuyorsun bence.


Orhan Pamuk da Yeni Hayat'ın girişinde sadece karakterin değil, okurun da içine gireceği dönüşümü işaret ediyor.


Bu da girişin büyüsünü katlıyor tabii ki.


Bu kitabı henüz okumadım ama çok istiyorum okumayı.


Annem şu an Orhan Pamuk'un külliyatına giriş yapmış durumda.


Kara kitapla başladı.


Ne kadar doğru bir tercih inanın bilmiyorum ama ondan sonra ben de okuyacağım.


Ardından mutlaka Yeni Hayat'ı okumak istiyorum.


Daha sonrasında tüm külliyatına devam edeceğim.


Şimdi bu noktada Türk edebiyatından devam ederek belki de en çok yankı uyandıran bir başka girişe geçeceğiz.


O da Sabahattin Ali'nin Kürk Mantolu Madonnası'ndan geliyor.


Sabahattin Ali şöyle giriş yapıyor kitaba.


Şimdiye kadar tesadüf ettiğim insanlardan bir tanesi benim üzerimde belki en büyük tesiri yapmıştır, diyor.


Bu cümle aslında sıradan bir karşılaşma hikayesi gibi başlıyor ama içinde büyük bir merak da uyandırıyor insanın.


Çünkü hemen soruyorsun yani kim bu insan?


Neden bu kadar büyük bir etki bırakmış?


Daha ilk cümlede sıradan bir tanışıklığın çok büyük bir hikayeye dönüşeceğine bir hissettiriyor insana.


Üstelik Sabahattin Ali'nin dilindeki o sadelik de bence insanı hemen içine alıyor.


Öyle çok abartılı bir anlatımı yok, süslü bir girişi yok.


Tam tersine herkesin başına gelebilecek bir karşılaşmayı öyle bir tonda veriyor ki insana, siz de kendi hayatınızı düşünmeye başlıyorsunuz.


Ya acaba benim hayatımda da öyle bir insan oldu mu?


Bir anda çıkıp her şeyi değiştiren biri mesela.


Kürk Mantolu Madonna'nın bu girişinde hem nostalji var hem de içsel bir hazırlık var.


Çünkü roman boyunca okuyacağınız şey sadece bir aşk hikayesi değil.


Yalnızlık, arayış, insanın kendiyle hesaplaşması.


Ve işte bu ilk cümle size kapıyı aralıyor.


Yani burada sana çok özel bir şey anlatacağım diyor Sabahattin Ali.


Ve dilindeki bu samimiyet eseri sadece bir aşk hikayesi olmaktan çıkarıp evrensel bir sorgulamaya dönüştürüyor.


Ve belki de bu yüzden yıllar geçse de her okuyan bu girişte kendinden bir parça buluyor bence.


Biraz kitap önerileri podcasti gibi oldu bu.


Ama devam edeceğim yine çok güzel kitaplar hakkında konuşmaya.


Ve sıra Oğuz Atay'ın Tutunamayanlar'a geliyor arkadaşlar.


Bu kitap şöyle başlıyor.


Olay yirminci yüzyılın ikinci yarısında bir gece Turgut'un evinde başlamıştı.


O zamanlar daha Olric yoktu.


Daha o zamanlar Turgut'un kafası bu kadar karışık değildi.


Ben seneler önce okudum Tutunamayanlar'ı.


Ama bu yaşımda tekrar bir gözden geçirmek istiyorum açıkçası.


Daha ilk cümlede size hem bir zaman, hem de bir atmosfer sunuyor Oğuz Atay.


Tarihsel bir yere konumlandırıyor ama aynı zamanda çok kişisel bir hikayenin başlangıcına da götürüyor.


Ve o ikinci cümle hani daha Olric yoktu kısmı aslında bütün romanın ruhunu hissettiriyor insana.


Çünkü Olric, Turgut'un iç sesi olacak.


En yakın dostu olacak ama aynı zamanın en büyük çatışmalarından birini de temsil edecek.


Burada Oğuz Atay'ın yaptığı şey şu;


size sıradan bir romanın içinde olmadığınızı hemen hatırlatmak istiyor.


Bu bir iç hesaplaşmanın, bir zihinsel yolculuğun romanı.


Daha ilk cümleyle karakterin kafasının karışıklığından söz ederek, zaten ipucu vererek başlıyor.


Ve size diyorsunuz ki;


tamam, burada sıradan bir hikaye yok.


Burada bu zihnin kıvrımlarına dalacağız yani.


Tutunamayanlar'ın bu başlangıcı aslında modern Türk edebiyatında bir kırılma anını temsil ediyor.


Çünkü Oğuz Atay tutunamayanların, yani sisteme, topluma, düzene ayak uyduramayanların hikayesini yazıyor.


Ve girişteki bu cümlelerle sizi bir geceyarısı ve evin içinde başlayan ama zihnin derinliklerine kadar gidecek bir yolculuğa çıkarıyor.


Şunu da söylemek istiyorum.


Bu giriş ilk bakışta biraz sıradan gelebilir ama arkasında kocaman bir dünya saklı.


Olric'in adı ilk defa buradan çıkıyor.


Oysa o isim Türk edebiyatının en bilinen adibi arkadaşlarından biri olacak.


Ve işte böylece daha ilk satırda Oğuz Atay'ın size hazırladığı şey, gerçekle hayal arasındaki o ince çizgide kaybolmak.


Sanki hani diyor ki okura ya hazır mısın?


Çünkü bundan sonrası alıştığın romanlardan çok farklı olacak.


Ve ben burada bu sıralar kitaplarına daldığım, bayılarak okuduğum bir yazara geçeceğim.


Sırada Yaşar Kemal var arkadaşlar.


Demirciler Çarşısı Cinayeti romanının girişinden bahsedeceğim ve bu roman o unutulmaz cümleyle başlıyor.


Yaşar Kemal diyor ki "O güzel insanlar o güzel atlara binip gittiler" diyor.


Ben 2025'i galiba Yaşar Kemal yılı ilan ettim farkında olmadan.


İnce Memed serisine başladım ve bayılarak okuyorum.


Bakın o kadar severek okuyorum ki.


Biri bitirdim, ikiyi bitirdim.


Üçle dördü kışa bırakıyorum.


Yoksa çok eksiklik hissedeceğim bitirdiğimde biliyorum.


Ama dedim ki bu süreçte tabii ki Yaşar Kemalsiz kalamam.


Daha geçen hafta Filler Sultanı ile Kırmızı Sakallı Topal Karınca kitabına başladım.


Onun da böyle üçte birini bitirdim ve bayılarak okuyorum.


Gerçekten yani henüz kendisiyle tanışmadıysanız herhangi bir kitabıyla başlayabilirsiniz Yaşar Kemal'e.


Bence asla pişman olmazsınız.


Demirciler Çarşısı Cinayeti romanındaysa aslında zaten bu tek cümle bile başlı başına bir destan gibi bence.


Çünkü içinde hem bir vedanın hüznü var, hem de bir hayranlığın izi var.


Daha ilk anda sizi zamanın dışına taşıyor sanki.


Geçmişin tozlu yollarına götürüyor.


Bir masal dinliyormuşsunuz gibi.


Ama aynı zamanda çok da gerçek.


Yaşar Kemal bu cümleyle sadece bir roman açılışı yapmıyor arkadaşlar.


Anadolu'nun kaybolan bir dönemine, unutulmaya yüz tutmuş değerlerine bir ağıt yakıyor.


O güzel insanlar kimler?


Belki yiğitlikleriyle, dostluklarıyla, sözünün eri olmalarıyla tanınanlar, belki de sadece hayalimizde kalan bir insanlık hali.


Ve o güzel atlar, bir özgürlük sembolü, bir başka dünyaya açılan kapı.


Burada okur ister istemez şunu hissediyor.


Yani roman boyunca sıradan bir cinayet hikayesi okumayacak.


Anadolu'nun kültürünü, insan ilişkilerini, toplumsal dokusunu öğrenecek.


Yaşar Kemal'in dili de bunu güçlendiriyor.


Bir destan tınısı var cümlelerinde zaten.


O yüzden bu ilk cümle sadece edebiyat değil, aynı zamanda bir tarih, bir kültür, bir yaşam biçimi özlemi gibi okunuyor.


Ve şunu fark ediyorsunuz, iyi bir roman girişi sadece hikayeye değil, bir ruh haline de sokuyor.


Daha baştan okuyacağınız dünyanın anahtarını veriyor gibi bir şey oluyor.


Aslında bu podcast bölümünün en güzel tarafı, bence kitap girişlerinden yola çıkarak kitapların tamamına dair düşünmek.


Çünkü bir giriş cümlesi bazen romanın bütün ruhunu içinde taşıyor.


Ama biz o tek cümlenin ötesine geçtiğimizde arkasında çok daha büyük bir evrenin olduğunu görüyoruz.


Yani dedim ya Anna Karenina'nın açılış cümle-- yani dedim ya hani Anna Karenina'nın açılış cümlesi sadece bir başlangıç değil, aslında bütün hikayenin anahtarı gibi.


Mutlu aileler birbirine benzer, her mutsuz ailenin mutsuzluğu ise kendine göredir derken, Tolstoy aslında yüzlerce sayfaya yayacak karakterlerin trajedilerini tek cümleye sığdırıyor.


Ve bu cümleyle birlikte romanın bize anlatacağı şey sadece bir aşk ya da yasak bir ilişki değil, toplumun ahlak anlayışı, aile kurumunun çatlakları, bireysel özgürlük ve seçimlerin bedeli oluyor.


İşte bu yüzden Anna Karenina'nın ilk cümlesi edebiyat tarihinde en çok alıntılanan, en çok tartışılan girişlerden biri.


Ben zaten hep böyle düşündüm.


Yani romanın giriş cümleleri aslında bize bir davetiye sunuyor gibi gelir.


Kapıdan içeri girmemizi, yazarın dünyasına adım atmamızı sağlıyorlar.


Ve bazı girişler var ki, sadece romanın değil, hayatın da bir özeti gibi hissettiriyor.


İşte bu bölüm boyunca konuştuğumuz örnekler de bize şunu gösteriyor.


Bir kitabın ilk cümlesi bazen tüm yolculuğu belirleyebiliyor.


Bugün sizlerle birlikte büyük edebiyat eserlerinin unutulmaz girişlerini konuştuk.


Kimi zaman tek bir cümlenin yıllarca aklımızdan çıkmayan bir yolculuğun ilk adımı olabileceğini de gördük.


Belki bundan sonra bir kitap açtığınızda ilk cümlede birazcık daha fazla duracaksınız.


Yazarın size hangi kapıyı araladığını, hangi dünyaya davet ettiğini düşüneceksiniz.


Ve belki de tıpkı Tolstoy'un dediği gibi hayatın da giriş cümlelerini daha dikkatli okuyacaksınız.


Beni dinlediğiniz için çok teşekkür ederim.


Beni takip etmek isterseniz tüm sosyal medya hesaplarımı açıklamalar kısmına bırakıyor olacağım.


Kendinize çok iyi bakın.


Bir sonraki bölümde görüşmek üzere.


Lavita Mikrobesin Konsantresi yetmişten fazla doğal bileşenden gelen vitamin ve mineralleri tek ölçüde bir araya getirir.


Enerji oluşum metabolizmasına katkıda bulunan bileşenlerle günlük ritüeline başla.


Konuşulacak çok şey var podcastine hoş geldiniz.


Baharın ilk günlerini düşünmenizi istiyorum.


Havanın böyle hafif serin olduğu ama güneşin teninize değdiğinde de size birazcık kışın bittiğini hatırlattığı o anları.


Japonya'da bu günler takvime sadece bahar geldi diye not düşülerek geçilmez.


Çünkü bu dönem ülkenin dört bir yanında milyonlarca insanın sabırsızlıkla beklediği bir olaya Sakura, yani kiraz çiçeklerinin açmasına işaret eder.


Ve işte o zaman Japonya'nın sokakları, parkları, nehir kenarları bir anda pembe ve beyaz tonlara bürünür.


Ağaçların dalları sanki kış boyu sakladıkları en değerli sırrı sonunda açıklamaya karar vermiş gibi bir anda çiçeklerle dolarlar.


Ama bu güzellik tıpkı hayattaki birçok şey gibi çok kısa sürer.


Ve belki de işte bu yüzden o anlar bu kadar değerlidir.


Bugün kiraz çiçeklerinin felsefesini konuşacağız arkadaşlar.


Hanami kelimesi Japoncada çiçek izlemek anlamına geliyor.


Ama aslında bundan çok daha fazlası.


Yüzyıllardır Japon kültürünün ayrılmaz bir parçası oldu Hanami.


Sadece bir ağaç altına oturup çiçeklere bakmak değil, hayatın geçiciliğini ve o anın güzelliğini fark etmek demek.


Hanami'nin kökeni Nara dönemine bu 710, 794'e kadar gidiyor.


O zamanlar insanlar erik çiçeklerini izlemek için toplanırdı.


Fakat Heian döneminde kiraz çiçekleri bu geleneğin merkezine oturdu.


İmparatorlar, aristokratlar saray bahçelerinde şiirler yazarlar, sake içerler, müzik dinlerlerdi.


O günlerden bugüne hanami, halkın her kesiminin sahiplendiği bir gelenek haline geldi.


Şimdi Tokyo'da bir parkta ya da Kyoto'da bir tapınak bahçesinde yan yana oturan insanlara bakarsanız, işte bir yanda takım elbiseli ofis çalışanları, bir yanda okuldan çıkmış öğrenciler, bir yanda aileler.


Hepsi aynı şeyi yaparlar.


Gökyüzüne uzanan dallardaki çiçekleri sessizce izlemek.


Sakuranın böylesine derin bir anlam taşımasının sebebi ömrünün kısalığı arkadaşlar.


Çiçekler sadece bir ya da iki hafta boyunca dallarda kalır.


Sonra rüzgarla savrulup toprağa düşerler.


Ve işte tam da burada Japonların çok önem verdiği bir felsefi kavram devreye girer.


Mono no aware.


Türkçe'ye tam olarak çevirmek zor ama kabaca şöyle diyebiliriz.


Bir şeylerin fâniliğinin farkında olarak hissettiğimiz tatlı hüzün, yani güzelliğin tam da geçici olduğu için değerli olması demek.


Bugün hanami, geçmişe göre daha çok kalabalık, daha neşeli, daha sosyal bir etkinlik gibi görünebilir.


Ama aslında derininde hâlâ o sessiz farkındalık var.


Insanlar fotoğraf çekiyor, piknik yapıyor, kahkahalar atıyor.


Ama bir noktada mutlaka durup gökyüzüne bakıyorlar.


O kısa anlık duraklamada herkes aynı şeyi hissediyor.


Bu an, bir daha gelmeyecek.


Belki gelecek yıl yine sakuralar açacak.


Ama aynı arkadaş grubuyla, aynı duyguyla, aynı parkta olmayacak.


Ve bana sorarsanız hanaminin güzelliği tam da burada.


Hayatımızda her şey sonsuzmuş gibi davranıyoruz.


Ama aslında hiçbir şey sonsuz değil.


İşte Sakura bize bunu en nazik, en zarif şekilde hatırlatıyor.


Sakura Japon edebiyatına sadece bir ağaç ya da çiçek değil, zamanın akışı, gençliğin geçiciliği ve hayatın kırılganlığı üzerine düşünmenin sembolü.


Yani Japonya'da biri kiraz çiçeklerinden bahsediyorsa, aslında güzellik ve vedanın aynı anda var olmasından bahsediyordur.


Eskiden yazılan hikayelerde Sakura genellikle aşkın ilk heyecanıyla eşleştirilirmiş.


Açıyor, herkesi büyülüyor ve kısa sürede yok oluyor.


Tıpkı bazı insan ilişkileri gibi.


Bu yüzden yazarlar okuruna tek bir çiçek sahnesiyle bir aşkın bütün hikayesini anlatabiliyormuş.


Şiirlerde de durum aynı.


Mesela haikular.


Hani şu üç satırlık, çok sade ama insanın içine işleyen Japon şiirleri var ya.


Bir haikuda, kiraz çiçekleri sabah güneşiyle solup rüzgarda savrulur dendiğinde, aslında çiçeğin kendisinden çok, hayatın kırılganlığı anlatılıyor.


Aslında çiçeğin kendisinden çok, hayatın kırılganlığı anlatılıyor.


Ve bu durum sadece Japonya'ya özgü değil.


Dünyanın başka yerlerinde de Sakura aynı duyguyu veriyor insana.


Mesela Amerika'da Washington DC'de kocaman bir Sakura festivali var.


O ağaçlar 1912'de Japonya tarafından dostluk hediyesi olarak gönderilmiş.


Orada da insanlar çiçeklerin ömrünün kısalığını bilerek kutlama yapıyor.


Tabii biz Japonya'ya geri dönersek, günümüzde hanami kutlamaları bazen çok kalabalık ve sosyal medya dolu geçebiliyor.


Ama yine de sakura dallarının altında durup sessizleşen, gözleri dalıp giden birini gördüğünüzde onun hâlâ o mono no aware dediğimiz o duyguyu yaşadığını anlayabiliyorsunuz.


Yani güzelliğin geçici olduğunu bilerek ona hayran olmak.


Günümüzde Hanami, Japonya'da neredeyse herkesin dört gözle beklediği bir dönem.


Mart sonu Nisan başı geldiğinde televizyonlarda Sakura takvimi yayınlanıyor.


Tıpkı hava durumu bülteni gibi, hangi şehirde kiraz çiçekleri ne zaman açacak tek tek gösteriliyor.


Insanlar ona göre piknik planları yapıyorlar, izin alıyorlar.


Hatta tren biletlerini haftalar öncesinden ayırtıyorlar.


Hanami günü geldiğinde parklarda büyük mavi piknik örtüleri seriliyor.


Öğle saatlerinden akşama kadar süren bu buluşmalarda, herkes evinden ya da marketten yiyecekler getiriyor.


Bento kutularındaki renkli yemekler, çaylar, sake şişeleri...


Bazen iş arkadaşları bir araya geliyor, bazen de aileler ve arkadaş grupları.


Ama bana en ilginç gelen şey, bu kutlamanın sadece yemek ve sohbetten ibaret olmaması.


İnsanlar sakura ağacının altına oturduklarında ister istemez yukarı bakıyorlar.


Dalların arasındaki gökyüzüne.


Çiçeklerin hafif rüzgarıyla dans eden hallerine.


Antrenman, iş, tempo.


Hücrelerin her gün mikro besinlere ihtiyaç duyar.


Lavita A,B,C,D vitaminleri ve çinko, selenyum gibi minerallerle bağışıklık sisteminin normal fonksiyonuna ve yorgunluğun azalmasına katkıda bulunur.


Rüzgarda savruluşına bakıyorlar.


Bir noktada kalabalığın uğultusu bile arka planda kayboluyor ve herkes o anın içinde kalıyor.


Gece hanamisi diye de bir şey var.


Yozakura deniyor.


Ağaçlar özel ışıklarla aydınlatılıyorlar.


Çiçekler karanlıkta neredeyse parlıyor arkadaşlar.


O görüntü o kadar büyüleyici ki, insan ister istemez bu sadece bir çiçek değil ya diye düşünüyor.


Ama tabii günümüzde Hanami'nin modernleşmesiyle birlikte eleştiriler de tabii ki artıyor.


Bazı kişiler bunun biraz festival havasına döndüğünü, o geleneksel sakinliğin ve Sakura karşısındaki o derin saygının kaybolduğunu söylüyor.


Sosyal medyada fotoğraf çekme telaşı, kalabalık, gürültü bazen o mono no aware dediğimiz o duygunun önüne geçebiliyor.


Yine de ister geleneksel ister modern olsun Hanami hâlâ insanlara aynı gerçeği hatırlatıyor.


Hiçbir şey sonsuza kadar sürmez arkadaşlar.


Sakura, bu mono no aware dediğimiz kavramın, bu duygunun en güçlü simgesi.


Çünkü dedim ya sadece bir iki hafta çiçek açıyor.


Sonra tüm o güzellik rüzgarla birlikte yere düşüyor.


Bu hissi bence biz de biliyoruz.


Şöyle anlatayım.


Mesela bu nasıl bir şey biliyor musunuz?


Tatilin son günündeki o garip duygu gibi.


Yani çok güzeldi ama bitecek.


Ya da bir arkadaşın uzun zaman sonra görüp vedalaştığınız o an var ya, hani içinde hem bir mutluluk var hem de hafif bir hüzün var.


Mono no aware tam olarak bu.


Bu kavram Japonya'da sadece edebiyatta değil, günlük hayatta da hissediliyor.


Eski bir çay seremonisinde, bir tiyatro sahnesinde, hatta sıradan bir sohbetin sonunda bile bu an bir daha gelmeyecek düşüncesi o anın değerini çok artırıyor.


Ben çok isterdim şahsen bu hanami olayını yaşamayı.


Öyle gidip kiraz çiçeklerini izlemeyi.


Bu arada Tokyo, Kyoto, Osaka gibi büyük şehirlerde ünlü hanami noktaları var.


Mesela Tokyo'daki Ueno Park o dönemde adeta insan seline dönüşüyor.


Sabah erkenden gidip yere piknik örtüsünü seren gruplar var.


Çok iyi bir manzara kapmak çok ciddi bir iş.


Bazı şirketler genç çalışanlarını gün ağarmadan gönderip yer tutturuyorlar, arkadaşlar.


İş bitişi herkes toplanıyor, sakuraların altında yemekler yeniyor, şarkılar söyleniyor, kahkahalar atılıyor.


Hanami'nin Japon toplumunda sosyal bağları güçlendirmesi bence en büyüleyici taraflarından biri bu arada.


Çünkü bu sadece bir çiçek izleme etkinliği değil, aslında insanların bir araya gelip aynı anda hem doğayla hem de birbirleriyle bağ kurduğu bir zaman dilimi.


Normalde iş hayatına çok yoğun olan, sabah treniyle işe gidip akşam geç saatte eve dönen Japonlar hanami zamanı birazcık duruyorlar.


O şirketin en ciddi yöneticisi bile sakuranın altında elinde bir bento kutusu ile oturup genç çalışanlarla gülüp sohbet edebiliyor.


Bu Japon kültüründe hiyerarşinin en yumuşadığı anlardan biri bence.


Bir de şu var ki, hanami kuşaklar arasında da köprü kuruyor.


Yani büyük anne ve büyük babalar gençlere bizim zamanımızda hanami böyle olurdu diye başlıyor.


O an eski Japonya'nın hikayeleri ile bugünün coşkusu birleşiyor.


Yani o pembe çiçeklerin altında sadece bahar kutlanmıyor, aynı zamanda bir toplumun hafızası tazeleniyor.


Bu etkinliğin Japonya'ya ekonomik olarak da etkisi çok büyük tabii ki.


Yani tahmin ettiğimizden de büyük.


Çünkü bu sadece parkta çiçek izlemekten ibaret değil bildiğiniz gibi.


Aynı zamanda koca bir bahar ekonomisi yaratıyor.


Her yıl sakura mevsimi yaklaşırken marketlerde, kafelerde, hatta büyük markalarda bile sakura temalı ürünler çıkıyor.


Sakura aromalı içecekler, tatlılar, mochiler, hatta Sakura desenli Starbucks kupaları bile çıkıyordu.


Bu ürünler yalnızca yerel halk için değil, turistler için de kocaman bir çekim unsuru.


Turizm sektörü zaten bu dönemden çok ciddi kazanç sağlıyor.


Çünkü sadece Japonya içinde değil, dünyanın dört bir yanından insanlar sakura zamanı ülkeye geliyorlar.


Oteller, restoranlar, tren şirketleri hepsi bu döneme özel kampanyalar yapıyor.


Bazı oteller, odaların pencerelerinden görünen sakura manzarası için ekstra ücret talep ediyor ve bu turistlerin değer olarak gördüğü bir şey.


Hanami bir yandan kültürel bir gelenek olarak yaşarken, diğer yandan da Japon ekonomisine milyarlarca yen kazandırıyor.


Ama bana göre asıl ilginç olan şey bu ekonomik boyutun bile o geçicilik hissini asla bozamaması.


Yani bir yandan ticaret var, reklamlar var, hediyelik eşyalar var.


Ama insanlar yine de o çiçeklerin altında oturduklarında ellerindeki kahve kupası ister Sakura desenli olsun ister olmasın aynı duyguyu yaşıyorlar.


Bunlar birkaç hafta sonra yok olacak.


Ve işte Hanami'nin bize anlattığı her şey aslında hayatın kendisini özetliyor.


Bir ağacın dallarında rüzgarın en ufak dokunuşuyla savrulan o pembe yapraklar bize şunu hatırlatıyor arkadaşlar.


Hiçbir şey sonsuza kadar sürmüyor.


Ve bu kötü bir şey değil.


Çünkü geçici olan şey aynı zamanda en değerli olan şeydir.


Belki de o yüzden Sakura ağacının altında otururken insan içten içe bir teşekkür ediyor hayata.


Bunu bana yaşattığın için teşekkür ederim gibi.


Çünkü biliyorsun ki bir yıl boyunca beklediğin bu an göz açıp kapayıncaya kadar geçecek.


Ve belki de o yüzden daha dikkatli bakıyorsun, daha çok dinliyorsun, daha çok hissediyorsun.


Hanami sadece Japonya'nın değil, hepimizin ortak bir dersi bence.


Ne kadar güzel olursa olsun hiçbir an sonsuza kadar sürmüyor.


Ve belki de işin büyüsü burada başlıyor.


Güzelliği yakalamak tam kaybolmadan önce.


Beni dinlediğiniz için çok teşekkür ederim.


Ben de buradaydım, dinledim demek isterseniz diğer sosyal medya hesaplarımı açıklamalar kısmında bulabilirsiniz.


Kendinize çok iyi bakın.


Lavita mikro besin konsantresini suyla karıştır, tek porsiyonla hücrelerine gerekli vitamin ve mineralleri doğal şekilde sağla.


Lavita Mikrobesin Konsantresi 70'ten fazla doğal bileşenden gelen vitamin ve mineralleri tek ölçüde bir araya getirir.


Enerji oluşum metabolizmasına katkıda bulunan bileşenlerle günlük ritüeline başla.


Konuşulacak çok şey var podcastine hoşgeldiniz.


Ben Zeynep.


Bugün sizinle belki de her gün gözümüzün önünde olan ama çoğu zaman fark etmediğimiz bir şeyden konuşacağız.


Evrenin içindeki matematikten bahsedeceğiz arkadaşlar.


Kulağa birazcık soğuk gelebilir ilk anda.


Çünkü matematik dendiği zaman zihnimizde canlanan şey genellikle böyle karışık formüller, kara tahtalar, sınav stresi falan oluyor.


Ama bugün size bundan çok daha büyülü bir şeyden bahsedeceğim.


Sayıların nasıl dans ettiğinden, evrenin sırlarını nasıl fısıldadığından bahsedeceğim ve her şeyin ama her şeyin ardında nasıl görünmez bir düzen olduğunu fark edişimizden konuşacağız.


Çünkü bu bölüm matematik korkusunu değil de matematiğin hayranlık uyandıran yanını anlatacak.


Rasyonel olanla duygusal olanın mantıkla hayranlığın kesiştiği o noktada buluşacağız sizlerle.


Ben ilk başta bir şey sorarak başlamak istiyorum.


Şöyle ki hiç bir ayçiçeğine böyle çok yakından baktınız mı?


Gerçekten şöyle eğilip içindeki desenleri inceleyerek, içindeki desenleri inceleyerek ya da bir çam kozalağının dönüşüne, bir deniz kabuğunun spiralinine, işte tüm bu desenlerin ardında evrenin içindeki belki de en gizemli sayılardan biri var.


Fibonacci dizisi, arkadaşlar.