Fibonacci dizisi, her sayının kendisinden önce gelen iki sayının toplamı olduğu bir sayı dizisi.


Yani 0,1,1,2,3,5,8,13,21 böyle devam ediyor.


Ama bu sadece matematiksel bir oyun değil.


Bu dizinin doğada karşımıza çıkma biçimi insanı gerçekten şaşkınlıktan böyle bir gülümsetiyor.


Ayçiçeği tohumlarının merkezden dışa doğru dizilimi, çam kozalaklarının açılı spiral yapısı, hatta bazı deniz kabuklarının büyüme şekli bu sayı dizisine göre şekilleniyor.


Sanki doğa kendine bir algoritma belirlemiş ve onu her yerde uyguluyor gibi.


İşin ilginci bu sadece estetikle de ilgili değil.


Fibonacci dizisinin izleri doğada bir tür verimlilik sağlıyor.


Mesela ayçiçeğinin tohumları bu dizilimle yerleştiğinde en az yer kaplayarak en fazla tohumu sığdırabiliyor içine.


Yani doğa güzelliği estetikten değil, işlevsellikten yaratıyor.


Beni çok bu kısım etkiliyor.


Çünkü insan olarak biz bazen zannediyoruz ki bir şey ya işlevsel olur ya da çok güzel olur.


Ama doğa bize gösteriyor ki estetik ve verimlilik aynı çizgide yürüyebiliyor.


Ve belki de burada küçük bir durup şöyle bir düşünmek gerekiyor.


Acaba bizim hayatlarımızda da bu denklem geçerli olabilir mi?


Yani işlerimizi kurarken, hayallerimizi tasarlarken hem verimli hem de güzel bir sistem kurabilir miyiz kendimize?


Bu soruyu bence düşünelim.


Ama şimdi Fibonacci dizisinin sadece doğada değil, sanat ve mimaride de karşımıza çıktığını anlatacağım.


Leonardo Da Vinci'nin çizimlerinde, Michelangelo'nun eserlerinde, hatta bazı klasik müzik eserlerinin ritminde bile bu oran gizlice yerini almış.


Bu bizi bölüm boyunca tekrar tekrar karşılaşacağımız başka bir soruya getiriyor.


Acaba sanat sadece duygularla mı yaratılır, yoksa onun da içinde çok güçlü bir matematik mi vardır?


Bunu düşündükçe bazı şeylerin yalnızca ilhamla ya da duyguyle açıklanamayacak kadar kusursuz olduğunu fark ediyor insan.


Sanat evet bir duygu işi ama çoğu zaman o duygular kendilerine yol bulurken farkında olmadan matematiğe yaslanıyor.


Mesela müzikte bir melodinin bizi içine çekmesi sadece o anki ruh halimizle ilgili değil, aynı zamanda o melodinin yapısında saklı olan o ritmik uyumla da ilgili matematiksel bir oranla.


Belki de tam bu yüzden bazı müzikler zamanla evrenselleşiyor.


Çünkü onların içindeki yapı sayılarla örülmüş bir denge taşıyor.


Bach'ın eserlerini düşünün mesela.


Onun müziği sadece kulağa hoş geldiği için değil, aynı zamanda şaşırtıcı bir simetri taşıdığı için de büyüleyici.


Bach müziği adeta bir matematik problemi çözer gibi inşa etmiş.


Aynı temayı farklı tonlarda, farklı zamanlarda ama birbirine uyumlu şekilde duymaya başlıyorsun eserlerinde.


Sanki geometrik bir desen gibi.


Ama kulağın algılıyorsun bu deseni.


İşte orada matematik tamamen hissedilen bir şeye dönüşüyor.


Rönesans ressamları da öyleydi.


Yani Leonardo Da Vinci'nin Vitruvius Adamı sadece estetik bir çizim değil, aynı zamanda insan vücudunun oranlarının geometrik bir çözümlemesi.


Da Vinci bu çizimde insanın göbek deliğini merkez alarak bir daire ve kare içerisine yerleştiriyor insan bedenini.


Çünkü biliyordu ki doğadaki oranlar sadece çiçeklerde ya da deniz kabuklarında değil, insanda da vardı.


Bunu hesaplamıştı.


Duygusallığı bilimle harmanlamıştır ve ortaya sadece bir çizim değil, evrenin düzenini hatırlatan bir sembol çıktı adeta.


Benzer şekilde, Michelangelo'nun Sistine Şapelindeki fresklerinde de simetri ve oran çok dikkat çekiyor.


Adam, tavanı süsleyen onlarca sahneyi bir yapboz gibi yerleştirmiş, gözü yormayan, her karede ayrı bir hareket ve durağanlık dengesi kuran bir yapı.


Bunlar yalnızca estetik tercih değil, aynı zamanda bilinçli matematiksel kararlar arkadaşlar.


Sanatçılar sezgisel olarak bu oranları bilirler.


Çünkü doğa bunu onlara öğretmiştir.


Bazen de doğrudan hesaplayarak ilerlerler.


Ama her halükârda sanatın derinliklerinde daima görünmeyen bir cetvel vardır.


..Evet, tabii ki.


Bilirsiniz arkadaşlar sinema karelerinde bile altın oran kullanılır.


Öyle denk gelmez bu kompozisyonlar, yönetmenler bazı sahnelerde kadranı altın orana göre bölerler.


Nesneleri, insanları bu oranlara göre yerleştirirler ki seyirci fark etmese bile o sahneyi estetik bulsun, içine girsin, sanki her şey doğru yerdeymiş gibi hissetsin.


Wes Anderson filmlerini düşünün ya da Stanley Kubrick'in o kusursuz simetriler merkezdeki karakterler eşit dağılmış o boşluklar.


Bunlar sadece iyi görüntü için yapılmaz.


Bunlar matematiksel olarak kusursuz kompozisyonlardır.


Bu noktada şunu düşünmeden edemiyorum ben.


Acaba bizim güzellik dediğimiz şey, doğanın matematiksel kodlarına ne kadar yakınsa o kadar mı güzel geliyor bize?


Belki de içgüdüsel olarak bildiğimiz bu düzen estetik yargılarımızı da biçimlendiriyor.


Çünkü biz bu evrenin içinde büyüdük.


O yüzden doğanın diline benzer şeyler görünce tanıdık hissediyoruz.


Yani evet, sanat elbette duygularla yaratılıyor ama o duyguların içinden geçen yollar çoğu zaman sayılarla döşeniyor.


Bazen bir fırça darbesi, bir nota, bir kelime ya da bir bakış bizi etkiliyor.


Çünkü içinde bir oran var, bir ritim var, bir tekrar ya da bir sürpriz var.


Tüm bunlar farkında olmadan zihnimizdeki matematiksel estetikle buluşuyor.


Ve doğanın sanatına ne demeli arkadaşlar?


Bir kar tanesini düşünün mesela.


Her biri altıgen, her biri birbirinden farklı.


Hücrelerin her gün mikro besinlere ihtiyaç duyar.


Lavita A,B,C,D vitaminleri ve çinko, selenyum gibi minerallerle bağışıklık sisteminin normal fonksiyonuna ve yorgunluğun azalmasına katkıda bulunur.


Sanki gökyüzü her taneyi kendi başına bir sanat eseri gibi işlemiş ve her birinde matematiksel bir desen var.


Bu noktada doğanın kendisi de bir sanatçı gibi geliyor bana.


Ama o sanatçı cetvel ve pergel kullanıyor gibi.


Ya da mesela bir yaprağın damarlarına bir bakın.


Fraktal geometriyle örülmüş gibi.


Her katmanda bir tekrar, her tekrarın içinde bir detay.


İşte bu hem bilim hem sanat gibi geliyor bana.


Yani bazen sanatla bilim, duyguyla formül, çizgiyle his birbirinden o kadar uzak değil gibi hissediyorum.


Hatta çoğu zaman aynı şeyin iki yüzü gibi geliyorlar bana.


Ve bu bölümü yaparken hissettiğim şey de şuydu aslında hani gerçekten bir sanat eseri gibi evren ama fırçaları sayılar, renkleri oranlar ve tuvali belki de sonsuzluk.


Ve burada aklıma şu soru takılıyor.


Eğer evren bu kadar büyük bir sanat eseriyse, bu sanat eseri oluşturulurken kullanılan matematiksel teknikler neler?


Çünkü sadece doğada, sanatta ya da müzikte değil, uzayın derinliklerinde, gezegenlerin hareketlerinde, atomların titreşimlerinde bile aynı ahenk, aynı düzen var.


Ve bunların hepsi matematiğin evreni şekillendiren dil olduğunu tekrar tekrar ispatlıyor.


Mesela başlayalım simetriyle.


Simetri sadece estetik bir tercih değil, evrende birçok canlıda, birçok bitkide, kristalde, hatta galaksilerde bile karşımıza çıkan temel bir düzen ilkesi.


Neden çoğu çiçeğin yaprakları simetriktir?


Ya da neden kelebeklerin kanatları birbirinin aynısı gibidir?


Çünkü simetri doğanın dengeyi ve enerji verimliliğini sağlamadaki en pratik yollarından biri.


Aslında doğa minimum enerji ile maksimum etkiyi yaratmak için simetriği seçiyor.


Aynı zamanda insan zihni için de en tanıdık olan şeylerden biri simetri.


Belki de bu yüzden simetrik bir yüzü daha rahat güzel bulabiliyoruz.


Çünkü beyin düzeni seviyor, kaosu değil.


Bu yalnızca görsel bir hoşluk değil, evrensel bir avantaj bile olabilir ki hiç simetrik bir yüzü olmayan biri olarak söylüyorum bunu.


Bunu biraz daha büyütelim, galaksilere bakalım.


Sarmal galaksiler ki Samanyolu da bunlardan biri.


Nasıl oluyor da bu kadar düzenli, zarif kollar halinde dönüyor?


Bu sarmallar rastgele değil, yine Fibonacci dizisinin izlerini taşıyorlar.


Galaksinin merkezinden dışarıya doğru dönen bu kollar aslında logaritmik spiraller oluşturuyor.


Her dönüşte genişliyorlar ama oran sabit kalıyor.


Ve işin ilginç yanı da şu ki, bu galaktik seramiklerin güzelliği sadece göz alıcı olmalarından gelmiyor.


Aynı zamanda kütleçekim kuvvetinin nasıl işlediğini, yıldızların nasıl hareket ettiğini ve hatta zamanla galaksinin nasıl evrileceğini gösteriyor bize.


Peki ya altın oran Zeynepçiğim?


Şimdi bu oran sadece mimaride ya da sanat eserlerinde değil, doğrudan evrenin işleyişinde de var.


Örneğin bir spiral galaksideki yıldızların dönüş hızlarına baktığımızda bu oranın matematiksel izdüşümünü görebiliyoruz.


Aynı şekilde DNA sarmalında da altın oranla karşılaşmak mümkün.


İki zincirin birbirine sarılışındaki açı bile bu oranla uyumlu.


Yani bizim biyolojik kodlarımız bile evrenin o temel matematiksel ritmine uygun şekilde yazılmış.


Şimdi daha da derinleşelim.


Mesela pi sayısı.


Çoğumuz onu daireyle bağdaştırırız.


Ama pi sadece daireyle ilgili bir oran değil.


Pi aslında evrenin içine gizlenmiş bir sabit.


Bir çemberin çevresinin çapına oranı.


Ama bu oran, dalgaların hareketinden, ışığın yayılmasına, gezegenlerin yörüngesinden atomların dönüşüne kadar her yerde karşımıza çıkar.


Çünkü doğadaki pek çok hareket dairesel ya da spiral formlar üzerinden gerçekleşiyor.


Yani pi sayısı doğanın hareketlerine dair bir tür şifre gibi.


Ve en güzeli bu sayı irrasyonel bir sayı.


Yani sonsuz ama tekrarsız.


Tıpkı evren gibi.


Şimdi bambaşka bir konsepte geçelim.


Kaos teorisi.


İlk başta kaosla matematiğin ne ilgisi var diyeceksiniz ama aslında evrenin-Evrenin en karmaşık görünen düzenleri bile bir tür matematiksel modelle açıklanabiliyor.


Kaos teorisi bize diyor ki, sistem ne kadar karmaşık olursa olsun başlangıçtaki en küçük farklar bile gelecekte çok büyük değişimlere sebep olabilir.


Bu yüzden bir kelebeğin Amazon'da kanat çırpması, Avrupa'da fırtına çıkmasına sebep olabilir diyor.


Bu tamamen teorik bir ifade değil.


Bu hava durumu sistemlerinden gezegen hareketlerine kadar birçok alanda test edilmiş bir şey.


Yani evren tahmin edilemez gibi dursa da aslında belirli matematiksel ilkelerle ilerliyor.


Şimdi gözümüzü bir süreliğine uzaydan alalım ve en küçük ölçeğe, kuantum fiziğine gidelim.


Burada işler çok daha ilginçleşiyor çünkü bence.


Çünkü madde dediğimiz şey aslında titreşimlerden, olasılıklardan ve olası dalgalarından oluşuyor.


Yani bir parçacığın nerede olacağını asla tam olarak bilemeyiz.


Sadece olasılıklarını hesaplayabiliriz.


Ve işte bu olasılıkları hesapladığımız denklem Schrödinger'in denklemi.


Tamamen matematiksel.


Yani evrenin en temel yapıtaşları bile bir tür matematiksel ihtimallerden oluşuyor.


Bütün bunları düşündükçe ister istemez bir ürperiyorum ben nedense.


Çünkü fark ediyorum ki evren rastgele değil ya.


Tam tersine muazzam bir düzenle, bir içsel matematikle örülmüş.


Ve biz bunu sadece gözlemlemiyoruz, aynı zamanda içimizde de taşıyoruz.


DNA'mızdan beyin dalgalarımıza, kalp ritimimizden duygularımıza kadar her şey, ama her şey bu düzene dahil.


Şimdi düşünün, bu kadar çok yerde, bu kadar çok düzende tekrar eden sayılar, oranlar, simetriler hepsi tesadüf olabilir mi?


Yoksa evren gerçekten bir matematiksel kompozisyon mu?


Buna ne cevap verirsiniz bilmiyorum ama hepimizin bildiği şöyle bir şey var.


Evren yalnızca bakıp geçeceğimiz bir manzara değil, onu anlamaya çalıştıkça kendimizi de anlamaya başlıyoruz.


Ve belki de bu yüzden matematik sadece bir ders değil.


Sadece rakamlardan, işlemlerden, formüllerden ibaret değil.


Belki de matematik, evrenin bizimle kurduğu bir iletişim dili.


Yıldızların, atomların, çiçeklerin ve dalgaların sessizce fısıldadığı bir alfabe belki.


Bazen öylesine bir gökyüzüne bakıyoruz, bir çiçeğin desenine bakıyoruz ya da bir deniz kabuğunun detaylarına bakıyoruz.


Ama işin içinde bu kadar çok tekrar, bu kadar çok oran, bu kadar çok ritim varsa, belki de bu tüm güzelliğin ardında görünmez bir matematik vardır diye düşünüyor insan.


Evren rastgele çizilmiş bir tablo değil.


Her fırça darbesi çok hesaplı, her renk uyumu çok bilinçli.


Ve biz bu sonsuz tuvalin tam ortasında yaşayan minicik insanlarız.


Bu kadar minicik olsak da kendinize çok çok dikkat edin.


Bu bölümü dinlediğiniz için çok teşekkür ederim.


Bana ulaşabileceğiniz tüm sosyal medya hesaplarını açıklamalar kısmına bırakıyorum.


Bir sonraki bölümde görüşmek üzere.


Lavita Mikro besin konsantresini suyla karıştır, tek porsiyonla hücrelerine gerekli vitamin ve mineralleri doğal şekilde sağla.


Levita Mikrobesin Konsantresi yetmişten fazla doğal bileşenden gelen vitamin ve mineralleri tek ölçüde bir araya getirir.


Enerji oluşum metabolizmasına katkıda bulunan bileşenlerle günlük ritüeline başla.


Konuşulacak Çok Şey Var podcastine hoş geldiniz.


Ben Zeynep.


Bugün size fırça darbelerinden çok böyle birazcık kelimeler üzerine bir hikaye anlatacağım.


Van Gogh'u bir ressam olarak evet hepimiz tanıyoruz ama bu bölümde onu ne müzelerdeki tablolarıyla ne de biyografik detaylarla konuşacağız, bu defa kelimeleriyle tanıyacağız Van Gogh'U.


Çünkü onun gerçek dünyası belki de resimlerinden çok kardeşi Theo'ya yazdığı o yüzlerce mektupta saklıydı.


Bu mektuplar, sadece bir sanatçının duygu durumu değil de, bir insanın içsel çatışmaları, tutunma çabaları, yaşamla kurduğu o ilişki üzerine de çok şey anlatıyor bize.


Biliyorsunuz ki Theo onun sadece kardeşi değil, belki de hayattaki en büyük dayanağıydı.


Yazdıkça nefes aldığı bir yerdi.


Kimi zaman içini döktüğü, kimi zaman hayallerini anlattığı bir sırdaş'a dönüştü o mektuplar da.


Ve biz bu bölümde Van Gogh'un resimlerinin ötesine geçip o satırların içine bakacağız.


Kırılganlığını, öfkesini, şefkatini, yalnızlığını ve belki de en çok özlemini konuşacağız.


Van Gogh'un resimleri kadar mektupları da renkliydi aslında.


Ama bu renkler hani öyle paletteki gibi değil de, ruhunun karanlık köşelerinden çıkıyordu çoğu zaman.


Yazdıkları sadece bir sanatçının üretim sürecini değil, bir insanın zihnindeki fırtınayı, varoluş sancısını ve belki de bir türlü dinmeyen iç sesini ortaya koyuyordu.


Resimle konuşamadığı zamanlarda kalemle konuştu Van Gogh.


Belki anlaşılmak için, belki yalnız olmadığını hissetmek için, belki de kendi için anlamlandırmak için.


Her cümlesi zaten bir günlükten bir sayfa okuyorsunuz gibi.


Her mektubu, tabloları kadar samimi.


İşte bu yüzden bugün bu kelimelere odaklanacağız.


Gelin birazcık mektupların içine bir bakalım.


Hani bazen biriyle konuşmak istersiniz ya, içini dökmek ve kendini anlatmak.


Ama kimse yoktur işte Van Gogh için o kişi hep Theo idi.


O kadar fazla şey yazmış ki kardeşine.


Ya sanki onsuz yaşayamıyormuş gibi.


Belki biraz da bu yüzden hâlâ bu kadar tanıdık geliyor bize.


Çünkü ne yazdıysa gerçekten içinden geldiği gibi yazmış.


Hiç filtre yok.


Dümdüz, çok gerçek, çok içten.


Bir mektubunda şöyle diyor "Hayatta gerçek bir şey yapmak istiyorum.


Yani derinden, ciddi ve içten bir şey" diyor.


Bu cümledeki kararlılığı hissediyorsunuz değil mi?


Ama aynı zamanda bir çaresizlik de var.


Sanki yaptığı şeyin değerini göstermek için kendini kanıtlamak zorundaymış gibi.


Halbuki o sadece hissettiklerini aktarmaya çalışıyordu.


O yüzden bu mektupları okurken bir ressamın ötesinde bir insanla tanışıyorsunuz.


İçinde şüphe olan, umut olan, hayal kırıklığı olan bir insanla tanışıyorsunuz.


Başka bir mektubundaysa "Bazen içimde öyle bir boşluk oluyor ki, dünyanın bütün yıldızlarını çizsem bile dolmuyor" yazmış.


Bu cümle böyle bilmiyorum.


Okuyunca şöyle bir durmuştum ben.


Çünkü bir şeyler yapıyorsun, emek veriyorsun, uğraşıyorsun ama o içindeki eksikliği yine de dolduramıyorsun.


Van Gogh'un çizdiği resimler bile yetmiyordu bazen.


Ama yine de bırakmadı.


Çünkü resim yapmak onun için bir sonuç değildi.


Bir yoldu.


Ve o yolda çoğu zaman yalnız, çoğu zaman sessizdi.


Ama mektuplar vardı.


Ve Theo'su vardı.


Şöyle bir şey daha yazmış bir mektubunda.


"Yalnızlık çok güzel olabilir ama insanın yalnız olduğunu bilmemesi gerekir" demiş.


Bu çok güçlü bir cümle bence.


Çünkü Van Gogh yalnızlığa alışkın biriydi.


Belki de onu tanımlayan şey buydu.


Ama burada şunu diyor "Yalnız kalabilirsin ama yalnız olduğunu hissetmediğin sürece o yalnızlık seni yıkmaz.


" Theo'ya yazarken yalnız olmadığını hissediyordu belki.


O yüzden bu mektuplar bu kadar kıymetli.


Çünkü biz bu mektuplar sayesinde onun yalnızlığını paylaşmış oluyoruz.


Onunla o sessiz akşamları, o boş duvarları ve hatta o umut dolanları yaşıyoruz onunla.


Bir başka cümlesi de şöyle "Ben resim yapmak istiyorum ve resim yaparken sevgiyle dolmak istiyorum.


" Bu kadar net, bu kadar sade.


Sanat, onun için sadece kendini ifade etme biçimi değil, bir sevgi dili adeta.


O sevgiyi bazen günebakanlara koydu, bazen bir çift ayakkabıya, bazen bir geceye.


Ama o sevgiyi hep taşıdı.


Ve bence o sevgiyi en çok da Theo'yla paylaştı.


Çünkü ne olursa olsun Theo hep onun için vardı orada.


Ve biz şu an bu mektupları okurken sanki Van Gogh'la değil de kendi kardeşimizle konuşuyormuş gibi hissediyoruz.


Bu Theo'ya yazdığı mektuplarda beni en çok etkileyen şeylerden biri yalnızlığıyla tutkusunun nasıl iç içe geçtiği.


Hani bazı insanlar vardır ya, sanki dünyada yanlışlıkla doğmuş gibi hissederler, işte Van Gogh bana hep öyle geliyor.


Ama aynı zamanda içindeki ışığı, tutkuyu kendine rağmen nasıl ayakta tuttuğunu da görüyoruz.


Bir mektubunda şöyle yazıyor hatta "İnsanların bana garip gözlerle baktığını hissediyorum Theo.


Ama günün sonunda resim yapmaktan başka bir yol bilmiyorum.


Eğer bunu yapmazsam yok olurum," diyor.


Bu cümle böyle o kadar büyük bir ihtiyaç ki.


Resim onun için bir seçenek değil, bir hayatta kalma yöntemi gibi.


Sanki fırçasını eline aldığında nefes alabiliyor gibi.


Bu, yaratıcı insanların çok iyi anlayacağı bir şeydir.


Yani bir şeyi üretmek zorunda olmak, aksi halde kendi iç sesinin seni kemirmesi.


Bir başka mektubunda da şöyle diyor.


Sanat bir tür iç hesaplaşmadır.


Theo renkleri bir araya getirirken sanki ruhumdaki düğümleri çözmeye çalışıyorum.


Bu cümleyi okuduktan sonra şöyle bir şey düşündüm.


Belki de Van Gogh'un eserlerindeki o çarpıcı renk geçişleri sadece teknik bir tercih değil, belki bu onun duygularını resimle bağırma biçimi.


Konuşamadığı, anlatamadığı her şeyi tuvale döküyordu.


Bu yüzden bazı tabloları izlerken kendini çok çıplak kalmış gibi hissediyorsun.


Çünkü o kendini saklamamış, ne hissediyorsa, ne yaşıyorsa olduğu gibi aktarmış.


Teo'ya yazdığı mektuplarda onu en çok ayakta tutan şeyin bu yazışmalar olduğunu da anlıyoruz.


Hatta bir mektubunda şöyle diyor Eğer bu mektuplar olmasa kendimi tamamen kaybolmuş hissederdim.


Seninle konuşmak bana yaşamayı hatırlatıyor demiş.


Bunu okuduğumda artık mektubunun bir terapiye dönüştüğünü düşündüm.


Yani Van Gogh için bu yazışmalar sadece kardeşine bilgi vermek değil, bir tür duygusal iyileşme aracı.


Kendi yalnızlığına karşı bir siper gibi bu satırlar Van Gogh'la Teon ilişkisi sadece iki kardeş arasındaki mektuplaşma değilmiş aslında.


O mektuplar bir tür cenaze mi değmiş Van Gogh için?


Hayatta onu en çok anlayan, onu en az yargılayan ve her şeyden önemlisi onun yeteneğine gerçekten inanan tek kişi Teo'ydu.


Bunu sadece yazdıklarıyla değil, hayatıyla da kanıtlamış.


Çünkü Teo sadece maddi olarak destek olmamış, Van Gogh'a.


Onun ruhsal fırtınalarına da göğüs germiş.


Ve bu gerçekten öyle kolay bir şey değil.


Bakın mesela 1888 yılında Ailesi taşındığında Vincent şöyle bir mektup yazıyor.


Teo burada, bu güneydeki ışığın içinde kendime yeni bir sayfa açabileceğimi hissediyorum.


Renkler daha canlı, gökyüzü daha geniş.


Sanki her şey bana yeniden başla diyor.


Ama sonra bir anda yine karanlık çöküyor içime.


Neyse ki sana.


Hücrelerin her gün mikro besinlere ihtiyaç duyar.


Lavita A,B,C,D vitaminleri ve çinko, selenyum gibi minerallerle bağışıklık sisteminin normal fonksiyonuna ve yorgunluğun azalmasına katkıda bulunur.


Yazabiliyorum yazmış.


Bu satırlar bana çok dokunuyor.


Çünkü umudun ve karanlığın aynı anda bir insanda nasıl var olabileceğini bence çok güzel anlatıyor.


O güney ışığında bile zihninin içindeki fırtınalar dinmiyor.


Ama Teo'ya yazmak, ona iyi olacağım demek, bir yandan da kendini buna inandırmaya çalışmak gibi.


Ve bu dönemde Teo, abisinin Paris'teki galerilerde tanınabilmesi için elinden geleni yapıyor.


Van Gogh'un hiç satılmayan tablolarına rağmen onun bir gün büyük bir ressam olacağına olan inancını hiç kaybetmiyor.


Düşünsenize bir kişi dışında herkes onun deli olduğunu söylüyor ama bir kişi kardeşi her koşulda yanında.


Bu destek birçok sanatçının sahip olamadığı bir şey.


Yine bir mektubunda Vincent şöyle yazıyor Sen olmasaydın Teo, belki de çoktan pes etmiştim.


Bazen gece geç saatlerde kimsenin olmadığı bir sokakta yürürken senin varlığını hissediyorum.


Beni bu dünyaya ait hissettiren tek şey senin yazdıkların.


Ya bu, bu mektup bilmiyorum beni çok duygusallaştırıyor her defasında.


Çünkü kocaman bir yalnızlık ve o yalnızlığın içinde bir iple bağlı olduğu tek bir kişi var.


Hani hep deriz ya, bir kişi bile sana inansa yeter diye.


İşte Vincent için o bir kişi Teo'ydu.


Ve de şöyle çok tatlı bir detay var.


Vincent, Arles'te yaşadığı dönem bir sanatçılar evi kurmak istiyor.


Hayali başka ressamlarla birlikte üretmek, resim yapmak, birlikte yaşamak vesaire.


Ve tüm bu projeyi yine Teo'ya yazıyor.


Hatta Gauguin'le orada yaşamaya başlıyorlar.


Ama işler kötüye gidiyor.


O meşhur kulak kesme olayı da bu dönemde yaşanıyor.


Teo bu olaydan sonra hemen Vincent'i ziyaret ediyor.


Kimsenin onu görmek istemediği, akıl hastası muamelesi yaptığı o zamanlarda bile Teo onu hiç yalnız bırakmıyor ve o dönem yazdığı mektuplar da hep iyileşeceğim diye bir tekrar var.


Hep iyileşeceğim, iyileşmeliyim çünkü sana borçluyum gibi cümleler kuruyor.


Sanatına devam edebilmek için Teo'nun çabasına layık olmak için iyileşmeye çalışıyor.


O mektuplar gerçekten sadece yazışma değil, hayatta kalma çabası gibi.


Bir noktada şöyle yazıyor Bazen sabahları kalkmak için sebep bulamıyorum.


Ama sonra aklıma sen geliyorsun ve fırçayı elime alıyorum.


Belki yine beğenmeyeceğim ama en azından denemiş olacağım yazmış ve bu cümle bana hep şunu düşündürüyor.


Birinin sana olan sevgisi bazen kendin için bile bulamadığın gücü sana verebilir.


Vincent kendisi için değil belki ama Teo için resim yapıyor.


O resimler bir teşekkür, bir tür hâlâ buradayım deme biçimi gibi.


Teo ile yazışmalarında Paris'ten ayrıldıktan sonra Vincent'in dili birazcık daha yumuşuyor.


Ama bir yandan da o tanıdığımız içsel çalkantılar hep orada.


Ailedeki ilk dönemlerinde güneş ışığının her şeyi düzelteceğine inanmış gibiydi.


Ama sonra yine mektuplarına karanlık sızıyor Vincent'in.


Mesela 1889 yılında Saint Remy'de bir akıl hastanesinde iken Teo'ya yazdığı bir mektupta şöyle diyor.


Zihnim zaman zaman bana ihanet ediyor gibi hissediyorum.


Ama yine de elimdeki boya ve fırçalarla bir tür denge kurmaya çalışıyorum.


Renkler beni tutuyor Teo.


Bazen sadece onlar tutuyor.


Bu bence şeyi gösteriyor gibi.


Sanat onun için gerçekten terapi gibiydi.


Kelimelerle anlatamadığını resimle dışa vuruyordu ve Teo onun bu ifadesini hem anlıyor hem de kıymet veriyordu.


Hatta kimi zaman Vincent ona yaptığı bir tablonun anlamını açıklıyor uzun uzun.


Yani sadece bak yaptım değil, şöyle hissettim.


Bu mektuplar onun iç dünyasının güncesi gibi.


Ve düşünün ki bir yandan da kardeşiyle paylaştığı bir sır gibi o resimler.


Bir tabloyu yaptıktan sonra Teo'ya şöyle yazıyor mesela.


Yıldızlı geceyi yaptım dün gece.


İçimde fırtına vardı.


Ama dışarıda gökyüzü öyle sakindi ki.


Belki de bu gökyüzünü resmetmenin sebebi buydu.


İçimdeki gürültüyü bastırmak için sessiz bir şey arıyordum diyor.


Ve bugün yıldızlı geceyi herkes tanıyor.


Ama o zamanlar kimse bilmiyor tabi o tabloyu sadece bir kişi görüyor.


İlk ve Teo o kişi.


İlk yorum ondan geliyor, ilk beğeni ya da eleştiri.


Vincent'ın tüm kırılganlığıyla açıldığı ilk insan o.


Teo'da yalnız biri aslında bu arada her ne kadar dışarıdan güçlü, hayatını toparlamış biri gibi görünse de mektuplarından anlıyoruz ki onun da sırtında bir yük var.


Hem Vincent'ın geçimini sağlamak, hem ona moral vermek, hem kendi işini yürütmek, hem evliliğini sürdürmek.


Ama hiçbir zaman Vincent'ı bir yük olarak görmüyor.


Hatta tam tersi onu hep teşvik ediyor.


Senin işin çok kıymetli.


İnsanlar anlamasa da sen yapmaya devam et diyor.


Bu bana çok kıymetli geliyor.


Çünkü destek olmak sadece para vermek ya da yanında olmak değil.


Birinin gözlerinin içine bakıp ben sana inanıyorum diyebilmek.


İşte o yüzden bu mektuplar sadece kardeş sevgisi değil, bir insanın diğerini hayatta tutma çabası gibi.


Bin sekiz yüz doksan yılının başlarında Vincent'ın mektupları biraz daha umutlu olmaya başlıyor.


Yeni bir yerde yaşamaya başlıyor.


Doktor ****** gözlemi altında daha düzenli bir hayata geçiyor gibi.


Ama biliyoruz ki bu sonbahar sürmeyecek.


Son mektuplarından birinde Teo'ya şunu yazıyor.


Çalışmaya devam ediyorum.


Günde üç tabloya kadar çıktım.


Kendimi iyi hissediyorum diyemem ama yaptığım resimler o duyguyu taşıyor zaten.


Renklerdeki öfke, fırça darbelerindeki hüzün, belki de anlatamadığım her şeyi onlar söylüyor.


O resimlere bakınca gerçekten de öyle hissediyoruz.


Sanki içinden taşan tüm duygular tuvale dökülmüş gibi.


Sözcüklerle tarif edemediği o yalnızlık bazen bir tarlanın içinde, bazen bir selvinin gölgesinde, bazen bir gökyüzünde çıkıyor karşımıza.


Ve sonrasında hepimizin içini burkan o olay yaşanıyor.


Ama ben burada uzun uzun bu kısmı anlatmayacağım.


Zaten Vincent van Gogh için bir bölüm yapmıştık, onu dinleyebilirsiniz.


Bu bölümde anlatmayacağım bu kısmı.


Çünkü bu bölüm onun acısından çok sevgisini anlatmak için var olsun istiyorum.


Teo, Vincent'ın ölümünden sonra sadece birkaç ay daha yaşayabiliyor.


Bunu bir trajedi olarak da görebiliriz.


Ama ben başka bir yerden bakmak istiyorum.


Belki de onlar birbirine o kadar bağlıydı ki, biri gittiğinde diğeri yarım kalamadı, kalmak istemedi.


Bugün Amsterdam'daki Van Gogh Müzesi'nde bir tablo var.


Mektuplarının bazıları sergileniyor.


Camın arkasından Vincent'ın kendi el yazısıyla yazdığı satırları okuyabiliyorsunuz.


O harfler, o satırlar artık sanat tarihinin değil, ben de insanlığın bir parçası.


Ve düşünün ki bir ömür boyu neredeyse hiç anlaşılmamış bir sanatçı bugün tüm dünyada tanınıyor.


Ama o dünyada onu ilk anlayan tek bir kişi vardı.


O da Teo idi ve bu da bana hep şunu düşündürüyor.


Bazen sadece bir kişiye yazdığın bir mektup tüm dünyaya ulaşabilir ya.


İşte bu yüzden bu bölümü kapatırken belki hepimizin aklında şu kalmalı.


Birine yazdığın birkaç satır, onun en zor anında tutunduğu tek şey olabilir.


Ve bu dünyada bir insana inandığını söylemek kadar güçlü çok az şey vardır.


Umarım ki sevdiklerinize desteğinizi elinizden geldiğinde gösteriyorsunuzdur.


Beni dinlediğiniz için çok teşekkür ederim.


Ben de buradaydım, dinledim demek isterseniz ulaşabileceğiniz sosyal medya hesaplarını açıklamalar kısmına bırakıyor olacağım.


Dinlemeye başladığınız bu podcast bir Karnaval podcastidir.


Çok daha fazlası için karnaval.


com ya da Karnaval mobil uygulamasını ziyaret edebilirsiniz.


Anlatamadım'dan hepinize merhaba.


Ben Ayşe Balıbey.


Ben de Cem İşçiler.


Ama yaza doğru giden.


Yaza doğru giden hepimiz bir tramvaydayız adeta.


Ve herkes acilen o tramvaydan inmek ve koşa koşa tatile gitmek istiyor.


Yani yıllık izinleri az olan insanları ayrı tutarak konuşmak gerekirse, insan gerçekten uzun tatil yapacağını bilerek bir noktada o son iki üç günü çalışması kadar güzel bir his yoktur bence.


Zaten tam şu anda yaz.


İzin dediğin şey genelde yazdır ya.


Bu kışın kafasına esip bir hafta Rize'ye gidip gelip tatil yapıp kafamı dinledim diye güzel yedi gün geçirip de şimdi ulan Allah kahretsin Antalya'ya altı gün gidemiyoruz diyen kişiler şu an çok üzülüyorlar.


Yani kış tatilcileri ne yazık ki bu şovları yaparken yazın fıstık gibi denizden, güneşten mahrum kaldılar.


Kendilerine geçmiş olsun diyoruz.


[kahkaha] Benim için biliyorsun herkes için yaz demek, tatil demek, bir yerlere gitmek- Tabii.


Plan yapmak demekken benim için gerçekten ben de bir Cem İşçiler karakterine dönüştüm.


Oturup koltukta boş boş televizyona bakmak, hiç kimsenin ilgilenmediği YouTube içeriklerini izlemek [öksürük sesi] ve dümdüz yaşamak demek.


Yani hiçbir plan yapmadan, dümdüz gelişine.


Yani anlıyorum.


Çünkü yaz dediğin şey bu.


Şimdi herkes deniz, kum, sahil diyor ya, buralara gidildiğini bilmek de yetiyor bazen.


Biz gibi üşengeçler için.


Ben bizim mesela Ayvalık'taki yazlığımız da denize gerçekten çok uzak, yani denize en uzak yazlıklardan biri.


Yani normalde evinden tatile çıkıp denize giden insanlarla bizim kendi tatilimizden denize gitmemiz hemen hemen aynı mesafede neredeyse.


Eee dolayısıyla çoğu zaman üşeniyorum gitmeye denize.


Gitmesek de gelmesek de o köy bizim köyümüz.


Denizli bir yerde olsan rahatsız olursun.


Ee mesela hani atıyorum işte havuzu olmayan bir site.


Çocuğun için bahsediyorum.


Ee yani ona dikkat edersin belki.


Ama girmek de aklına gelmiyor gün içinde.


Evet, zaten önemli olan olması.


Çünkü gidip gelmek çok çok.


Giyiyorsun şortunu, giy terliğini bul, cüzdanı cebine koy, anahtarı al.


Bizim için dert artık böyle şeyler.


O yüzden orada olduğunu bilmek en güzeli.


Mesela gidip de Çankırı'nın bir köyünde ee işte denize gitmeye üşenmekle alakası yok.


O yüzden insanlara genelde kıyı şeritlerine tatile gidiyorlar.


Ben de mesela hep böyle hissediyorum.


Yani mesela çok arabada lazım olmayan bir tane özellik diyelim.


Yani hayatı boyunca belki iki kere kullanacağım beş yılda.


Ama mesela koltuk ısıtmayı görmek bana çok iyi hissettiriyor kendimi ki ben hani İstanbul'da öyle artık böyle büyük büyük soğuklar yok Kars gibi yani.


Zaten iklim krizi de var.


Yılda iki kere üç kere bilemedin palto giyiyoruz.


Bu sene de hasbelkader bir kar düştü.


Ama onun dışında mesela şey bana çok iyi hissettiriyor.


Arabada koltuk ısıtma var mı?


Var, alıyorum.


İyi lan koltuğu ısınıyor en azından.


Yani normalde kolt-- mesela havalar çok soğuk ve arabasını çok seviyor adam.


Havalar çok soğukken koltuk ısıtmayı klimayı açık bırakıp eve gidiyor falan.


[kahkaha] Arabada sıcak kalsın diye.


Böyle aslında çok romantik bir reklam olabilirdi bu.


Ay evet, adam arabası o kadar seviyormuş ki koltuk ısıtma yaptırtmış yani.


Açık bırakıyor sürekli.


Hani üşümesin diye- Hayır hayır, bir de şey diyor tüketici.


Bu koltuğu da ısıttıralım ya kışın çok üşüyor [gülme] Ya şey- Ama ben- Şey bir şey diyeyim mi?


Koltuk ısıtma kendisine ateş basmıyordur ya o koltuğun hakikaten bir canı olsun.


Çok fenadır yani kendi içinde.


Zaten sen de oturarak koltuğu ısıtıyorsun.


Üstüne bir de elektrikle koltuğu ısıtınca şeylerle.


Ama koltuk ısıtmanın inanılmaz güzel bir şey olduğunu düşünüyorum.


Çok da romantik bazı anlar da oluyor.


Mesela hava soğuk olduğunda çaktırmadan kız arkadaşının işte ee koltuğunu ısıttığında, o da hissettiğinde o ısıyı sana bakıp gülümsüyor.


Ya gerçekten biliyor musun ben böyle sevildiğini, söylenmeden, sevildiğini hissettiğin anlar vardır hayatta.


Ben o küçük anları çok severim mesela.


Mesela ben çilek çok severim.


Alakasız bir şekilde gece mesela Barış böyle bir anda çilekleri temizler.


Böyle bir kase içine koyar getirir.


Böyle önüme doğru ittirir.


Ne çilek ister misin diye sorar, ne yer misin- Aynen.


Aniden gece on birde bir şey izliyorken ben getirir.


Bu arada sevmez mesela o daha değerli bir şey.


Yani zaten kendisinin sevmediği bir şeyi sana getirmesi.


Zaten istediğini yapmaktan ziyade hissettiğini yaptığın zaman aşıksındır.


Ay bu arada Cem İşçiler bu konularda masterpiece dir.


Yani gerçekten başyapıt.


Şimdi zaten mesela Ayşe Barış'a "aşkım çilek getirir misin" dediği anda zaten çileği getirir.


O su verir misin gibi bir şey oluyor.


Ama durduk yere hiç sevmediğim şu çileği çok sevdiğim insana vereyim, mutlu olur diye kalkıp ver dese Barış, o iki haftayı kurtarmıştır.


Sen de gereğini yap.


Acaba onu Galatasaray maçına mı götüreyim?


O senden bir şey beklemiyor.


Sen de bana kiraz getir demiyor.


Erkek psikolojisi de söylüyorum.


Ee duymaya hazır mısın?


Durduk yere sana içinden gelip senin sevdiğin meyveyi getiren kişi iki şey söylüyordur.


İki, beni elleme.


[kahkaha] Ben erkeğim, biliyorum bu psikolojiyi.


Aa çok iyi.


Bana dokunma, lütfen.


Televizyonunu falan izle.


Ben de yukarıda Galatasaray'ın maçlarını, en iyi maçlarını izliyorum.


[güler] He şunu demek istiyorum.


Ben Galatasaray'ın en iyi maçlarını izlemeye, izlemeye bayılıyorum ama seni de seviyorum diyor.


O yüzden amaaa Ayşe Balabey nerdeee çileği verdikten sonra.


Barış nereye?


Aşkım maç.


Eee şimdi ben dinleyicilerimize çok sevdiğim bir konu hakkında konuşmak istiyorum.


Her zaman biliyorsun bu programda benim sevdiğim konular konuşuldu.


Sen ister misin başka bir şey konuşulsun?


Ben başka bir şey konuşacak olsam şu an telefonda birini aramam lazım.


Yani o kadar...


Konuların gidişatını şey yap- Hatta bazen iyi dinleyicilerimiz bilirler.


Ben bazen konu açmaya çalışıyorum.


O sırada Ayşe de bir konu açıyorsa benim konum yirmi iki saniye.


Ayşenin konusunu on yedi dakika konuşurum.


Şimdi ben bu programda çok itirazlarım var benim.


Yani benim şimdi sezon da biterken çok da şey yapmak istemiyorum.


Yeni sezonda artık hani patronun hal isyanı tarzında- Gibi yeni bir vaka- Yeni bir vaka oluşturacağım.


Çünkü artık yeter diyorum, yeter diyoruz.


Bir de bahşedi ya diyorum deyince yetmeyecek bir şey diyor.


Artık yeter diyoruz değil mi, siz de diyor musunuz?


Cem Bak o kadar kolpa bir gerçekten tv programcısı ya da işte youtube programcısı bir kalıbı ki bu mesela haber sunuyor ya da işte haber yorumluyor, gündem yorumluyor.


Artık yeter yeter yeter diyoruz.


Hepimizi deli ettiniz ya tamam sakin ol, konuş.


Hepimiz aynı şeyler hissetsek de lütfen kendi adına konuş şu anda.


Evet, tek bir zımba.


Siz de öyle hissediyorsunuz.


Ben sizi hissediyorum.


Hepiniz delirdiniz, manyak oldunuz valla.


Yani eee bence kendi hissini söylerse de etrafında birikenler olur.


Durduk yere benim de hissetmediğim bir şey hissediyorsun, hissediyorsun derse ben hissetmeye başlarım zaten.


Evet, bir de bence bunaltıcı bir his.


Yani evet hepimiz yeter diyoruz.


Yoo ben demiyorum diyor bazısı içinden.


Şeydir ya mesela normal kendi halinde oturuyorsundur.


Annen o kadar çok "üşüyorum oğlum, üşüyorum oğlum, üşüyorum" der ki üşümeye başlarsın.


Sürekli senden nabız aldığı zaman birisi bana inanılmaz çok tatsız böyle şey...


Bak şimdi geçen oyuncu arkadaşlarımla sette oturuyorum.


Dedim ki onlara çok enteresan bak benzer bir şey oldu.


Kendinizi dedim sette işinizi yaparken yani ya da gündelik hayatta en rahatsız hissettiğiniz an ne?


Ben Trakyalı mıyım?


Anlatamadığım yöreden yöreye devam ediyor.


Bugün Trakya dayız.


Ne yaparsınız be ya?


Üçüncü sınıf programlar var ya.


Üçüncü sınıf bir de şiveli Türk filmleri. Allah'ım!


O bölgenin, o yörenin insanını da tanıyoruz diye düşünüp o yörenin insanı olmayan birine, o yörenin insanın lehçesini yaptırıyorlar.


Sonra bunu o yörenin insanının sempatik bulmasını istiyorlar.


Ya arkadaş yani o yapamıyorsa hep öyle napayssın be ya falan.


Onlar öyle konuşmuyor ki.


Onların gerçek halini mesela dondurmam gaymakla çok güzel yapmışlardı hatırlarsan.


Bence eyvah eyvah da o anlamda şive anlamında başarılı bir komedi Trakya'da.


Evet- Şive mi ağzı mı diyorlar bilmiyorum da ona işte.


Lehçe mi diyorlar şive mi?


Ağız çok geniş, o yörenin ağzı.


Hani ben yanlış bir şey söylemiş de olmayayım de.


Sonra dedi diyecekler.


Şive değil o Ayşe abla lehçe, lehçe değil Cem Bey ağız filan.


O yüzden hepsini aynı anda söylemiş olduk.


İyi oldu bizim için.


Cem'cim bak ben bu soruyu sordum oyuncu arkadaşlarımıza.


Bir tanesi, ismini vermeyeceğim şimdi çok güzel bir şey söyledi.


Mesela dedi, ben şöyle insanlar beni çok tedirgin eder dedi.


İşimi yaparken, oyunculuk yaparken orada dedi bi' bir şey çıkarıp karakter çıkarıp oynuyorum ya dedi.


O anda dedi, kamera açıldığı anda ben dedi, o enerjik ve yüksek karakteri canlandırmaya çalışan insanım.


Ama dedi tamam bitti dedikleri anda diğer sahneye geçerken çok soğuksa üşüyorsam dedi, şal alır dedi, suratıma asarım.


Sevgilimden bir mesaj gelmiyorsa dedi.


Beklediğim mesaj tadım kaçar dedi.


Böyle gerçekten üzgün olurum, modum düşer.


Ama dedi yönetmen o aralarda, yani kendime ayırdığım o zamanda gelip sürekli bana "iyi misin, iyi misin, bir şey var mı, iyi misin, rolümü sevmedin, sahneyi mi sevmedin" diye sürekli dedi sorarsa bak dedi benim inanılmaz tadım kaçıyor dedi.


Ama şimdi- Bak şimdi ben de şöyle düşündüm.


Yani yönetmen açısından da bakarsan aslında o da hani bu filmin içinde olduğun için mutlu musun, iyi hissediyor musun diye soruyor hani o da sana.


Ben hayatımda böyle bir enteresan set zorluğu görmedim.


Yani hiç ne bunun neyi Setle bunun ne alakası var [kikirdek sesleri] Şimdi ben role girerken çok heyecanlıyım ama sevgilimle de acayip kavga ediyoruz.


Kestik deyince suratım bir anda beş kuruş oluyor ve ben herkesin bunu bana sormamasını istiyorum.


Sakın, sakın bana rol bittiği anda bir anda modumu düşürüp koştur koştur, kafamın önünde karavana koşarken iyi misin derseniz lütfen rahat bırakın ya ne demek?


Ayy iyi misin der ki ama şöyle sistematik bir iyi misin der yani şimdi diyelim bazen- Orada yönetmen bir uçmuş.


Hee on iki saat diyelim var ya çekimin on iki saatte yüz yirmi kere soruyor mesela.


O zaman bunalırım ben de annem gibi sorarsa.


Tabii normalde de mesela iyi olanı da iyiden iyilikten çıkarır o.


Nefret ediyorsun ondan bu arada.


Tabii gülüyorum mesela.


Aaa Cem gülüyorsun, mutlu musun?


Aaa Cem'ciğim gülüyorsun, mutlu musun abi?


Mutluyuz ya.


Yani delirttir.


Tüm hislerimi benle pekiştirme.


Sorgulama [gülüyor] Benim hangi hisse sahip olduğumla alakalı fikrini sürekli benden teyit etmek zorunda mısın ya?


Ya mesela o zaman ben dışarı çıkayım metrobüse.


Merhaba, endişeli misiniz efendim siz huzurlusunuz galiba.


İnsan der ki deli bu herhalde.


Yani o yüzden- Biliyor musun tıkt-bence tam buydu.


Oyunculuğu söylemeye çalıştığı herhâlde.


Yani bu sürekli pekiştirilmeye çalışan hislerle yaşamaya devam edemeyeceğim yani.


E tabi sürekli içeri girdin, rahat oturdun mu?


Ee durma birader yani yalnız kalmak böyle bir şey değil.


[gülüş] [müzik] Yatırım konusu karmaşık olmamalı diyenler için aklın yolu BES.


Anadolu Hayat Emeklilik ten bireysel emeklilik yaptırarak altın, gümüş, döviz ve hisse senedi gibi farklı yatırım araçlarının tümüne ulaşabilir, bu yatırım araçlarının sunduğu getiri fırsatına ek olarak yüzde otuz devlet katkısından faydalanabilirsiniz.


[reklam müziği] Anadolu Sigorta'nın yüzüncü yılına özel fırsatları sağlık sigortalarıyla devam ediyor.


Otuz beş yaş ve altı gençlere özel yeni poliçelerde geçerli sağlık sigortalarında yüzde yirmi beşe varan indirim fırsatı sizleri bekliyor.


Hemen acentelerimizden, Türkiye İş Bankası şubelerinden veya anadolusigorta.


com.tr'den teklif alın, yazın keyfini Anadolu Sigorta güvencesiyle çıkarın.


Ben de şeyi sevmem mesela.


Yani bir kamera arkası gibi bir şey oluyor ya bazen.


Olur güler müler karşı taraf olabilir yani.


Güldüğünde eee çıkıyor ya birisi, öbür oyuncu çıkmıyor mesela karakterden bazen.


Çok zor olsa gerek.


Hani çünkü sen izleyici olarak hiçbir şey anlamıyorsun ama sette böyle çok başka karakterler ama birbirine...


Mesela baba ile oğlu oynuyorlar mesela.


Normalde engelliler birbirlerinden WhatsApp'ta o kadar nefret ediyorlar mesela [gülme] değil mi olabilir.


Olabilir ama gerçekten böyle şeyler oluyor bu arada.


Biz yanlışlıkla bir gün eee bunu se-sana sana isim vererek sonra anlatacağım.


Dinleyicilerimize tabii ki [kahkaha] KVK kağıda boydan girmek istemediğim için eee artık akıllandım, isim vermiyorum.


Biz yanlışlıkla ee şimdi aynı isimli oyuncular çok var.


Ee ya isim üzerinden örnek vermiyorum.


Çünkü yanlış olacak.


Mesela işte Burak Özçivit, Burak ee Kut.


Anladım, hiç alakası da yok.


Düşün ikisinin oyuncu olduğunu bizim reji asistanı gitmiş.


Burak Özçivit yerine diyelim Burak Kut'u aramış.


Ya böyle orada da böyle bir.


Hani çok kısa Cem İşçilerininkinden daha kısa olmasın.


Bir sahne vardı.


Arkadaşlar benimkinden daha kısa sahne şöyle.


Hani bazen sinema perdesinde ekran siyaha düştüğünde televizyonda kendini görürsün ya o-o kadar bile gözükmüyorum.


Ay bayılacağım galiba ben bu film- Aklıma getirmiyorduk.


Gelin Takım'ı...


Gelin Takım 2 filmi bu arada galasının önünde protesto etmeyi düşünüyorum şu anda.


Eee tabii aa ağzımdan kaçırdım.


Öldürürüm bak seni.


Gerçekten sniper ile indiririm işine giderken.


Sen ben o galada sen beni konuşturma.


Ben o galada herkes ayağa kalkıp konuşuyor ya hani bazı galalarda böyle yirmi beş kişi diziliyor da ilk beşininki heyecanlı oluyor dinlemesi.


Ondan sonraki yirmi işkence oluyor ya.


Ben alacağım o mikrofonu.


Otuz beş dakika metin prompterden okuyacağım konuşmamı.


Diyeceğim arkadaşlar bana bu filmde on beş tane rol verildi.


Benim hakkım olan süreyi şu anda konuşacağım müsaadenizle deyip kendi kendime rollere gireceğim.


Ben sana tek bir şey söyleyeyim mi?


Eee ben sana tabii ki de galada sahneye çıkacaksın.


Tabii ki de mikrofon uzatılacak.


Çünkü benim için çok kıymetli bir şey yaptı.


Film için de çok önemli bir şeydi yaptığın.


Katkından çok mutluyum.


E ama sen orada bir otuz beş dakika konuş, ben de nasıl etlerini cimciriyorum senin bak.


[gülme] Öncelikle Ayşim hiçbir şeyi cimciremezsin.


Falan diye güvenle gelmiş.


Düşünsene beni güvenle seni atıyor bir sene vakti.


[gülme] Ayşe biz senle kavga edersek veya içeride bir kavga, bence galada kavga çıkaralım.


Yani illa benle sen değil.


Tabii mesela Seda Bakan, Ecem Erkek orada mikrofonda ona bir şey desin.


Cem İşçilerin her zaman sosyal medyayla ilgili planları tutar eee- Evet tamam.


Ve PR çalışmaları da tutar.


Gelin takımı karıştı şeklinde manşetle çıktığımızda sonra Gel Gör Sana beş milyon izlenme.


[gülme] Şimdi bak şey onu söylüyordum.


Bir başka bir sette ben bir tane dizi yazıyorum.


O zaman da çok heyecanlıyım.


Ne oyuncu ilişkisi biliyorum, ne oyuncu nabzını tutmayı biliyorum işte.


Ne yönetmenle aramı iyi tutmayı, ne yapımcıyı.


Yani benim için orada burada gezen herhangi biri olabilir.


Ama millet tabii çok uyanık yani.


Vay bu yapımcı mı, bu koordinatör, bu ikinci yönetmen falan herkes çok hakim konuya.


Ben de gittim dedim ki hiç söylememem gereken oyuncuya sevinir diye.


Eee işte adını atıyorum biliyor musun?


Bize dedim konuk sanatçı olarak Burak Kut gelecek dedim. Ne?


[gülme] Ne ne dedi.


Pardon Burak Kut mu?


Benimle oynadığını biliyor mu?


Dedi sahnede.


Ben böyle bilmiyorum o kadarını.


Bak ge-gel bilginin gerisi de yok bende.


O kadarını bilmiyorum ama öyle söyledi yardımcı yönetmen.


Yardımcı yönetmeni çağırdı.


Cem, bir anda setin içinden geçtim ben onu.


Meğersem yanlışlıkla reji asistanı eee ve program koordinatörü onunla görüşmüş.


Onun dört yıldır oyuncumuzun konuşmadığı, kanlı bıçaklı olduğu oyuncu ile biz gitmişiz, ona sahne ayarlamışız. Aaaa!


Ve kadın diyor ki bas bas bağıra başıga siz diyor ya magazinde mi okumuyorsunuz, haberiniz de mi yok diyor.


Ben onunla davalıyım falan.


Ben böyle [ağlamaklı mırıldanma] Ama çok enteresan mesela.


Diyelim ki Fenerbahçe transfer yapacak [gülme] forvet.


Eee forvet bi geliyor Türkiye'ye.


Orta sahada eee kanlı bıçaklı olduğu adam.


Kan davası aralarında böyle bayağı kötüler.


Engelliler- Ha düşünsene Mauricio Icardi olayı gibi.


O, onun eşiyle evlenmiş, o onun yüzünden aldatılmış falan.


Evet, çok zor iş yani.


Maxi Lopez ile Icardi gibi.


Evet, o da yatta değil mi?


Tanışmışlar, teknede tanışmışlar.


Teknede tanışmış Maxi Lopez neşe...


O zaman o toksik kadının adı neydi?


Wanda Nara.


Ondan sonra o da sen benim yakın arkadaşım.


Sonra bütün takım, bütün taraftarlar falan Icardi'yi baya aforoz etmişler yani.


Nasıl geldiyse öyle gidiyor lafı da çok oluyor dimi genelde böyle şey.


Yani oluyor herhalde.


Ama bu kadar şimdi bu kadar kitlesel.


Aslında normalde gündelik hayatımızda da izlediğinde Müge Anlı'da bunlar çok normalmiş gibi üzerinden atlanan konular baktığında.


Wanda Nara Müge Anlı'yı seyeseler günler oluyor der.


Ben der, ben bunların yanında masum kaldım der yani.


Kitleler önünde yapılan işlerde, kitleler önünde verilen tepkiler çok büyük oluyor.


Aslında gündelik hayatta hemen gerçekten geçiştireceğim bir konu.


Orada saatlerce Icardi'nin, Wanda Nara'nın maksilope his hayatı tartışılıyor.


Aslında ahlaki olarak sana daha kötü geldiğinden değil, kitlesel bir iş yaptıklarından oluyor bunlar bence.


Evet, şimdi sonuç böyle.


Herkesin kendi özel hayatı ve kimseyi de ilgilendirmeyen bir durum esasen.


Ama eee çok yoruma açık bir şekilde kendi kendimiz olsaydık ne yapardık, böyle şey mi olur gibi sürekli eee bir şeyler yazıp çizebiliyoruz.


Ve çok enteresandır ki Icardi, Wanda Nara işte o öbür arkadaş neyse, kimse onlar şarkıcı markı veya bu hayatı yaşayan herkes akıl akıl sanatlarını yitirmiyorlar yani çok enteresan.


Hayatlarına devam ediyorlar falan.


Çok çok zor bir şey.


Bir insanın özel hayatının bu kadar bilinmesi.


İşte Wanda Nara evine geldi.


Riccardi işte eşyaları topladı falan.


Düşünsene her adımın biliniyor, öğreniliyor, komşu söylüyor, biri söylüyor.


İnsanın sevgisi azalır insanlığa, insanlara.


Düşünsene Barış'la kavga ediyorsun.


Komşu seni ihbar etmiş, kocasıyla çok sert kavga etti diyor.


Biliyorsun onun duyup söylediğini mesela hissediyorsun.


Dışarı çıkarken bir merhaba demeyi istemezsin yani.


Yani hem hem yok yüzde yüz katılıyorum senin yorumuna.


Yani sadece hep şunu şunu düşünüyorum.


Yani bir işi yaparken, böyle kitlesel işler yaparken, işte sen de sete geldiğinde gördün.


Ya da böyle işte bir futbol takımı yönetirken falan düşünmen gerekiyor.


O kadar çok denge, o kadar çok oyuncu, o kadar çok ruh hali var ki, yani manyak olursun onları yönetirken sen teknik direktörlük yapamazsın.


Ya da işte sen yönetmenlik yapamazsın.


Bir şirket de öyle yönetiliyor ya yanında üç bin kişi çalışıyor, o onu sevmiyor, öbürünü terfi ettiriyorsun.


Vay ben onunla kavgalıydım ya falan.


İnsan yönetilen her iş bence çok yorucu.


Evet, bir de en az-- bir yandan da şöyle bir şansın var.


Hiç sevmediğin insanla bir arada olmak istemediğini haykırabiliyorsun en azından.


Bir sürü şirkette şu anda hiç sevmediği bir sürü insanla çalışan bir sürü insan var.


Yani patrona şey- Evet ve bu şımarıklığı yapmıyorlar.


Yani oyuncuların yaptığı ne ben onla kavgalıydım gibi bir durumları yok.


O yüzden herkes eee ifade şeklini eee kendine göre ayarlayabiliyor.


Böyle şey mi olur, çağırın bakayım diyebiliyor.


Eee kimi ya abi şirkette bizim Musa diye bir çocuk var.


Uyuz oluyorum herife.


Ama ne yapacaksın, ekmek parası diyen de var.


Yani hayat değişik.


Bu arada eee biliyorsun daha yeni konuştuğumuz Marmaris'ten işte görüntüler geldi demiştik hatırlıyorsan.


İşte dans görüntüleri, Arizona kertenkelesi dansları.


Eee bunu eee Turizm Bakanlığı yasaklamış.


Ve o on bir on iki tane işletmeyi de kapatmışlar.


Kilit vurmuşlar.


Evet, aa- Bu da güzel bir uygulama yani.


Keşke bunlar video olarak sosyal medyaya düşmeden yapılsaydı çok daha iyi olurdu.


Ama eee bu bile bir gelişmedir, ne diyeyim yani.


Valla Ayçecim ülkemizin red light'a dönüşmesinin önüne geçmek isteyenler...


[gülme] Amsterdam'ın tek rakibi olan gençlerimiz- Red light da bu arada kapatıldı, yasaklandı biliyorsunuz.


Amsterdam'da bir şey yasaklanabilir mi Allah aşkına?


Var mısın iddiaya?


Bizzat gideceğim oraya.


Ama bunun için gidecek değil mi?


Ellerimin arkada diyeceğim ki Cem Bey buyurun yok diyelim.


Denetlemeye geldim diyeceğim.


Valilikten.


İstanbul Valiliği falan.


Kendini Osmanlı zamanındaki şeyi sanıyor.


Ya Cem'ciğim gerçekten Amsterdam Belediye Başkanı mı, kaymakam mı bilmiyorum ama senin de takdir ettiğim bu uygulamalarından dolayı tebrik ediyorum.


Cem'in ben gidip Amsterdam'ı yerinde inceleyeceğim hırsını da tekrar herkesin gözden geçirmesini istiyorum.


Yok gerçekten bir Temmuz'da oradayız.


Bir Temmuz dört Temmuz arası.


Tabii tabii oralardayız.


Bizzat Amsterdam sayın belediye başkanımız, sayın vali yardımcımız ee teşrifleriyle bir de uzatıyor ya on beş dakika bir denetleme gezimiz olacak.


Şimdiden buradaki oradaki çalışanlara da selamlar ediyorum.


Gerçekten merak ettiğim için şunu sormak istiyorum.


Bir yere bir tatile giderken mesela sevgilin, kız arkadaşın, en iyi arkadaşın, kardeşin kimse.


İki kişi gitmeyi daha mı çok tercih edersin?


Dinleyicilerimize de sorayım.


Yoksa çok kalabalık gitmeyi mi tercih edersin?


Özellikle yurt dışına?


Kalabalık gitmeyi çok severim.


Ya pardon, yurt dışı ise az iki kişi.


Ama ee ya tatil hani şey tatil ise deniz tatili ise kalabalık olmayı isterim.


Ama yurt dışında keşfedeceksem, kendi kafama göre takılmak istiyorsam, ne yapacağımı bilmeden gün geçirmek istiyorsam kesinlikle kalabalık istemem.


Çünkü kalabalıkta- Bence de ya.


Biri müze müzeye gidelim diyor.


Öbürü diyor oraya-- Çünkü yurt dışında yani İstanbul'da bir yerden bir yere gitmek gibi değil bu yani.


Çünkü bir yere gittiğinde o günün bitiyor.


Ne yol biliyorsun, ne tramvay biliyorsun, ne taksi çağırıyorsun.


Seninle yaşamıştık ya Hamburg'da.


Bir tane hanımefendi ekin miydi?


Bize hep böyle gezdireceğim diye oradan oraya, buradan buraya koşturdu. Hıhıhı.


Sağ olsun çok tatl-- Yollardan karşıları atladı, köprüye gitti oraya.


Yani bir yere gidebildik.


Bilmi-bilmi-bilmiyorsan.


Eee bunu da o şekilde harcadığında her şey berbat oluyor.


Kalabalık her yer daha güzel bence.


Mesela işte biz biliyorsun çekimin için set için Kabak Koyu'na geldik ve orada oyuncu arkadaşlar, işte rejiden arkadaşlar, ekip.


Herkes var, bütün çocuklar.


Yani ışık taşıyanından tut da işte yönetmenine, oyuncusundan figürasyonuna.


Öyle olduğu zaman o yemekler o kadar keyifli geçiyor ki.


Tabii ya sen deli misin?


Yani şimdi hep birlikte diyelim diyorlar ki hadi diyorlar bugün tatil, iki saat repo, üç saat şey izin veriyoruz.


Herkes denize atlıyor birlikte ve birbirinden habersiz bile gitsen orada küçücük bir iskele olduğu için herkes orada buluşuyor mesela filan.


Ama onu sevgilinle tek başına gitsen o inziva yerine ben yarım saat sonra kavga çıkarırım Barış'la [gülüyor] Kesinlikle akşam ne yapsak ya?


Daha on iki buçuk.


Daha öğlen yani.


O yüzden mesela ben yurt dışına gidildiğinde de işte bir yere iki kişi gidiliyorsa da mutlaka aktiviteli şeyler yapmalısın.


Mesela o akşam atıyorum şey var.


U2'nin konseri var, ona gitmelisin mesela.


Hani eğlenceli aktivitelerle o iki kişi için de daha eğlenceli hale getirmen lazım o şehri.


Çünkü-Aynı şeyin mesela farklı kültürdeki halini ben çok merak ediyorum.


Mesela futbol maçı.


Ben Napoli maçına gitmiştim yıllar evvel, inanılmaz etkilenmiştim.


Sonuçta senin de bildiğin futbol.


Fener'in, Galatasaray'ın ve Beşiktaş'ın izlediğin futbolun Avrupa'daki hali nasıl?


Oradaki taraftar grupları falan insan çok merak ediyor.


Eee çoğu müzenin orijinali orada şey...


Ama ben şunu da anlamıyorum Ayşe.


Şimdi genelde bu tip eee yurtdışı turistleri bizim Türkler ağırlıklı olarak, Türkiye'de bir müzeye gitmemiştir.


Fransa'da bir gidiyor, ne kadar müze varsa gezeyim!


Sanki dersin, İstanbul'da elinde müze kart, Yerebatan Sarnıcı'ndan saraylara, Dolmabahçe'den oradan bilmem ne resim sergisine gidiyormuş gibi metro metro geziyormuş gibi...


Ya arkadaş, eee orada gitmiyorsan orada da gitme daha.


Ya ben öyle düşünmüyorum.


Biliyorsun Barış'la bizim en büyük şeyimiz budur, olayımız.


Ben günde dört tane müze gezmek istiyorum.


Barış da diyor ki yani bir haftamız var ya diyor, her gün bir tane gezebiliriz.


Kaç müze gezdin İstanbul'da?


İstanbul'da çok fazla.


Yani işte Sakıp Sabancı Müzesi'ne gittim.


İKSV'nin sergilerine gidiyorum.


İşte Yerebatan'a gittim.


Ee Tarihi Yarımada'yı ben bir kere çok şanslıydım.


Geçen sene değil ondan önceki sene anlatmıştım.


Eee Türk bir tur rehberiyle gezdim ve Osmanlı tarihine çok hakim.


Mesela öyle gezdiğimde de çok üzüldüm.


Daha önce öyle gezmediğim için İstanbul'u.


Yani gitmişim ben anladın mı babamla birlikte.


Aman gideyim de işte ee Topkapı'yı gezeyim falan demişim.


Oranın önünde çekirdek yiyip gelmişim mesela yıllarca.


Öyle gezersen her yer bence çok anlamsız ve boş.


Ama her yeri böyle...


Bunu da tavsiye edelim hakkaten.


Önce kendi şehrinizi bence bir turistle, ya bir turist gibi bir rehberle gezmek çok önemli.


Evet, gerçekten eee yaşadığımız yer tam olarak bizim için sadece eee şirketimizde minibüs var mı yok mu?


Eee dayımız, anneannemiz ne kadar yakın değil.


O şehrin gerçekten bir mirası var.


Yani o şehir için ne mücadeleler verilmiş falan.


Böyle bunlar hep o işte surlar.


Hep korumaya çalışıyorlar ya zaten eskiden kalan hep böyle şeyleri.


Çünkü mirastır.


Eee o yüzden daha kendi şehrinin eee, İstanbul gibi hele bir şehrin gezilebilecek binlerce yanını hiç gezmemekle birdenbire abi Madrid'e gidelim ya.


Orada şey varmış, şey kulesi.


Yani o kulesi var ya sen Galata Kulesi'ne daha gittin mi?


Varmış yani bir de.


Abi Pisa Kulesi yanmış he yan, yamuk.


Şimdi çok da ağır konuşmak istemiyorum.


Bu da Cem İşir'in yıllardır biliyorsunuz savunduğu bir şey.


Ben de bazı taciz, kültür mirası olarak ilan edilen işte UNESCO'nun koruduğu bazı miraslara bakıyorum.


Diyorum ki UNESCO burada şov yapmış.


UNESCO onu korumakla hiç, yani korunmasa da bir şey olmaz.


Öyle önemsedi.


Ya sen korumasam da olur kanki boşver sen kafanı yorma diyeceğimiz.


Korumaya aldın diye ünlü ettin oraları.


Beni şimdi konuşturma UNESCO.


Bak Cem'i konuşturmayın vallahi bak bu konularda çok dolu.


Cem bu arada gerçekten hayatta herkesin çok önemsediği şeyleri önemsememesiyle ve hafife almasıyla ünlü bir kardeşimizdir.


Ben de bundan öğrendim ama gerçekten bakıyorsun abi bazı yerlere diyorlar ki Türkiye'den bahsetmiyorum bu arada, dünyada işte.


Dünyanın sekizinci harikası falan.


İlk yediyi kim buldu mesela?


Anladın mı?


O yüzden oralarda seninse mesela sen diyelim denizi seviyorsun.


Adam yeşilliği seviyor, gidiyor Babil'in asma bahçelerine gidiyor, yedinci sıraya koyuyor.


Belki sen gideceksin, Santorini'yi koyacaksın mesela.


Bence bu dünyanın sekizinci harikası diyorlar ya.


Bence buna bana göre eklemeleri lazım UNESCO'nun.


Yani bize göre. Bizce.


Çünkü bir de dikkat edersen dünyanın ilk harikası diye bir şey yok.


Dünya'da o kadar harika şey var ki.


Hiçbirine birinci seçemiyoruz. Doğru.


Birileri de böyle kültürel miras olarak bir şeyleri seçmiş.


Ondan sonra bir bakıyorsun sen işte, yok Mısır piramitlerini seçmiş birisi.


Birisi işte Rio de Janeiro'daki İsa heykelini seçmiş.


Bak Versailles Sarayı'nı seçmiş.


Halbuki bakıyorsun Topkapı Sarayı da çok güzel.


Ben gittiğimde Viyana'daki sarayları gezdiğimde de mesela Belvedere filan muhteşem saraylar.


O anda ruh hali neyse.


Belki sevgilisinin taş taşıdığı bir saray vardır.


Hemen liyakatsiz bir şekilde onlar girmiş UNESCO Tarih Mirasına.


Evet, çok yüksek tavana UNESCO kendi evine yakın şeyleri tarih mirasları belirlemiş.


Rahat gidip evden çıkıyorum, biniyorum bir minibüse Versailles'dayım abi diye.


Ama sen diyor ki abi Pisa Kulesi bana buradan yedi kilometre, arkadan Kuzey Marmara'dan bağlanıyorum.


Her gün çok iyi.


Bu arada şunu da söyleyelim.


UNESCO, Türkiye'den seçtiği miraslarda eee tarihi alanlar.


Eee hangilerini gördün mesela?


Ondan sonra kapatalım programı.


Gördüm Göbeklitepe'yi.


Efes Antik Kenti.


Eee muhtemelen gördüm ama görmemiş de olabilirim.


Çünkü o kadar çok Efes Antik Kenti'ne benzer yerden geçtik ki...


Biri bir yerde burası Efes Antik Kenti demişti.


Biz de aa gidelim bir ara demiştik.


O-bir ara oraya gittik mi gitmedik mi onu hatırlayamıyorum.


Ve aynı şekilde cevabım aynı olurdu.


Ben de ilkine tik atıyorum, ikincisine kesin gördüm ama ya da bir yeri de Efes Antik Kent zannetmiş de olabilirim.


Ya da Efes Antik Kenti'ne gittiğim halde yeteri kadar aklımdaki gibi bir intiba bırakmadığından dolayı kafamda silmiş de olabilirim.


Hani abi antik kent?


Herhâlde içeride hâlâ işte esnaf mesnaf.


Hani o dönemin- Sana bir şey söyleyeyim mi?


Şu anda orayı da gece-geceleri de gezmeye açıyor eee Kültür Bakanlığı.


Öyle güzel ışıklandırıyorlar ve konserler olacak ki.


Keşke birine gitsek hep birlikte senle.


Ama oralarda köpek memek yok değil mi?


Hee çok ormanlık yer.


Hayır be Efes Antik Harabeleri.


Hani o sütunların içinde olacak konser.


Bir yer açmış böyle karanlık köpekler saldırmayacak.


[gülüyor] Ya beni gebertin. Hattuşa.


Hitit başkenti.


Ben gittim.


Ben Yozgat'ta yaşadığım için [gülme] gittim yakın.


Hitit başkenti orada Çorum'da he?


Çok da güzel korunmuş.


E tabi sürekli biniyoruz şeye otobüse [gülme] O kadar uzak ki.


Peki Nemrut Dağı?


Dağların hiçbirine çıkamadım.


Yani çıkamadım.


Ben de çok merak ediyorum ve gidemedim.


Eee- Dağ, dağda ne var ki?


Yani Nemrut- Cahil cahil konuşma.


Nemrut Dağı'nı bilmiyor musun?


Orada acayip güzel biliyorsun heykeller var şeyde.


Bu arada oraya gitmemiz lazım.


Kesinlikle bir dörtlü tur planlamamız lazım.


Havalar serinlediğinde eylül ekim gibi çok güzel.


Nemrut Dağı'nı en sona koyarım.


Diğerleri okay.


Onu konuşuruz.


İnşallah da sana bir Nemrut linci gelir bugün buradan.


Hayır tatil niye gelsin ya?


Tatil planı yaparken ben ee bir rota çizdim diye linç mi yiyeceğim?


Hayır Hattuşa Boğazköy'den sonraya mı koyuyorsun Nemrut'u?


He işte arkaya koydum şu anda.


İlk göreceğim oraları.


Mesela Çorum'a gideceğim, ee göreceğim- Sonra Adıyaman'a en geç gideceksin.


Adıyaman'da mı da orada üzerinde tartışılan bir mesele bu yıllardır biliyorsun.


Safranbolu- Çözeriz onu da gittiğimizde.


Safranbolu, Mükemmel [gülme] Eller arkada kim var Siirt'ten?


Gel lan diyeyim.


Bir tane orijinal birini atıyor değil mi ortalığa?


Safranbolu'ya da gittim tabii ki çok güzel oralarda.


Safranbolu'da öyle bir gün geçirdim ki ben Ayşe.


Sabah çok erken kalktım tamam mı?


Orada bir ee cami vardı.


Tam böyle eski tip evlerin içerisinde.


Karşıda bir dükkan var ya sadece çay simit falan satıyor.


Onun yanında kuaför var, berber var falan böyle dükkânlar.


Esnafın önünde oturduk, içeride kimse yoktu.


Ben de içeriden simit aldım.


Eee adam çay getirdi falan.


Oturdum, çay içtim ve onların sohbetini falan dinledim birkaç saat.


Bayağı eee kendi dünyalarında bir hayatları var.


Gerçekten orada yaşıyor gibi hissettim.


Çünkü ben turistik yerlerde en çok şeyi seviyorum, oranın kendi halkının kendi yaşayanın kendi hayatı nasıl geçiyor?


Oysa Safranbolu'daki kültür.


Çünkü insan da bir kültürdür.


Sadece kültür dediğin şey bina, işte kilise değildir ki.


Oranın yerel insanını bulursan, denk gelirsen, sohbet edersen o da bir kültürdür.


O yüzden öyle- Ondan da çok şey öğrenirsin bu arada yani.


Ya benim biraz gezi anlayışım o.


Hani bilmem ne Nemrut Dağı değil de Nemrut Dağı'ndaki kültür.


O insanların nasıl yaşadığı- Nasıl yaşıyorlar, ne yapıyorlar?


Ya da oradaki insanlardan mesela o efsaneleri dinlemek de güzel.


Nemrut Dağı efsanesi, Ağrı Dağı efsanesi...


Oranın yerel halkından dinlemek, kitabi bilgiden çok daha kıymetli.


Ona katılıyorum.


Evet, programımız Ayşe.


Sen de giderayak, iyice doya doya Anadolu gibi ee tüm [gülme] güzellikleri sergiliyorsun bize.


Çok güzel oldu ya gerçekten bazen de böyle insanlarla bir şeyler konuşmak da bana çok keyifli geliyor, iyi hissettiriyor.


Ben UNESCO'nun Türkiye'de nereleri miras olarak ilan ettiğini gerçekten bilmiyordum.


O yüzden sizlerle de paylaştık.


Diyarbakır surları ve Hevsel Bahçeleri, Ani Harabeleri ve Arslantepe Höyüğü'ymüş.


Eee bunların hiçbirinden haberim yoktu.


Son üçünden hani Ani Harabelerini biliyordum sadece.


Ben de ancak Diyarbakır surlarını gördüm.


Ayşe bunların hepsine kesin gitmemiz lazım.


Çünkü önce bu ee heyecanımızı dindirelim.


Bence gidelim görelim ve anlatalım.


O anılardan da bizim en az yirmi bölüm podcast çıkacağına eminim.


Şimdilik programımızın sonuna geldik ve kültür mirası olarak devam eden Anlatamadım.


Eee haftaya çarşamba akşam altı ile sekiz arası Süper FM'de.


Ve bin beş yüz, iki bin yıldır yaklaşık olarak ee büyük bir özveriyle konulan yerlerimizi şu anda öğrenip "aa öyle mi?


" şeklinde yaklaşan kültürümüzün gerçek sahiplisi Anlatamadım.


Sizleri seviyoruz.


Hafta içi her akşam buradayız bekçi gibi.


[gülerek] Hoşçakalın.


Dinlemeye başladığınız bu podcast bir Karnaval podcastidir.


Çok daha fazlası için karnaval.


com ya da Karnaval mobil uygulamasını ziyaret edebilirsiniz.


Anlatamadım'dan hepinize merhaba.


Ben Ayşe Balıbey.


Belki de Anlatamadım'ın son programı olacak.


Çünkü Ayşe Balıbey'le bir önceki programımızda çok büyük bir tartışmanın eşiğine geldik.


Yayın bittikten sonra, ee, bizi radyo yöneticilere ayırdı.


Yumruk yumruğa birbirimize girdik ve şu anda programımı benle de avukatım ile yapacaksınız.


Merhaba Emre Bey.


Ben Cem Bey'in avukatıyım.


Bugünkü programı direkt Ayşe Hanım'la muhatap olamadığı için ben yapacağım.


Ayşe Hanım, Cem Bey'e sorunuz var mı?


Buyrun var mı?


Size soruyorum Ayşe Hanım, Cem Bey'e sorunuz var mı diyorum.


Ben de yanımda bir konuk varmış gibi ona soruyorum.


Ben çünkü sana sormak istediğim her şeyi gündelik hayatımda sorduğu için.


Anladım, anladım.


Evet bir soru geldi Cemciğim.


Bir soru geldi Cem işçilere.


Ben Cem işçelere kendim bir soru sormak istiyorum.


Yani kendi hazırladığım soruları sormak istiyorum.


Çünkü bunu bugün düşündüm.


Ee, Cem sizi bir önceki programda hatırlarsanız altın günü ile ilgili bir soru sormuştu ve herkesi, eee, enteresan bir şekilde bir matematik sorusunun mantık sorusunun içine sokmuştu.


Ee, şöyle bir cevap geldi, ona çok güldüm.


Eee, altının parasını kim verdiyse onun altını çalınmıştır.


Yani diyelim ki eşler orada altın günü yapıyorlar ve kadın kocasına diyor ki benim bir tam altına ihtiyacım var.


Ee, eşi de çıkarıp veriyor şırrrak diye.


Artık yirmi dört bin mi oldu, otuz bin mi oldu ne oldu bilmiyorum.


Tam altın onu veriyor.


Hırsız eve girdiğinde bütün altınları çaldığında, o altınların parasını verenlerin parası çalınmış oluyormuş.


Bazen ne düşünüyorum biliyor musun Ayşe?


Eğer avukatlığı bırakmasaymışsın dünyanın en iyi avukatlarından biri olabilmişsin.


Yani kendini kurtarman gerekiyorsa bulduğun çözüm inanılmaz akıl zorlayıcı kadar saçma.


Ya arkadaş.


Ya sana göre ne peki ne?


Bunu bir halledelim arkadaşlar ondan sonra.


Bakın ben, ee, sadece adaletin prensesi değilim.


Türkiye'nin Ayşe ablasıyım ve doğruları söylemek için buradayım.


Söylediğin şey bir kere, bir kere ortada öncelikle bir arkadaşlık ve arkadaşların birbirine olan güveni var.


Şu an yapmış olduğun şeyle oradaki on iki kişinin arkadaşlığını baki tutup, durduk yere olaydan haberi bile olmayan eşi altın istedi diye altını alan adamın altını çaldırıyorsun ya.


Orada çalınan altın, eve girmiş ya hırsız.


Şimdi aslında o altınlar o anda o bir mesela sana verilecek ya on iki kişi, birer altın sana.


Sen de bohçanı toplayıp çantana koyduysan senin altınların çalınmıştır.


Her ay bize altın vereceksin.


Katılmıyorum.


Ne demek katılmıyorum?


Keşke bu tartışmayı benle değil da Fazlı Polat'la yapsaydın.


Sen bana televizyon verdin.


Ee, dedin ki benim tatilden geç geleceğim.


Biz senle komşuyuz.


Şimdi televizyon evde kalmasın.


Yeni televizyon aldın yüz bin liraya.


Bende kalıyor iki gün.


Sen iki gün sonra tatilden geleceksin.


Biz senle komşuyuz Barış'la.


O ara hop sen tatilden gelmeden bir gün önce hırsız girdi.


Senin televizyonu çaldı gitti.


Benim televizyonu mu çalındı?


Benim televizyonum çalındı.


Eee burada niye olunca benim televizyonumun şey ev sahibinin televizyonu çalındı?


Ama ben sana onda ödünç verdim, öyle değil mi?


Sen bana kargo gibi depo olarak kullandın benim evi.


Ha yanlış düş- Eee depoyum ben.


Ama iyi ki sen de şuna şükrediyorum.


Bu ülke gibi zor bir ülkede, ee her gün şartların insanları zorladığı bir ülkede inşallah iyi ki de sen hukuk okumamışsın kankim.


[kahkaha] Gerçekten.


Her gün beni döverlerdi.


Tekmeyle girerdin yemin ediyorum tekmeyle girerdin.


Ee, ama ben tabii ki bu konuda ağzımı açmayacağım.


Çok sevdiğim bir partnerim olduğun için.


Daha önce beni matematiksel ve finansal olarak hesaplarınla çok kurtardığın için, ee, bu yanlışından dönmen için Eylüle kadar müsaade ediyorum.


Bu soruyu Eylül'de bir daha tartışacağız.


Olur, ben varım, arkasındayım.


Ben size bugün Cem işçilerinin de bana müsaade ettiği gibi, ee, az önce de söylediğim gibi Cem işçelere birkaç soru sormak ve onunla ilgili bir analiz yapmak istiyorum demiştim.


Ee, bugün sen benim konuğumsun.


Öyle düşün.


Ee, ama bu soruları, ee, seninle birlikte ben de kendim olarak da cevaplayacağım.


Sonra da sana bir analiz yapacağım.


Kendi kişilik testimi evde kendim yaptım.


Nihayet bir hani şey diyordu ya Ali Koç, aziz durma, işte beklediğimiz yere geldik.


Bunları zaten biliyordum dediğini diyorum sana.


Başkan, başkan gel bakalım hadi.


Eee, bu arada, eee, Acun Ilıcalı'da sanıyorum ki, eee, Fenerbahçe'deki yönetimdeki görevlerinden ayrılmış ve istifa etmiş.


Ona da yeni yolculuğunda başarılar diliyorum.


Eee, Acun Ilıcalı, eee, Acun Ilıcalı inşallah biraz dinlenip tekrardan, ee, daha böyle herkesin objektif gördüğü, böyle eğlendiği, komik hani o hikayeleriyle hep sevdik falan ya hani hayata dair.


Halbuki anlattığı şey mesela yıllar evvel hani anlatmış ya Nijerya'ya, işte Dünya Kupası'na gidecekmiş de gidememiş arkadaşlarıyla evde loyl loyl loyl diye bağırmış.


Evet, evet.


Bence zaten senin dediğin gibi yani alt metinde söylemek istediğin gibi futbol insanlarının maalesef Türkiye'de de böyle ayrıştıran, birbirinden uzaklaştıran ve kutuplaştıran bir şey.


Yani, ee, birlikte ve birbirinin insanların sevincine ortak olduğu bir şey değil artık.


O yüzden nereye düşerseniz düşünün, ne söylerseniz söyleyin hep taraf oluyorsunuz.


Ve işte Acun Ilıcalı gibi Türkiye'ye mal olmuş insanların da, ee, bu takım işlerine girmesi de birtakım kesimler tarafından çok mutlulukla karşılanırken, diğerleri tarafından da mutsuzlukla karşılanıyor.


O yüzden ben de hep senin gibi düşünürüm.


Böyle bir görev gelse sanırım ben de asla kabul etmezdim.


Ben mesela ben Fenerbahçeliyim.


Şimdi, ee, Fazlı Polat Beşiktaşlı, iyi bir Beşiktaşlı.


Mesela Tahsin Hassoğlu fanatik Galatasaraylı.


Fazla çok fanatik değil.


Mesela Tahsin'le bazen Fenerbahçe Galatasaray konuşuyoruz.


Bana şey diyor "ya keşke biraz fanatik olsaydım da biraz dalga geçebilseydim" diyor.


Yani G-Galatasaray'ın Fenerbahçe'nin daha üstü-- Ya Tahsin Hasaoğlu'nun hayatla ilgili bir tane doğru fikri olmaz mı ya?


Ya onu da söylüyorum.


Bunu nasıl başarıyorsun?


Yani tarihin hep karanlık tarafında durmayı nasıl başarıyorsun?


Yani holiganlık sende, taraf-taraftarlık sende.


Eee adam kayırma sende kutuplaşma sende.


Tahsin Has oo seni çok severim biliyorsun normalde.


Eee ama seninle cehenneme kadar tartışırım.


Sen keşke bu lafı Cem'e değil de bana etseydin de sabaha kadar görseydim.


Bak nasıl seninle saç saça baş başa takım kavgası yapıyorum Fenerbahçe için [gülüyor] Zaten onun istediği de o.


Girersem kesin kaybederim.


Çünkü Tahsin'in bütün maçları hatırlıyor.


Ben hiç maç hatırlamadığım için kesin kaybederim.


Ben kaybeder miyim ya yanımda eee ChatGPT var ve benim iman dolu göğsüm gibi serhaddim var ya lütfen [gülüyor] eee Ayşe Bolbay'ın kaybettiği bir savaş yoktur. Lütfen.


Tahsin Aslıhan'ı burada hemen şeye davet ediyorum.


Çamur güreşi [gülüyor] Tahsin Aslıhan'ı hemen en yakın bölümde konuk alalım.


Iııı biraz- Ay nolur Allah aşkına alalım.


Bak valla hem al-alalım.


Yeni sezonda alalım Ayşe şimdi dur.


Tamam, çok seviyoruz kendisini.


O yüzden bekliyoruz.


Şimdi Cem işçilere eee bir kişilik testi yaptım.


Siz de kendi üstünüzde uygulayabilirsiniz.


Eğlenceli bir kişilik misin?


Testi hazırladım sana.


Sabahları siz de kendinize sorun bunu.


İlk iş ne yaparsın?


A ) Kahve içerim eee yoksa insan olamam.


B ) Telefona gömülürüm sonra da ne ara saat on iki oldu ya derim.


C ) Uyandım mı ben emin değilim diyerek gözlerimi kapatarak tekrar uyurum.


D ) Pencereye bakar içimdeki boşlukla göz göze gelirim.


Hiçbiri değil D'ye biraz yakın.


E ) Kalkar dolanırım.


Öyleyse de biraz da pencereye bakar.


O pencereden ben kalkarım.


Hakikaten boş boş dolanırım.


Çay içmeye- Aaa!


Karar verir, vazgeçerim.


Eee yüzümü yıkamaya karar verip vazgeçerim.


Dişlerimi fırçalama fikrini düşünürüm ve tamamen hiçbir şey yapmayıp boş boş orada.


Aklımla beynim arasında böyle tam hani birbirinden emin olamayan iki vücut organı oluyor.


Yani beynim bir şey emretsen emretmese aklım.


Ulan emretse de anlar mıyım anlamaz mıyım gibi.


İkisi böyle birbirine girer.


Ama illa bir şeyse de dışarı bakarım ve dışarıda ne oluyor, ben ne oluyorum, neden böyle oluyor gibi şeyleri birkaç dakika düşünürüm.


Aslında bu doğru bence bir.


D sana daha yakın.


Seni tanıyıp- Ayşe bir şey soracağım burada.


Hazır sormuşken şimdi radyo programı yapıyoruz.


A, b, c deyip geçmeyelim.


Bu aşık diyenler de lütfen Allah aşkına bu şovları bıraksınlar.


Kahve içerim diyenler dimi?


Heh, ya bu kalkar kalkmaz kahve.


Dur be birader, gastrit diye bir şey duydun mu?


Ülser hata diyen bir şey duydun mu?


Yani kırmak da istemiyorum.


Tabii ki kırmak istemiyorum anlıyorum.


Tutunduğum bazı şeyler var hayatta.


Eee anlıyorum ama şimdi şu kahveyi şunu nereden tutayım [gülüyor] sesini kısıyor.


Bırakalım bu şovları.


Yok ben kahve içenlere saygı duyuyorum.


Şimdi yarın bir gün kahve sponsoru gelirse- Aaa o zaman hayır.


Bu soruların hepsini yalayıp yutarız.


O zaman sabah beşte kendimiz uyandırırız onları.


Hadi kahve saati geldi diye.


Maça çayımı kendim yaparım, eee kahvemi filtreli içerim falan.


Bunları biraz şov buluyorum.


Anlatamadığım biraz da bu şovları bitirmek için var.


Dikkat edersen bak çayla kahve arasındaki eee neden çayın daha mükemmel bir içecek olduğunu ispatlayacak bir şey söyleyeceğim.


Kahve hâlâ öyle aroması aranan bir tat ki.


Dikkat edersen sekiz bin sekiz yüz tane kahve var.


Türk kahvesi, dibek kahvesi, menengiç kahvesi, filtre kahve, aromalı kahve, vanilyalı kahve.


Açık mı, koyu mu?


Sallama mı içersin derler.


Yani başka opsiyon yok.


Bak dikkat et kahve- Anasını satayım, buzlu su ayrı ice mocca'sı ayrı, white chocolate'ı ayrı- Ya aynen öyle ya!


Arkadaşlar bakın- Aklımda tutamıyorum ben bir önceki içtiğimi.


Çay bile öyle bir içecek ki normalde yapılamadığı, yapamadığın, içemediğin, demleyemedin.


Zamanlarda poşete koyup adam içiyor.


Sıcak suya bastırıp bastırıp çay içmeye.


Yani öyle bir çay isteği.


Ama kahvede hep kahveciler şeydir.


Bu tip bir kahve olmadı mı?


Mesela çaycıya çay ver, içer, lıkır lıkır içer.


Çok açık kahveye- Dikkat et bak.


Çay, çay, çay içmeye gittiğin yerlerde sadece çay verilen yerlerde o çay servisi eden ablalar abiler çok samimidir.


Ama böyle kahve yani mochaçino fokaçino buzlu kahveyi yapan espresso falan yapan hep bir antin kuntin bir havaları var onların bir kibirleri var.


Bak çay hadi toplanalımdır.


Kahve beni yalnız bırakındır.


Çok doğru.


Ay evet, hayatta bir gustosu olduğunu iddia eden...


Ya ben şu anda biraz me time yapıyorum.


Kendi zamanımı yaratıyorum.


Diğer bütün uyuz insanların hepsi kahve bağımlısı.


Ve çok dikkat et, yakın dedikodular yapılacağı zaman da çay içilir.


Kahve insanları birbirine uzaklaştırır.


İkisi kahve için kendimize- Türk kahvesi hariç ama.


Bizim kendi kahvemizde ben senle içmeyi severim mesela Gözde'yle senle.


Türk kahvesi de ilgili çok şimdi şunu söylemek istiyorum.


Yani onunla ilgili kötü konuşamam gerçekten ama senin demin anlattığın kahvelerin hiçbiriyle gıybet yapmam.


Türk kahvesi eee gerçekten içecek sıcak içecekler içerisinde ne yazık ki tüketmesi en zor, en tat anlamında...


Yani bu kadar güzel bir şey olsaydı lokumla, çikolatayla bilmem ne beş bin tane şey ikram edilmezdi.


Açık konuşalım.


Yani tadı öyle zehir ki affedersin yanında maşallah şerbetli baklavalar falan anca şey oluyor yani.


Yatırım konusu karmaşık olmamalı diyenler için aklın yolu BES.


Anadolu Hayat Emeklilikten bireysel emeklilik yaptırarak altın, gümüş, döviz ve hisse senedi gibi farklı yatırım araçlarının tümüne ulaşabilir.


Bu yatırım araçlarının sunduğu getiri fırsatına ek olarak yüzde otuz devlet katkısından faydalanabilirsiniz.


Detaylı bilgi anadoluhayat.com.tr'de.


Anadolu Sigorta'nın yüzüncü yılına özel fırsatları sağlık sigortalarıyla devam ediyor.


Otuz beş yaş ve altı gençlere özel yeni poliçelerde geçerli sağlık sigortalarında yüzde yirmi beşe varan indirim fırsatı sizleri bekliyor.


Hemen acentelerimizden, Türkiye İş Bankası şubelerinden veya anadolusigorta.


com.tr'den teklif alın, yazın keyfini Anadolu Sigorta güvencesiyle çıkarın.


Ayrıntılı bilgi anadolusigorta.com.tr'de.


Ya Cem'ciğim çok özür dilerim.


Demin anlatırken araya girdim ama.


Ee türk kahvesinden bahsederken çok Ayşe bir dakika gerçekten kusura bakma ama gibi bir cümle kullandın.


Yani hani alınma ama gibi.


Sanki ben ee kuru kahveci Mehmet efendinin torunuymuşum da...


Bütün dünyada kahveyle ilgili eleştiri, tüm kavgayı ben göğüslüyormuşum gibi.


Ee ama bu arada bu cesurca şey eleştiricilik kahvesiyle ilgili.


Seni tebrik ediyorum.


Evet, tabii şimdi az önce söyledim ya Ziya Şengül'den kalma bir ekoldür bu.


Hani affedersin deyip hiç de af dilenmesini gereksiz gereksiz bir şey söylemek- Affedersin Abaycık [kikirdek sesleri] Biz şöyle derdi, şöyle derdi.


Ama benimki biraz af dilemeyi gerektiren bir şey.


Ziya Şengül şöyle yapardı.


Ya Turgay hocam affedersin Fenerbahçe çok büyük.


Ya Fenerbahçe iyi de Ziya abi niye affedersin- Bak, burada her söylediğine gülmekten geberiyorum.


Çünkü sen bunu ara ara Anlatamadım'da annenle ilgili de söylüyorsun.


Ziya Şengül'le ilgili de soruyorsun ve bence durup dururken bomboş yere af edersin diyen insanlar beni aşırı güldürüyorlar.


Aynen annem de böyle var ya bir şey söylüyorum daha öncede.


Cem'cim ee he eee şey kuru fasulye yaptık- Üzerinize afiyet diyormuş ya.


Özür diler böyle hani şey.


He öze-- yani şeyde hani başkaları duyarsa ayıp olmasın.


Hani kuru fasulye böyle insanların ulaşamadığı bir yemek olsa tamam da.


Hani mesela Cem dana bonfile yaptım.


Hani kulağıma söversin.


Türk kahvesiyle ilgili arkadaşlar sevgili anlatamadıklar.


Burada bir paralel.


Ee, hemen size anket açıyorum.


Hangi yemek sizce hangi içecek sizce şov ve gereksiz abartılıyor?


Ben Cem İlçerin söylediği en azından bu ee Türk kahvesi olayının altına çok sevsem de gıybetle iyi gitse de falının falının tutkunu olsam da iyi Türk kahvesine falı bakan insanların lütfen bana Aysel Bolu hesabından bilgilerini atın.


Ama ben Cem gibi düşünüyorum.


İçimi zor.


Mutlaka yanına bir lokum, eee bir efendime söyleyeyim, çikolata istiyor ve bazen gerçekten o telvesi zift gibi oluyor.


Ya dikkat edin, çok şekerli kahve bile güzel olmuyor.


Hani sorun şekerde de değil.


Yani konu kö-- sorun şeker bile bir...


Mesela ne yapar şeker, bir içeceği içimi daha kolay, daha eğlenceli bir hale getirir değil mi?


Daha ya kahveye basıyorsun şekeri.


Babam hele benim full duble üç şekerli içer kahveyi.


Yani ee gene güzel olmuyor.


Mesela şimdi ben çok da büyük hazır Türk kahvesinden linç yerken bir konuyu da açmak isterim.


Bir içecek daha var, ağır şov içeceğidir.


Bu soğuk bir içecek.


Ama ortalık ayağa kalkacak yani.


Şalgam içmek büyük şovdur.


Şalgam içmek benim için hiç şov değil.


Ben tabi biliyorsun baba tarafından Elazığlı ve yarısı-- yarıda Adanalı.


Ama ben Adana'daki o şalgamı ismini veremiyorum şimdi reklama girer.


İsmi Ali'yle başlıyor.


Ali dört harfle bitiyor.


Şalgam için gerçekten çok fena kavgaya girerim.


Kafes dövüşü yaparım yani.


Hele bazı içecekler var.


Onun yanında şalgam çok iyi gidiyor.


Mesela şey diyormuşuz muzlu süt.


Sürekli içmek, sürekli ya şalgam yok mu ya açılara- Hayır, şalgam yok mu ya?


Ama bazen işte o mangalda falan bana iyi geliyor.


Ama senin dediğin şu anlamda doğru.


Durup dururken gün ortasında ya bir şalgam getirin de içek diyen bir ben varımdır herhalde dört beş kişiyizdir.


Orada şey güzel kankam.


Adana'ya çok gittiğin için bilirsin.


Onu bilmiyorum içmiyorum hiç.


Çok nadiren, çok nadir verirler.


Ee böyle yemekle beraber şey yapmam.


Çünkü yemekle beraber ee tükettiğin içecek.


Çünkü yemeğe çok sirayet ettiği için biz Türkler genelde damak zevkimizi içecekte ararız daha çok.


Vedat Milor ee bu konuda benden biraz daha iyidir.


[kahkaha] Yani biz çok içecekçiyiz.


Ee mesela genelde çoğu her medeniyette başkadır.


İçecek başka bir dünyadanın, yemekten sonrasını içeceğidir o aslında.


Eee bizda yemekte beraber ne içersiniz?


O yemeğin tadını güzelleştirir.


Çünkü biz kendi tadı çok iyi olmayan şeyler tüketmeyi sevdiğimiz için içecekle onu şenlendiririz kendimizi- Ya bir şey söyleyeceğim inanılmaz zor konuşuyorsun bugün.


Ne oldu beynine bir şey mi düştü acaba?


Eee ya gerçekten- Ayşe öyle zurna dürüm yiyorsun affedersin doksan beş santim içinde tavuk mu ne olduğu belli değil.


Her bazıları çok güzel yapıyor da bazı yerler içecek ile mutlu olmaya çalışıyor.


Tabii ne ayran ne ayranı ev yapımı getir kanka köpüklü falan.


Bu arada yayık ayranı da ben çok seviyorum.


Hani bazı böyle tostçular da, eee bazı dönerciler de olur ya ayran kendi ayranımız diyorsa, o mekanda gerçekten ben yaşlanırım yani yaşarım orada.


Ayran konusuna girersek sence çok büyük bir problem yaşar mıyız?


Ayran konusuna girersek hiç büyük problem yaşamayız ya.


Biz buralarda nelere konuştuk da problem yaşamadık.


İşte ayran, gerçekten çok güzel bir içecek.


Yoğurdu tabii ki zamanla...


Ayran aslında kendi kendini oluşturmuş bir içecek.


Eminim ayran şöyle icat edilmiştir.


Yoğurdu gene unutuyorsun ya bazen buzdolabında falan.


Yıllar evvel.


O kendi kendine ıslanıyor, sulanıyor ya.


Onu biri içmiş.


Aa demiş kendi bunu su koyunca çok güzel oluyormuş.


Çünkü ayran kendi kendine doğadan oluşmuş bir içecek bence.


Ya bizim fark ettiğimiz bir içecek.


Aa yoğurt bu hale geliyormuş.


Bir gün ayranın içine bir gün buz düştü kanka.


Yoğurdun içine.


Buz orada eridi.


Ee mesela.


Sonra bir baktı ama ben bu arada ev yapımı ayranı çok severim.


Yani hakikaten sen de seviyorsun biliyorum ama çok abartılacak bir durum var mı?


Heh şu am-- onu onların hepsini ok diyeyim.


Dur ya, bu ayran böyle olmadı.


İçine biraz da salatalık koyalım.


Çok güzel bunlar, memnuniyet verici girişimler.


Fakat bu bol köpüklü ayranın güzel bir şey olduğunu bize kim söyledi?


Ben de hiç sevmem biliyor musun?


Ayy bol köpüklü o cappuccinoayı falan da sevmem.


Ağzı yüzüm köpük olur.


Adam affedersin Susurluk ayranı diyorsun.


Bir böyle bir gümüşten gümüşe benzer böyle bir şeye koyuyor abi köpü-- kafamı sokuyorum içine.


Dilimi uzatıyorum ayran içmek için ya.


Bir metre köpük var ya.


Her-- o köpük parkları var ya şeyde, eee bazı aquaparklarda ona-- onun gibi ayran içiyoruz beş kişi.


Ay o köpük partilerinin ameleliği...


Biz anket yapıyoruz ama biliyorsunuz anketlerimiz hep yalandan anketler.


Cem İlçeri benim hazırladığım anketler.


Geçen gün bir haber düştü önüme.


Bunu anlatamadımda konuşmasak olmaz.


Marmaris'te bazı kardeşlerimiz turistlere Arizona kertenkelesi gibi dans ediyorlar.Kesinlikle.


Yani ben bunun birini Cem'e attım.


Cem de demiş ki çok ne çok elit bir bar mı demiş?


Çok kuytu bir masa mı?


Ee, gerçekten hani sote var mı denilsin ya?


Oturacak sote bir yer gibi bir yer herhalde.


Yani dört kadın oturmuşlar oraya garsonlar üstlerine doğru dans ediyor falan ya.


Böyle ben izlerken utandım.


Ya onlar da gidiyorlar bir de oraya ya.


Yani iiii gerçekten enteresan.


Iiiii videoda da şimdi çok avam geliyor tabii izleyince.


Ama orada da böyle insanlar da şey enteresan.


Yani herkes memnun mu?


Yoksa bazıları şikayetçi mi?


Yoksa içeridekiler memnun mu içeridekiler mi şikayet ediyor?


Bence kesinlikle orada bir al ver dengesi kurulmuş.


İnsanlar çok memnun bu durumdan.


Ama düşünsene sen gidiyorsun Toprak'a diyorsun ki hadi diyorsun bir Marmaris'e gidelim seninle.


Selimiye'de oğlumu denize sokayım.


Baba gel bana dondurma al diyor.


Ve oraların arasından giderek çocuğa dondurma alıyorsun.


Çocuk var ya, hayatının en büyük travmasını yaşar orada.


Tabi zaten daha orada başlıyor zaten.


Maraş dondurmacısından başlıyor iş.


Daha dondurmayı alamıyoruz ki...


[kahkaha atar] Garsondan hizmet alalım.


Mesela aynı Maraş dondurmacısı gibi.


Dondurmayı hopppaaa, hoppareee, hopppaaa.


Tamam biraz eğlendik ama bir süre sonra da bazısı çok uzatıyor.


Yani dondurması eriyor verene kadar yani.


Eee ona benzer bir mesela.


Ama ben mesela- Ona benzer bir eğlence anlayışı var orada.


Katılıyorum bu arada izle bunu Altan.


Orası da- Hadi abi hadi diyesin geliyor görünce.


Bir eğlence var.


Ama o eğlenceli erişmek için biraz uğraşıyorsun.


Ama dediğim gibi şöyle de bir şey diyelim bir şekilde böyle denk geldin böyle bir yere.


Şimdi bunu tercih mi ediyorlar da oraya gidiyorlar yoksa orayı normalde normal bir yer sanıyorlar da birdenbire mi masaların içinden eee oynayan çocuklar çıkıyor, onu anlayamadım ben.


Ben, ben şöyle anladım.


Eee bu turist hanımefendilere bakıyorum.


Çok mutlular böyle çığlıklar falan.


Yardım çığlıkları yok orada.


Eğlence çığlıkları var.


Videolara çekiyorlar falan.


Onlar zaten belli ki bunları yüklüyor sosyal medyaya.


Mesela bu da enteresan.


İnsan yıllar, aylarca çalışıp böyle bir dans için eee beklemesi...


Kardeşlerimizin yani dansına diyeceğim bir şey yok.


Bence insanlığın en alt tabakası oradaki eğlence.


Çünkü insan bedeni üzerinden insanların garip garip erotik dansları üzerinden sen orada para verip eğlenmeye çalışıyorsun.


Bana korkunç geliyor fikir olarak da.


Ama bunun yani legal olduğu için sanıyorum yasal olduğu için böyle bir şey.


Alan memnun satan memnun durumu var orada.


Yani Avrupa'da ve çok farklı yerlerde tam tersi olduğunda, vay ne biçim mekana geldik de denilebiliyor.


Bilmiyorum, orada bakış açısı biraz tabi garip gibi geliyor.


Orada hani senin dediğin gibi "bu ne, bu ne imdatt n'apıyorsunuz beyefendi" gibi bir durum da yok ya.


Eee konuya tamamen eee videodan izlediğimiz kadarıyla oradaki eğlence anlayışı galiba hem garsonlar hem izleyiciler eğleniyor anladığım kadarıyla.


E koştur koştur mekanı terk eden de yok.


E tam tersi bazı ortamlar olduğunda da.


Ama biraz vizyon meselesi.


Hani bu dansın ve eğlencenin şov gibi gözükmüyor orada anladın mı?


Hani altı kişi aynı anda çıkar, işte böyle aynı kıyafetleri giymiştir, anladın mı?


Güzel böyle hazırlanmıştır.


Belli ki bir koreografi vardır.


Direklerde dönerler, işte masalara böyle şapkasını düşürür, alır böyle hani interaktif danslar vardır ya Ayşe.


Böyle bir şey olsa ne kadar kaliteli, Avrupai bir ortam deriz.


Ama şimdi orada garsona herkes kafasına göre takılıyor.


Herkes ayrı bir yerde dans ediyor, herkes başka hareket yapıyor.


Yani ortada bir koreografi yok.


O yüzden çok çirkin gözüküyor.


Zaten bence insanlarımız bu çirkinlikten rahatsızlık.


Mesela bu altı kişi bir dansçı ekibi olsaydı, işte kumlarda güzel kıyafetlerle danslar yapsa aa dersin ne kadar güzel bir eğlence.


Hani kafa aynı ama yapış şekli başka.


Yani bir şey- Hiç yok.


Bir böyle bir tavır yok, bir sanat yok ortada.


Bir gösteri yok falan.


Garip garip sen para veriyorsun, millet de orada duvarlara kerkiniyor falan.


Zaten- Kork-korkunç yani.


Diyorum ya korkunç bir görüntüydü- Zaten insanların da eee bundan şikayetçi olmasının ana sebeplerinden biri orada bir amaç var.


Eee şimdi burada dillendiremeyeceğimiz.


O amacın amaç uğruna bunların yapılması, orada eğlenmek gibi bir amaç olsa mesela.


Belki de turistler eğlenmek maksadıyla oradalar.


Ama bu dansı yapanların eğlenmek ve eğlendirmek gibi bekleri pek yok başka- Öbürlerinin derdi İngiltere vatandaşlığını almaktı.


O şu anda orada Schengen vizesi yanıp yanıp sönüyor orada.


Orada şu an- Orada bütün şovlar yapılıyor, maharetler gösteriliyor.


Orada müşteriler eğlence merkezinde ama o çocuklar o anda konsoloslukta.


Yani ona göre konsolosluk sırasında şu anda dans ederken anladın mı sırasını bekliyor ama yani- O bekliyor ki vizesi çıksın.


Tabi vesikalık fotoğraf arka cepte duruyor.


Her an verebilir.


[kahkaha atar] Biyometrik fotoğrafla giriyor.


Ya dolayısıyla çok enteresan bir durum olmuş- Çok enteresan gerçekten böyle.


Ben böyle primitif dönemlerdeki ilk insanları izliyor gibi izliyorum bazen bazı önüme düşen videoları.


Eee böyle sanki dünya büyük bir TikTok'a dönüşmüş gibi geliyor artık bana hakikaten.


Ya da işte TikTok, bizim bu gördüğümüz leşliklerin bir aynası.


Orada da tavuk yumurta durumu var.


Şimdi, anketimizin ikinci ve son sorusuyla programımızın sonuna geliyoruz.


Bak gördünüz mü iki soruyla tak tak.


Ayşe sen şey yap.


Üşengeç misiniz anketi?


A evet, B hayır [güler] Hayır, zaten bunlar sohbetlerimiz için biliyorsun uydurduğumuz şeyler artık herkes biliyor.


Şimdi eee seni en çok hangi cümle tanımlar?


A evet, a derken şaşırdım aslında- Arkadaşlar geldim ben.


Eğlence başlayabilir.


Bu bir cümledir.


B eee bir saniye arkadaşlar anlamaya çalışıyorum.


C ortada bir hedef varsa ve arkasında da güzel bir para varsa beni de o plana dahil edin.


D hayat bir sahnedir.


Ben de hep başroldeyimdir.


Yok D değil a-a-a şıkkının şöyle ama.


Ben gelene kadar onları da eğlenceden mahrum etmek istemiyorum.


Hani ben geldim eğlence başlasın değil, ben de geleceğim.


Benim de geldiğimde sizin eğlencenizin daha fazla olmasını hissettir-- yani hissetmeniz benim için en büyük motive kaynağıdır.


O yüzden eğlenceyi başlatın.


Kaçta başlıyorsa ben de geldiğimde zaten ben de heyecanla gelirim.


Gelenler de "ulan Cem gelene kadar eğlenelim.


O geldiği zaman bir şey yapamayacağız" gibi bir kafaya da girsinler, istemem.


Çünkü ben- Ama ben sen gittiğin yere de neşeni ve eğlenceni götürüyorsun.


Ya mesela biz Ayvalık'a gittik tamam mı kuzenlerle falan.


Baya da görüşmüyorduk çoğuyla falan denk gelemiyorsun, hayat şartları falan var.


Çocukluğumuz tamamen beraber geçtiği şey PlayStation'a beş joy pad götürdük, Fifa oynarız.


Projeksiyon yaptık bahçede, delirdik yani.


Herkes deliriyor.


Çünkü biz bunları hep yapmak için PlayStation kafeye giderdik, internet kafeye giderdik.


Bin bir- Ay evet ya!


Bunları kendimize kurduk.


Çocukluk hayalimizi kırklı yaşlarda kendimiz yapabilmişiz.


Joy pad kiralıyorduk, PlayStation kiralık.


Şimdi buna eğleniyoruz diye.


Ama hiç kimse "Cem abi Playstation oynamak istiyor.


Üff hadi mecbur oynayalım" gibi bir yerden değil, hep beraber eğlenerek yaptık bunu mesela.


O yüzden bence kalabalık etkinliklerde tek bir kişinin sevdiği değil de herkesin ortak eğlendiği...


Mesela Among Us oynuyoruz on kişi falan.


Toprak aşırı seviyor, kimse eğlenmiyor ama ben de Toprak eğleniyor diye eğleniyorum [gülme] Ama- Ama diğer kalan sekiz kişi hiç eğlenmiyor.


Çünkü yani Toprak çünkü herkese müdahil oluyor.


Mesela işte biri vuruluyor ölüyor.


Herkes telefonla sıra sıra eline alayım.


O yüzden eee Toprak'ın- İnsanlara eziyet oluyor ama o, onu bilmez tabii çocuk olduğu için nereden bilsin?


Ama daha da kötüsünü söyleyeyim.


Toprağın yaptığı şeyi kırk yaşında yapan elli yaşında yapan insanlar var.


[gülme] Hadi o çocuk tamamı bilmez.


Ve insanlara eziyet olduğunu bilmeden istediği bir şeyi yaptırıyor.


Kırk yaşında elli yaşında gelip insanların hiç eğlenmediği bir ortamda onları eğlenmeye zorlayan, işte hiç sevmedikleri bir filmi zorla izleten, haydi bu burada tatile gidiyoruz, şurada yemek yiyeceğiz diye herkesi böyle dominant dille tahakküm eden insanlar var.


Şimdi sen Toprak'a bunu öğretiyorsun ve muhtemelen kırk yaşında böyle biri olmayacak.


Ama bu adamlara küçükken hiç kimse şunu dememiş "Oğlum böyle yapıyorsun ve hepimiz çok sıkılıyoruz.


Yapma lan şunu" dememiş kimse çocukken.


Şimdi yönetici olmuşlar.


Büyük büyük adamlar olmuşlar.


Zengin iş adamları olmuşlar.


Ve milletin çok eğlendiğini düşündüğü etkinlikler yapıyorlar sürekli.


Zaten o yüzden iş şeye döndü yavaş yavaş.


Şirket yemeklerinden eee etkinliklere döndü mesela.


Personelin neyle eğlendiğini ne takmesi?


Anlatamadımı çok seviyorlar.


Anket yapılıyor, anlatamadım.


Şirket etkinliği yapılıyor.


Eskiden mesela CEO'lar, patronlar şirket yemeği yapardı.


Kendileri oranın starı olurdu.


Herkes "müdürüm yemez miyiz ya biraz beyaz peynir" falan.


Herkes böyle etrafında- Cem ne yaptın sen ya?


Boşadın mı hanımı diye bir anda böyle zevzek sorular sorarlar.


[gülme] Ya müdürüm arabayı değiştirmişsin, valla gurur duyduk.


Boş boş muhabbetler.


Ama şimdi o başka bir yere evrildi.


Bak hep aşağısının istediği yavaş yavaş oluyor.


Biraz daha sakinleyelim.


Bu çocuklar iki üç jenerasyon sonra dünya daha böyle eee herkesin kendi taleplerini ve isteklerini rahatlıkla karşı tarafa izah edebileceği bir yer haline gelecek.


Eğer bu- İnşallah diyorum ben de böyle gerçekten tek umudum onlarda yani.


Yeni doğan yeğenlerimizde, çocuklarımızda, arkadaşlarımızın evlatlarında.


Anlatamadımı dinleyen çocuklar da siz hakkınız olun, talep edin ve asla da bundan utanmayın diyerek bir yayının daha sonuna gelelim.


Hafta içi her akşam altı ile sekiz arası Süper FM frekanslarının olduğu her yerde radyonuzu açtığınız gibi eğer o anda müzik çalmıyorsa biz konuşuyoruzdur.


Eee onun dışında ya müzik reklam çok güzel de kardeşim bazen ben işten altıya çıkıyorum.


Altı kırk beşte evde oluyorum.


Geri kalan sürelerde eve git radyoya şimdi radyo mu evde açılmaz Cem Bey bu işler.


Bu işler arabada dinlenir diyen sevgili dinleyicilerimiz de yayın bittikten sonra birkaç saat içerisinde o günkü bölümümüz ve altıyüzden fazla tüm bölümümüz Anlatamadım'da Ayşe Balıbel'le birbirimizi tanımaya, anlamaya, anladıkça şaşırmaya, şaşırdıkça sizlerle paylaşmaya ve paylaştıkça sizleri de işin içine alıp garip bir dünya haline getirdiğimiz bu radyo programımızın- Evet, Cem İşçiler belli ki bağlayamayacak sonunu.


Her zaman olduğu gibi müdahaleme ihtiyaç duyuyor.


Sizleri seviyoruz.


Tekrar görüşünceye kadar hoşça kalın.


Dinlemeye başladığınız bu podcast bir karnaval podcastidir.


Çok daha fazlası için karnaval.


com ya da Karnaval mobil uygulamasını ziyaret edebilirsiniz.


Arkadaşlar iyi akşamlar.


Anlatamadım'dan hepinize merhaba.


Bugün anlatamadığım için gerçekten bir milat.


Bugün anlatamadım geri döndürülemez şekilde büyük bir teknoloji atağı yaptı ve seneye Teknofest'teyiz.


Evet arkadaşlar ne dokunmatik telefonun ilk icadı, ne eee uçakların kanatlarının...


Yani barutun icadı kanka herkes tekerleğin- Hepsini bir kenara koyacak.


Ve bugün tarihi itibariyle milat olacak bir gün.


Ayşe Balı Bey bugün sizlere bu sesin ulaşmasını sağlayan teknik altyapıyı bilgisayarda ayarlamayı kendisi yaptı.


Eğer şu an sesimiz size ...


inşallah gelmiyorsa tüm- Ay inşallah ne olur.


Tüm yayınları Ayşe Hanım, bu sivrisinek sesleri geldi.


Yayın boyunca gibi mesajları almayacaksak şu an bu kaydı size Ayşe Balım ulaştırıyor.


Ben ulaştırıyorum ben.


Eee şimdi dediğim gibi ben Kabak koyuna biliyorsunuz geldim böyle bazen arkada çok inceden ığıl ığıl bir ne bileyim çekirge sesi duyarsanız işte ya da işte doğanın sesini duyarsanız şöyle düşünmeyin.


Bu radyo programına ne oldu diye düşünmeyin.


Sizlere ulaşmak için bunlar yaptığımız büyük teknoloji hamleleri.


Şunu tüm dinleyicilerimize paylaşmak isteriz.


Biz her zaman her daim içimizden geleni olduğu gibi söyleriz.


Arkadan dolaştırmaya lafı her şehirde nerede olursak olalım, gidip de bizim yayın sorumlumuza best of verin, en iyilerden bölüm yapın demiyoruz.


Gerekirse elimizde Everest'in tepesine bile çıksak, etrafımızı koli bantlarıyla kapatıp bir şekilde yayınıza ulaştırıyoruz.


Gerçekten bunu seninle yakında böyle bir şey yapalım Ayşe.


İşte altıya beş var.


Valla böyle tanıtım yapalım biliyorum.


Elini uzatıyor bize böyle.


Biz onun elini değil, mikrofonunu tutuyoruz.


Tuttuğumuz mikrofon da kopuyor.


Aşağı uçuyor ikimiz.


Şu fikirleri verme.


Yani gerçekten size programı ulaştırmak için ee bu altıyüz küsur bölümdür attığımız taklaların haddi hesabı yok.


Ve hatta bunların bir gün hepsinden bir podcast, ayrı bir podcast bile yapabiliriz.


Çünkü çok çok önemsiyoruz.


Yani size aktarmayı çok önemsiyoruz.


Bizim bazen sizlerle ilgili konuşacağımız konularda çoğunda doğaçlama gidiyoruz.


Emprovize gidiyoruz ama bazılarında da gerçekten editöryel destek alıyoruz.


Biz bu kadar uğraşırken size bir şeyler ulaştırmak için bunu konuşur musunuz diye gelen haberi ben gerçekten konuşmak istiyorum.


Bunca olayın arasından bir dakika.


Elazığ'da bir oturuşta...


Şimdi bu konunun üzerine ben şunu demeni beklerdim.


Bizler bu kadar zor şartlar altında bu yayınları yaparken siz de bizi bazen eleştiriyorsunuz, fikirleriniz veriyorsunuz.


Şimdi biraz da sezon finaline gelirken biz de sizi eleştirelim.


Siz neleri yapmıyorsunuz bakalım bizimle alakalı.


Altı yüz bölümde dinliyorsunuz.


Anlatamadım'ın Instagram sayfasını takip ediyor musunuz?


Cem Bey Instagram'ı vardı.


Var tabi arayan buluyor.


Cem'le ilgili şöyle bir eleştiri geliyor.


Altı yüz bölümdür bunu yazmaktan da usanmıyorsunuz.


Cem Bey sadece görülde atıyor.


Buna dua edin arkadaşlar.


Cem Bey bazen hiçbir şey atmaz çünkü.


Şimdi bakın şöyle.


Ben Instagram mesajlarına şöyle bakıyorum.


Arada yolun olduğu iki farklı kaldırımında bazen arkadaşını görürsün ya, biri el kaldırır sana doğru.


Sen de onun tam olarak kim olduğunu bile idrak edemeden sana el kaldırdığına göre beni tanıyor diye düşünüp sen de ona eli kaldırırsın, selam verirse ilerlersin değil mi?


Dolayısıyla buraya kadar doğru.


Bizim görüldülerimiz bunlar.


Tam o anda sırtımda oğlum var bilmiyorum.


Ev sahibiyle kira deposunu konuşuyorum.


Yani ayakkabımı sıkan şeyin içine pamuk tıkıp yarayı- Bin tane derdim var.


Bana da bazen çok uzun yazıyorlar Cem.


Eee şöyle yani böyle gerçekten han duvarları gibi.


Sonra da şey yazıyor.


Ben de kalp koyuyorum, bir şey yapıyorum falan.


Yani diyor ki tabii artık ünlülerle geziyorsunuz ya bir tarafınız kalktı.


Arkadaşım ne alakası var?


[gülme] Bir kere Gülseren Budayıcıoğlu'yum.


Yani her şeyi uzun uzun yazıp yorumlayacak bir hadde sahip değilim.


Zaten bazen şöyle kendimle de ilgili, bunu da sizinle paylaşmak istiyorum.


Çok dostane ve içten bir şekilde.


Şimdi bazen ben ilk dönemlerinizde bakıyorum.


Ben gerçekten Parça Teyze'yle bomba gibi yapıyormuşum anlatamadığımı.


Yani birilerinin bana dm'lerini okuyorum.


Ona buradan akıl veriyorum falan.


Yani o olayın muhatabı gelip bana dese ki Ya kardeşim, olayı benden dinlemeden ne zart zurt ahkam kesiyorsun, yanlış aktarmış derse diyecek bir şeyim yok.


Ya geldin mi doğru yola nihayet?


Cemişçiler her zaman gerçekten insanın pusulası olursa o insan asla dava yüzü görmez.


Ama Ayşe Balım arkadaşınız olursa hemen iyi bir avukat arayın.


Adana Adliyesi'ne sabah akşam gidip gelirsiniz.


Şu an bu arada şunu söylemek istiyorum.


Eee geldik buralara.


Ben Kabak'tayım.


Cem işçiler kim bilir Allah'ın hangi şehrinde?


Eee zannediyorum ki yine sen neredesin bugün Cemo?


Ben de bu aralar eee gene Ankara Eskişehir dolaylarında geziyorum.


Geçen gün ben, Cem İşçiler, Mesut Süre oturuyorduk.


Aa evet, çok güzel bir gündü.


Ay muhte-- Kendimi uzun zamandır bu kadar iyi hissettiğim bir gün olmamıştı.


Anlatan geliyor orada işte Kemal Ayyçe var falan böyle.


Ya böyle hiçbirimiz radyoda gidip de yayına başlamış değiliz.


Hepimiz aynı saatte yayın yapacağız.


Gelmişiz üçte.


Oysa olmuş altı.


Hâlâ biz Mesut Süre'nin getirdiği simitlerle çay içiyoruz.


[gülme] Bir de Mesut abi diyor ki Cem, sen benimle yayına gir.


Ya böyle olur mu kendi kendine?


Koca Super FM Virgin Radyo gibi.


Yani sonuçta profesyonel bir iş.


Tamam, bizim dinleyicilerimiz çok eğlenirler.


Hani gerçekten de çok gülerdi.


Ama şimdi kalkıp da şöyle bir şey var mı?


İki farklı şirketin CEO'su çok yakın arkadaşlar.


Diyor ki kanka sen bugün benim şirkete git CEO'luk yap, ben bugün senin şirkete gideyim.


Bunu nasıl anlatacaksın?


Eee- Bu bizim seninle yapabildiğimiz bir şey değil.


İki büyük içecek firması var ya, gazlı içecek.


Birinin başında ben olsam, birinin başına sen olsan Allah çarpsın, ben derim ki gel bir [kahkaha] gerçekten ya.


Kanka benim- Sen şurayı bir deneyim.


Kanka, gel benim logoyu mavi yapalım, seninkini kırmızı yapalım.


Gerçekten böyle-- Ya ticareti çok abartılmıyor mu ya?


Bravo art-- Ulan ne kadar güzel konu açtın.


Artık biz bu arada size çok kısa bir süre sonra büyük bir araya girecek anlatamadığım.


Ve iki ay görüşemeyeceğiz canlı canlı maalesef podcastlerimiz de olamayacak.


Ama best oflarımızla eski dinleyemediğiniz, kaçırdığınız yayınlarla elbette ki bizim de biraz kafa dinlemeye ve enerji toplama ihtiyacımız var.


Bir of-- bir ara vereceğiz böyle gerçekten ufak değil de büyük bir ara, iki aylık.


Ona yaklaşırken biz de gördüğünüz gibi yazın da etkisiyle iyice gevşedik.


[kahkaha] [ kahkaha] O yüzden bu konu çok hoşuma gitti.


Kardeşim, şu ticaretle para kazanma işleri çok abartılıyor.


Mesela hep eee-- İki büyük marka, üç büyük marka, beş marka hep birbirine düşman.


Biri kampanya yapıyor, biri diyor ki "o sizin yaptığınız kampanyaya" diyor, daha iyi kampanya yapıyor.


Hep bize yarıyor tabii ki.


Mesela ben de bu işleri yapan bir insanım.


Ayşe Balabey'in Gelin Takım iki filminde mesela rol aldım.


Bazı arkadaşlarım dedi ki ya ne kadar kısa, ne kadar hiç hani bir şey katmadığım bir yer, neden böyle bir şey yaptın?


Ben dedim ki kardeşim o benim arkadaşım.


[kahkaha] Ayşe'nin-- Benim olaya baktığım yere bak.


Burada Ayşe Balabey'le arkadaşlığımızın benim adıma ne kadar kıymetli olduğunu ifade etmeye çalıştığım bir anda Ayşe Balabey, "Kim o?


Ya arkadaş burada sana başka bir şey anlatıyorum.


Yani hani ben de diyeyim ben A markasıyım, sen B markasısın gibi bir şey olduğumuzu düşünürsek, ben de o markanın içinde yer almaktan ne kadar büyük keyif alacağımı ve arkadaşlığımız gereği bunu yapmam gerektiğini de düşünüyorum işte hani ticari boyuttan- Yok, yok, ben biliyorum seni kalbinde ama ben o arkadaşlarını da biliyorum senin kim olduğunu.


[kahkaha] Ya Ayşe.


Sen Godfather filmi vardı ya hani kedi okş-- kediyi okşayarak karar verirdi.


Dostluğumu ister misin?


Sen tam- Ha Marlon Brandon evet o.


O filmde de biliyorsun ağzı şişkin dursun diye bütün filmi eee böyle ekmek tarzı- Pamukla oynuyor değil mi?


Ekmek-- Benim aklıma ekmek geldi.


[kahkaha] Marlon Brando.


Ekmek ekmek bir şey yok mu?


Ben oyum dimi gerçekten kediyi okşayarak ayar veren Marlon Brando'ydu.


Ve o sahnede biliyorsun kedi aslında kendi kendine gelmiş eee.


Öyle diyorlar kamera arkası şeyler.


Meşhur kedi severek- Yok be yalan.


Sen de biliyorsun şu çekim çüküm işlerini.


Kedi kendi kendine gelmiş sete.


Godfather'ın bin beş yüz kişinin çalıştığı sete eee altı aydır hazırlık yapılan, dünyanın en büyük senaristlerinin, Al Pacino'nun setine kedi girmiş kanki.


Şey Marlon Brando'nun kucağına oturmuş yönetmen demiş ki "kalsın, kalsın".


[gülme] Sen de bunu yedin yani gerçekten.


Sen söyleyince aydınlandım biliyor musun?


Ben gerçekten öy-- Ulan diyordum vay be aferin Marlon Brando'ya.


Gerçek olamaz ya.


Hayır, senin gibi aklı başında birinin bunu yemesine inanamıyorum ben kanka.


Aklın hep başım-başında olması bana çok şey getirmiyor kanki.


Ara ara aklımı başımdan savmayı seviyorum.


Aklım başımda değil ki.


Sebebini bilmiyorum.