Önümüzdeki yakın bir zamanda yarışacağım ralli ve bu kendimle olan bir yarış.


Bunu söylemek çok kıymetli.


Çünkü bir kupa şeyle değil, kararıyla değil.


Ama mesela iki gün, üç gün süren yarışlar.


Az önce anlattığımız Dakar'ın birazcık daha, tabii ki çok küçük ve lokal versiyonu.


Ama orada işte kendinle yarışmak.


Mesela gitmeden önce yapılacaklar listesi dediğin kısım var.


Aslında biz iki gündür bunu konuşuyoruz motosiklet ekibinin içerisinde.


Diyoruz ki bize bir usta lazım.


Gitmeden önce motosikletin bazı parçalarını sökmemiz lazım, kolay kırılabilir parçaları.


İşte kolay bozulacağını bildiğin, mesela işte aküyü bozma ihtimalin çok yüksek.


Yanına yedek akü alman lazım.


İşte ben gitmeden önce biraz atıyorum kilo vermen lazım.


Atıyorum birkaç gün öncesinden su depolaman lazım.


Belirli elektrolitleri vücudunda depolaman lazım gibi.


Kendine bir liste çıkarıyorsun aslında burayı tamamlayabilmek için.


Abi sen şu Paris seyahatinde kaldığın oteli hatırlasana ya.


Geçen konuştuğumuzda detayları kaçırmışım.


Ya evet ben onları sana anlatamadım dimi?


Ya aslında merkez tarafındaydı Paris yari.


Ve hani Eyfel'e çok yakın değildi ama çok keyifli bir oteldi.


Küçük ama baya böyle butik oteller olur ya onun gibi özenli bir mekan düşün.


İnsanların yaşam tarzına uygun, gündüzü gecesi hani seni oradaki stresin de, kalabalığın da rahatsız etmediği bir ortam.


İşte o anı yaşamak, o şehrin bir parçası olmak.


O otelde kalmak da benim yapılacaklar listesindeki bir maddeydi yani.


Abi senin listeler zaten bambaşka.


Biz hâlâ gidilmesi gerekenler peşindeyiz.


Sen çoktan benim görmek istediklerim evresine geçtin.


Ya öyle deme, öyle deme.


Birçoğunu birlikte de yapıyoruz.


Ben seni asla yalnız bırakmam.


Ama buradaki kritik nokta şu.


Biraz önce de konuştuk ya.


Yani aslında popüler olduğu için değil, ben gerçekten merak ettiğim için gidiyorum.


Kendi yapılacaklar listemi oluşturuyorum.


Sonra da üstünü çizdikçe, yaşayıp onun bir parçası oldukça da iyi hissediyorum.


Orası da öyleydi benim için.


Uzun zamandır kalmak istediğim bir oteldi.


Wings indirimiyle de iyice keyifli oldu.


Wings burada nasıl devreye girdi?


Daha Paris'e varmadan devredeydi.


Yani havalimanında fast track ile hiç sıra beklemeden geçtim.


Şehre varınca da merak ettiğimiz lezzetleri restoranlarda Wings ile yüzde on beş indirim ayrıcalığıyla deneyimledik.


Sadece bu da değil, otelde de yüzde on indirimini alınca keyfim gittikçe arttı.


Yani sadece yolculuk değil, tüm seyahat süreci keyifliydi.


Abi asıl mesele o ya.


Bir şeyi sadece yapmak değil, onu gerçekten yaşamak.


Sen yapılacaklar listen tik atarken yanında biri var gibi.


Wings tam da bu yüzden yanımda.


Ne yapmayı hayal ediyorsam orada bir ayrıcalıkla karşıma çıkıyor.


Yani sadece kolaylaştırmıyor, deneyimi büyütüyor.


Evet, tamam.


Ben de galiba artık kendi listemi ciddiye almaya başlıyorum.


Bir ara yaplarımları gerçekten yaptığıma çevirmem lazım.


Wings tam bu dönüşümün kartı.


Hayatta yapmak istediklerine tik atarken sana eşlik eden bir dünya bu.


Eğer mahalleli de listelerini gerçekleştirmeye başlamak istiyorsa, açıklamaya bıraktığımız linkten detaylara ulaşabilirler.


Soru, peki kendin için değil, benim için mi yapılacaklar listesi planlasan ve ben senin için planlasam ne yazardık?


Bir, Ozan için yazıyorum.


Bir, uyumak.


İki, şöyle bir eline gitarı alıp beste yapmaya geri dönmeni isterim.


Ama kafa rahatlığıyla.


Yani çünkü beste yapılacak.


Evet, yaratıcı süreç.


Toto'nu oturt ve-Yapacağım demen çok önemli.


Bu arada herkese tavsiye olsun.


Biz de kendi yaratıcılık sürecimizde bunu çokça deneyimledik ya o ilham gelince yaparım diyorsun ya, o ilham gel-gelmiyor abii.


Yani denebilir- Sen getiriyorsun o ilhamı.


O ilhamı getirecek zaman ayırıp gerçekten günlük, ben buna şu kadar saat ayırıyorum deyip uğraşman lazım.


Ama yine de bu senin temponda şu anda son dönemlerde yaşadığın hayat stilinde şöyle olacak bir şey olduğuna inanmıyorum.


Ben akşam yedi ile sekiz arası beste yapacağım her gün filan, öyle bir şey.


İlhamı da bekleyeceğim.


Yani hepsi aynı anda olmuyor abii.


Senin oturup şöyle saatte kafa rahatlığıyla müzik yapmanı isterim.


Güzel bir şeyler çıkacağını biliyorum.


Artık beraber biraz motosikletle yol yapalım isterim.


Şöyle biraz yollarda açılıp farklı şeyler görmek isterim seninle birlikte. Dört.


Bir çocuk yap da sevelim reis.


Yaa güzel söyle.


Yeğenimiz olmasın mı?


Bak o kadar güzel söyledin ki hepsini aslında farkında değiliz ama sevdiğimiz dostumuzdan istediğimiz yapılacaklar listesi, onun adına tasarladığımız şeylerin içerisinde küçük sistemler var.


Yapılabilecek iken yapılamayan veya yapılmayan şeyleri içerdiği için aslında bunların hiçbiri imkansız değil.


Hepsi çok kolay.


Belki o kadar kolay olmasa da yapılabilecek şeyler.


Yani hiçbir şey için geç olmadığını hatırlatıyor bana.


Hiçbir şey için hala çok yaşlı değiliz, çok şükür sağlığımız yerinde.


Ve hani bunların hepsini hissederken gerçek olabileceğini bildiğimiz için listeye yazıyoruz.


Yani uçmayı isterdim.


Uçabilmeni isterdim gibi bir dilek yok yani onların arasında.


Ben senin için ne isterdim?


Öyle bir şey başlatalım mı?


Şu anda başlatmış olalım.


Birlikte bizi dinleyen arkadaşlarımız olabilir mesela.


Ayrı ayrı da olsa birbiriniz için, birbirinize, senin için yapılacaklar listesi diye bir şey yapın.


Birbirinizi kontrol edin yaptın mı diye.


Ve, ve ben de şunu rica edeceğim sizden.


Sercan'ın dediği bu.


Listeyi en sevdiğiniz, en yakın dostlarınız için yapın.


Onlar için temennilerinizi ve kendiniz için de yapın.


Sonra onlardan da sizin için yapmasını isteyin.


Kendiniz için yaptığınız o yapılacaklar listesiyle onların sizin adınıza yapacağı listeyi bir karşılaştırın.


Eğer- Güzel.


Eğer çok yakın arkadaşlarınıza bence zaten o listeler çok benzer olacak.


Katılıyorum ve katılmıyorum.


Çok yakın arkadaş olduğu için bir tarafın göremediği diğeri görüyor olabilir.


Farkında olmadığı şeyler çıkabilir.


Yani listelerin örtüşmemesi bence samimiyet eksikliğinden kaynaklı değildir.


Yo, yüksek oranda benzer çıkacak.


Yüksek oranda çıkar.


Evet ama birkaç tanesi de kişinin kendine dillendiremediği- Şaşırtıcı, evet.


Yakın arkadaşının onun için...


Yani hani Barış Manço diyor ya, benden öte, benden ziyade diye.


Senin bilmediğin taraflarından, seni seven ve gören dostundan gelecek yani.


Bunu, bunu Allah izin verdikçe, nefesimiz yettikçe bu arada hani mahallede devam edecek tabii ki.


Ama diğer işlerden bağımsız şekilde bu podcasti istiyoruz ki ömür boyu yapacağız.


Birincisi, en başa yazacağım şey, ruhsal ve bedensel sağlığının asla bozulmaması.


Yani mümkün olduğunca- Bu yapılacaklar listesinden çıktın şu anda.


Bu bir dostun için bir temenni, bir dilek, bir arzu.


Ya işte bunlar olunca yapılacakları yazabiliyorsun ya.


Tamam, Allah'ın izniyle ikimizin de sağlıklı olduğu senaryoda- Bu galiba içimde şöyle bir yerden tetikleniyor.


Hani seni o kadar çok seviyorum ve yakın buluyorum ki her şeyinde.


Bunu bir kenara koyarsak yapılacaklar listene neyi eklerim?


Bol bol yer görüp bol bol insanla tanışmanı.


Hani şu anki kendi sınırlarımız içerisinde değil ama sonuç olarak sen sadece bizim milletimiz için sosyal bir adam değilsin.


Bence her milletten insanın senden esinlenecek, senden görecek, senin onlardan görüp öğrenecek çok şeyin var.


Ve öğrenmeyi bu kadar seven az insan gördüğüm için, yaşayarak deneyimlemeyi çok daha kendine uygun bulduğun için, yaşayarak öğrenmeni, görerek, dinleyerek.


Hani masa başında çalışarak değil, anladın mı?


Saha, saha çalışmasıyla öğrenmeni ve deneyimlemeni çok isterim.


İkincisi, içimde uhde kalan şeylerden bir tanesi.


Artık şu gitar işini bir çözsen mi be birader?


Yani biraz üstüne düş.


Şöyle biraz daha sakin zamanlarımız geliyor.


Bir günlük pratiğini yap, şöyle sahnede bir gitar çal, ben üstüne söylemeyeyim ya.


Şöyle yapalım, kapanışta şurada bir gitar var, kapanışta bir şey çalayım.


Tamam, anlaştık.


Yak deniz akşamları.


O zaman ikinci temennimi hızlıca gerçekleştireceğimizi planlıyorum ve yeni sezona da yeni sürprizler hazırlayacağımızı düşünüyorum.


Gerçekten böyle konuşmadan anlaşacağın, böyle yaşlanırken gençleşeceğin bir gönül arkadaşı.


Benim dışımda ve hani karşı cinsten biriyle olabilmeni çok istiyorum.


Biraz daha bak.


Yani seni bu konuda zorluyor olsam da farklı lezzetleri yemek olarak tatmanı- Farklı lezzet dediğin şey ya böcek ya da- Değil oğlum, kırmızı et falan.


Yani kırmızı et.


Ondan sonra ne bileyim, farklı dünya mutfakları.


Hani tost ye ye nereye kadar?


O zaman hazır yemek konusu açılmışken bizim köfteci de fotoğrafımız var artık.


Bilenler bilir.


O şeydir ya, keşke ben onu vesikalığıma koysam, onu da böyle- CV'ye mi koyacaksın?


Bu şey gibi işte ya.


Hani seni bir yere almayınca kapıda falan böyle damsız giremezsin ama bunu gördün mü deyip o fotoğrafla içeri alırlar gibi geliyor.


Sevdiğin kızın babasının daha öğrenmeden önce onu kumpasa getirip orada köfteciye gönderme işi.


Kesin yaparsın biliyor musun?


Zor olanı yaptın, kolay olanda takıldın iyi mi?


Fotoğrafın oraya asılması daha zordu.


Hayal kurarken detaylara takılıyorum kardeşim.


Çok güzel bir podcast ismi oldu o gün bence.


Hayal kurarken detaylara takılıyoruz.


Onun dışında Allah ömür verdikçe hep senin yanında olacağım için, senin ne yapmak isterken seni gördüğümde ona sonuna kadar destek olacağım için, o listeyi de galiba böyle az da olsa birlikte dolduruyor oluruz.


Eyvallah abim.


Şu yarışı da kazanalım bir de kupalı olalım ya.


Benim de to do list'im bu.


Sen de böyle yarıştan geçince ben şey yapayım mı?


Yani zıplayın bi-- bir ben oraya bir mizansen hazırlayayım.


[gülüyor] Bir güzel olur eğer- Aaa sen yarışı kazan, ben sana mikrofondan bir kupa yaptıracağım, bir kısmı mikrofon, bir kısmı böyle motosiklet tekerleği falan gibi.


İnşallah kendimle olan yarışımı kazanırım Ozancığım ilk önce.


İnşallah o yarışı hiç kazanamazsın biliyor musun?


Hep aramaya devam edersin oğlum.


Yatıp uyuyacaksın ya, kazanma yani.


Bize kazanmaya dair bir beste çalar mısın?


Kazanmaya dair değil de ben sana, ben sana bir şeyler çalayım.


Konuşamıyorum aynı anda çok zorlanıyorum şu an.


[gülüş] Yavaş yavaş olacak.


okulda sınıfta oturursun, hoca bir şeyler anlatıyordur.


Sen de ya da en azından ben de dinlemiyorum dur.


Tabii ki yan taraftaki- En azından ben dediğine güldüm.


Ben yan tarafta bir sohbet kaynatıyorum dur o sıra.


Tam o rabarbarın arasında.


Yani hoca, rabarbar sayıyorum, arasındaaa.


Bir şey ben anlatırken bir yandan da şeye Sercan diye senin adını söyler.


Çünkü hoca görür.


Sen hocaya böyle mi bakıyorsun?


Kardeşim, ben Avusturya'da okudum.


Bizde böyleydi.


İşten çıkmışsın yoğun bir gün.


Akşam hanıma demişsin ki hani hazırlan seni yemeğe götüreyim, birlikte zaman geçirelim.


O gün yaşadığın bir konu var.


Kafana takılmış onu o sıra derinleşmişsin onu düşünüyorsun.


O da bir şeyler anlatıyor sana karşında.


Sen böyle ikisinin arasındasın.


Dinliyorsun da- Bak şu hareket çok tehlikeli.


Bunu öğren.


Hani bir kadının konuşmasına böyle yapamazsın.


Ondan sonra sen de o sıra bir yandan onu dinliyorsun, bir yandan da böyle kafanın içerisinde tartışma sürüyor senin gündüz yaşadığın.


Adını söyledi ve döndün sen şey dedin.


Abi adını söylüyorsa zaten bittiğin nokta o.


Yani sana adınla sesleniyorsa tamam mı?


O kesin bir kavga, bir tartışma, bir tatsız bir yere gidecek yani.


Ama sana bir takip sorusu soruyor.


Veee bunu sana kibarca soruyor.


Yani beni dinlemiyor musun demiyor.


Keşke öyle dese [gülme] yüzüme vursa.


Yani hani bir sebep söyleyebilirim ama bana oluyor abi bu.


Buradan nişanlımdan özür diliyorum.


Bazen gerçekten hani dinliyorum ama zihnim işlem kapasitesini yitirmiş bir andı o an.


Tiksiniyorum şu an senden.


Ya seni ne göreceğiz aslanım?


[gülme] Yani yapamıyorsun ya.


Çok iyi niyetli olsan da olmuyor işte.


Gülme oğlum ne gü- [gülme] İyi niyetli olsam da mı?


Niye iyi niyet dedim orada.


Abi gerçekten aslında dinlemekten kaçmıyorsun.


Bilinçli bir şekilde onu unutuyor değilsin.


Ama artık günler mi daha yoğun olmaya başlıyor, artık yaş mı da ilerliyor, ya bilmiyorum ne oluyorsa.


Hani o yaşlılarda, babanda falan görürsün ya onu.


Böyle anlatıyorsun bir şey, baban sadece şöyle yapıyor.


Ya o sırada sen şey de diyebilirsin.


Tüm her şey benim üzerime değil mi?


Baba bana bir yüz bin lira ateşler misin falan hani.


Sanki her şeye evet diyormuş gibi yapıyor.


Aynen öyle.


Ben şuna karar verdim.


Abi bak telefon çalıyor bazen.


O sırada WhatsApp'tan mesaj geliyor.


Mailin var, o var bu var.


Bir sürü uyarıcı var ve sen hepsine aynı anda yetişmeye çalışıyorsun ya.


Abi bu dünyanın en saçma şeyi.


Mesela bir tane araştırma var.


Hani çoklu iş yapma, multitask diyorlar ya.


Böyle bir şey yokmuş aslında.


Bu-bu çok önemli.


Ve bunu sana da dinleyen, izleyen herkese de öneriyorum.


Şimdi sen bir şey yapıyorsun, o sırada bir telefon çalıyor ve sen bölünüyorsun ya.


Sonrasında ilk yapmakta olduğun işe döndüğün zaman en az dört dakika gerekiyormuş.


Senin bıraktığın yere zihninin geri dönmesi için.


Yani çoklu iş yapıyorum ben abi.


İşte hani birçok şeyi aynı anda yapabiliyorum.


Aslında bir yalan diyor bunu araştıranlar.


Çünkü diyor ki sen aynı anda gerçekten bir şey yapabilirsin, başka şeyleri düşünüyor olabilirsin ama o yaptığın anlamına gelmez.


Ve projeden projeye, işten işe geçtikçe en az bunların arasında dört beş dakikalık tekrar odaklanma zamanı var diyor.


Ben de bu bilgiden de yola çıkarak ve kendi unutkanlığımı iyi niyetimle birleştirerek şuna karar verdim.


Dedim ki ya o an ben bir şey mi izliyorum, sen bir şey mi söylüyorsun?


Benim bir seçim yapmam lazım.


Demem lazım ki bunu durduruyorum ve sana dönüyorum.


Aynısını, ikisini de aynı anda yapmaya çalıştığım zaman ikisinin de içine ediyorum.


Aynı gönülde iki kişinin olmayacağı gibi aynı anda iki iş yapılmaz.


Aynı şey değil bunlar öncelikle.


Senin bu manipülasyonlarına kanmayacağım.


Multitasking diye bir şey yani birden fazla işi aynı anda yapma işinin doğru olduğunu düşünüyorum.


Ama yapılabilir olduğunu- Bu bir mecburiyet bu arada zaten.


Evet, ben yapabiliyorum.


Hatta bu galiba bir hani şey bahaneleri var ya hepimizin.


İşte ben disleksiyim veya odak sorunum var.


O yüzden mesela birden fazla işi yaptığın zaman daha fazla odaklanabiliyorsun.


Çünkü ondan biraz yapıyorsun, bundan biraz yapıyorsun, beynini daha aktif tutuyorsun gibi.


Bunu eğer bu sıkıntıyı, yani bu hiperaktifliği pozitife kullanırsan aynı anda birden fazla iş halledebiliyorsun.


Fakat verimli gibi görünen ama verimsiz bir meseledir.


Bunun da en büyük sorunu.Telefondur.


Şöyle telefondur.


Abi gerçekten şu oluyor hatta.


Ulan dün çok komik bir Reels gördüm.


Bir kadının videosuyla açılıyor.


Kadın şey diyor böyle.


Aşkım gördün mü bak ne olmuş?


Adam düşmüş diyor ki Allah'ım ben ambulansı arayacaktım diye.


[kahkaha atar] Ambulansı aramak için eline telefonu aldığında bile kaydırıyorsun şimdi oradaki sorun o.


Mesela ben şimdi o sıra bilgisayara full odaklı bir şeylerle uğraşıyorum.


Sonra diyorum ki mesela ha dur Ozan'ı arayıp da şunu söyleyeyim.


Telefonu elime alıyorum.


O sıra böyle şeyim, böyle kedi videosu izliyorum.


Abi telefonu eline aldın anda ne için eline aldığını unutuyorsun bir anda.


Daha kötüsünü de söyleyeyim mi sana?


Şu an Instagram'a da otomatik kaydırma özelliği geliyormuş.


Yemek yerken elinle kaydıracağına- Ama hiç çıkamazsın yani bu sefer.


İşte tablet çocuğunun geleceği böyle hani.


Ya bak şimdi tablet çocuğu dedin de, mesela bu yanlış ifade edilen bir sorun biliyor musun aslında?


Büyükler bazen küçüklerden daha fazla sosyal medya bağımlısı.


Hani büyükler çocukları eleştiriyor veya kısıtlıyor ya, büyükleri kontrol eden kimse olmadığı için bak büyüklerin ekran süresine.


O çocukların belki üç beş katı biliyor musun?


Tabii ki böyle örnek oluyorsun çünkü.


Yani çocuğa diyorsun ki senin tabletini alırım, oyunları oynayamazsın.


Senin elinde sürekli telefon var abi.


Valla kanki şimdi çocuk çoluk çocuk sahibi olan arkadaşlarımı da gözlemlediğim zaman gayet de bilinçli ebeveynler arasından da şunu görüyorum.


Evet kankacığım doğru söylüyorsun, ben de istemiyorum çocuğum telefonla oynasın diyor ama Burki çocuk büyütmek öyle bir şey değil.


Yani o kadar yoğun bir enerjisi var ki.


Hani iki sene direniyorsun, dört sene direniyorsun ve bir noktada şey oluyorsun diyor yani.


Hani o an çok bir şeylerle uğraşmam lazım.


Sabrım tükenmiş, enerjim tükenmiş.


Hani şu tableti koyayım önünü de hani şu bir saat bir tableti izlesin- Beni sarsın.


Ben de bir nefes alayım, bir uyuya bileyim anasını satayım diye.


Hani diyor ki biz da bilinçliyiz, biz de istemiyoruz.


Ama gerçekten hani kolay bir çözüm.


Onu böyle belirli dozlarda kullanmak zorunda kalıyorsun.


Ya şimdi iki tane sorum var sana.


Çocuğun enerjisini senin atman lazım.


Evet, haklılık payı var.


Bizde şimdi hani bir laf vardır ya, bekara boşamak kolay diye.


Şimdi benim çocuğum olmadığı için, senin de olmadığı için biz bunları böyle rahat rahat tartışıyoruz.


Ama şöyle de bir şey var.


Bir araştırma daha var.


On üç yaşından önce telefon ve tablet erişimi olduğu zaman bir çocuğun, o çocuğun gerçekten ruhsal sorunlar yaşaması, psikolojik böyle problemler yaşaması çok daha yüksek oluyormuş, biliyor musun?


İkincisi de şu, eskiden nasıl büyüyordu çocuklar?


Abicim çayır çimen vardı.


Çayır çimen, otluyor muydu çocuk?


Yoo, kalabalık aile olduğunu düşün.


Mesela benim babamlardan örnek vereyim.


Diyor ki biz kocaman böyle bir arazide olduğunu düşün.


Ondan sonra bu zenginlikten değil bu arada.


Bu şeydir yani hani, yaşadığın coğrafya ile ilgili bir şey, bir avantaj.


İşte bizim ailenin dört çocuğu var.


Amcamların dört çocuğu var.


Teyzemizin dört çocuğu var.


Yani araba biri kaçırır çocuğumu falan öyle bir- Yani şunu mu diyorsun?


Şehir hayatı bunu zorunlu hale getiriyor mu?


Çünkü çocuğu bak okula yalnız yollamıyorsun.


Eve kapatıyorsun mecburen.


Parka yollamıyorsun.


Yanında gitmek zorundasın.


Hani onun başına bir şey gelmesin diye.


Çocuğu salamıyorsun ki.


E çocuğu senin işte mesela şuna çarpışıyorsun o zaman.


Ya ben çocuğu alıp parka götürüp üç saatimi harcamam lazım.


Ya da bugün artık öyle bir zamanım yok.


Tablet baksın o zaman.


Dediğin gibi çocuk zaten şey yapıyordu.


Baba aşağı inebilir miyim?


Kuzenleriyle güreşiyor, bir şey yapıyor zaten.


Hatta şey var, eve gel diye arıyorlar zaten.


Akşam ezanından önce eve gel muhabbeti oradan çıkmış bir şey yani.


O yüzden çocuklarınızı şehirde değil, bir çiftlikte büyütürseniz özellikle erkek çocuklarınızı faydası olabilir.


Koşturursanız at gibi.


Akşam sağlıklı uyur.


Abi enerji meselesi oğlum.


Selam olsun güzel kardeşimiz.


Ela var kızı.


İnanılmaz güzel bir kız.


Kızın büyüdüğü zaten hani ortam, doğa içerisinde bir ortam ama bitmiyor oğlum enerjisi.


İki yaşında çocuk.


Sabah gidiyorum öyle, bir saat şey yapıyor kardeş.


Akşama kadar hiç mi durmaz bu çocuk yani?


Abi bir de şu var şimdi bak.


Tamam, ama aileler de bu kadar yoğun çalışmıyordu.


Şimdi aslında onu da unutuyoruz.


Yani hayır, çocuklarıyla ilgilenebilecek daha fazla zamanı vardı.


Yani metropolde yaşayan birinin...


Abi sabah gidiyor işe.


Bir buçuk iki saat belki sırf gidiş.


Akşam toplu taşıma dönüş.


Eskiden anneannesi, babaannesi bakıyordu, bir şey oluyordu.


Şu an şehirde yaşayanların çoğu için bu durum da geçerli değil.


Abi çocukla mı ilgilenecek, kendisi dinlenecek mi, ne yapacak?


Gerçekten zor.


Ozan biz seninle daha önce bir sürü şey konuşuyorduk.


Biz senle oturmuş şu anda doğanın içerisinde çocuk büyütmeyi konuşuyoruz kardeşim.


Bir sürü karar vermek zorunda kalıyoruz.


Her gün, her dakika.


Şu mesela şu pantolonu giyme kararını merak ediyorum.


Karar vermek çok üzerine düşündüğümüz bir şey.


Hangisi ağır basıyorsa onun arkasından devam et diye.


Dinle dedik ya burada kelime dinle.


Ulan bir dinliyorsun, bakıyorsun bir tane ses yok sadece.


Bir tane diğerlerinin önünde olan bir ses yok.


Şimdi o iki tane ses arasından hangisi kalbinin sesi?


Bazen bunu da bulmakta zorlanıyorsun.


İşte melek gibi, şeytan gibi.


İki tane güçlü dürtü var.


Bu dürtülerin hangisinin melek, hangisinin şeytan olduğunu anlamakta zorlanıyorsun.


Ve unutma ki yanlış kararı verirsen, yani şeytanına uyan meleğini kaybeder.


Peki iki karar var.


Ya da iki şeytan var.


Of iki şeytan da fark etmez.


Beterin beteri var abi.


İki kötüden birini seçmek derler bazen.


Ya da iki güzelden birini.


Kötünün iyisi diye bir şey var.


Hangisinin diğerine göre daha iyi olduğunu seçmen lazım.


Ya bunlar çok zor.


Ama geçmişe baktığın zaman bugüne seni getiren şeylerin hepsi belli kararlardan sonra geçiyor.


Alper Ağa'dan bahsediyoruz.


Ve bak aklı başında biri şu soruyu sordukları zaman hep şey der.


Geçmişe dönüp bir şeyi değiştirmek isteseydin, neyi değiştirirdin diye sorarsın ve der ki abi bir şey değiştirmezdim.


Ben şu an olduğum kişiden mutluyum der.


Yani bunu kim söyler biliyor musun?


Kendisiyle barışmış artık.


Hani o, o savaşımıni o geçmişle ilgili sorgulamalarını bir kenara bırakmış ve abi tamam ben şu an anı mı yaşayayım geleceğe de böyle hani bu kadar da karamsar bakmayım der.


Bence böyle olmak lazım.


Yani bir şekilde karar verip devam etmek lazım.


En kötü karar bile kararsızlıktan iyidir denir ya.


Ben buna çok katılıyorum yani.


Çünkü karar vermediğin anda o, o araf daha da büyüyor.


Seni daha da içine alıyor.


Yani onu mu seçeyim bunu mu seçeyim, buraya mı gideyim şuna mı gideyim yani neyse ne ya?


Biz mesela bu arada mahalle mahalle ismini alıp da YouTube'da çekilir hale gelmeden önce ne alakası var diye bir formatın devamlılığı dır.


Aslında devamıdır mahalle.


Orada da biz aslında bundan bahsediyorduk arkadaşlar.


Hatta jenerik müziğinde ondan bahseder.


Hani insanlığın eski savaşı.


İnsanlığın eski savaşı.


İyi, kötü melek ve şeytan.


İkisi de sen değil misin diye orada şunu anlatıyorduk işte.


Karar vermek hayatımızda sürekli karşımıza çıkan bir şey.


Ama karar vermek çok kolay gibi görünen zor bir şey.


Çünkü içinde birden fazla ses var.


Bunlara melek, şeytan diyebilirsin vesaire diye.


Sonra diyorduk ki hep birlikte karar verme antrenmanı yapacağız.


Bunu nasıl yapacağız?


Bir tane ortaya karar verilmesi gereken bir durum atacağız.


Ve sonra buradaki yüzlerce farklı kişiden bu durumlarda nasıl kararlar verdiklerini daha önce veya nasıl kararlar vereceklerini konuşalım dinleyelim diye.


Bunu neden yapıyoruz?


Çünkü diyoruz ki abi yeterince uzun süre beklersen, yani filmin sonuna kadar beklersen, en iyi verdiğin zannettiğin karar çok yanlış görünebilir.


Çok yanlıştı.


Bunu nasıl yaptım dediğin şey ulan verdiğim en iyi karardı diyebiliyorsun.


Dolayısıyla doğru kararı vermeye gereğinden fazla anlam yüklemiş oluyorsun.


Çünkü gerçekten bilemiyorsun.


Filmin sonuna gelene kadar geldiğinde bile bilemiyorsun hangisinin doğru yanlış karar olduğunu.


O yüzden bu kadar da aslında değer yükleme.


Değer yükleyeceğin bir şey var.


Sadece vermek.


Bir de şey var ya, hani hayır, nasip.


Ben bunlara da çok inanıyorum.


Çünkü bir şeyin senin için hayırlı olup olmadığını bilemiyorsun.


Bunu sana zaman gösteriyor bazen.


Bazen çok erken anlıyorsun.


Ya evet, iyi ki bunu yapmışım.


Olmayanda da bazen bunu demek lazım ya.


Evet abi, işte ben şu an anlamıyorum.


Belki bu kararı verdiğim için üzgünüm ama gelecekte daha çok üzülme, başka çukurlara düşme diye belki o kararı verdin.


Sana biraz karar verme antrenmanı yaptırayım.


Saçmalıyorum.


Avustralya'ya gideceksin.


Deniz yoluyla yetmiş iki gün denizde geçireceksin. A.


B uçacaksın on sekiz saat.


Denizde bir şey yok dimi?


Kanki denizde böyle akıyorsun işte yani denizdesin ama yetmiş iki gün öbürüne yarım gün.


Birlikte miyiz?


Ben yokum.


Denizde yetmiş iki gün.


Avustralya'ya ama uçabilirsin on sekiz saat.


Sadece sallanacak o dokuz buçuk saat boyunca.


Kanka yani sadece sallanacak da yani yetmiş iki gün güzel abi kafa dinlerim ben yani.


Güzel yetmiş iki gün.


Bu arada film önerisi olsun.


Geçen gün tekrar izledim.


Çocukluğumda sinemaya giderek izlediğim bir filmdi.


Kusursuz Fırtına gerçek bir hayat hikayesinden alınıyor.


Abi inanılmaz ya böyle çok önemli ve işini çok severek, iyi yapan bir balıkçı ekibi var.


George Clooney'nin de böyle gençliği yani.


Abi denize açılıyorlar, balık yakalamaları lazım.


Hepsinin paraya çok ciddi ihtiyacı var.


Hepsinin işte böyle ailesel sorunları var.


Birisi evlenmeye çalışıyor, birisi ne bileyim işte bir sürü.


Sonuçta bunların abi ciddi balık yakalaması lazım ama bir fırtına geliyor abi sonunu söylemeyeceğim.


Hani o çekimleri arkadaş nasıl yaptınız?


Yirmi beş yıl önce, 2010 filmi, yani 2000 pardon 2000.


O çekimleri nasıl yaptınız ya?


İzleyenler yorumlara yazsın.


Bir ormanda karanlıkta gece vakti yalnız kaldın, esir oldun.


Esir Oldum.


Ya ağabeyciğim, gittin kayboldun ormanda.


B senaryosu.


Dokuz dokuz.


Her gün bunu çekeceksin.


Ya kurtuluşum kendime bağlı.


Bak aslında durum şu.


İstediğimi değil, istemediğimi seçiyorum.


Yani neyi istemediğimi bilerek karar verebilme lüksü bende varsa, ya istediğimi ben belirlerim çünkü o yolun içerisinde.


Ama baktım zaten başka bir şey tarafından belirlenmiş bir kurallar içerisine giriyorsam ondan çıkmak daha zor abi.


Çünkü o taraf sana diyebiliyor ki gelmeseydin ben mi seni zorladım?


Ama ormandayım, yalnızım.


Abi ölsem de kalsam da veya ne bileyim yani korksam da orada bir yolu vardır yani ben denerim o yolu.


Baba diyecektim bacı dedim adama da.


Güzel oldu, güzel oldu.


A son. Son.


Çok küçük bir ekiple hatta tek başına kalmak zorunda olduğun bir senaryo ile Mars'ı kolonize edeceksiniz.


Ondan sonra Mars'tasın anasını satayım in cin top oynuyor, dere yok, havuz yok, bir şey yok.


Orada bir hayat kurmaya çalışıyorsun.


İncin top oynuyor çok doğru çünkü yani Mars için şu an hayalime göre.


Böyle Orta Doğu'da.


Orada işte bir projede çalışacaksın yine.


Çok güzel lüks bir otel odasındasın.


Her şey var aklına gelebilecek ama bir kafestesin.


Çok büyük bir anlamsızlığa hizmet edip sadece o kafesin içinde yaşıyorsun.


Çok güzel bir kafesin.


Diğer tarafta Mars'taki bir çölde senden sonrakiler için, yani hiç yüzünü bile görmeyeceğin insanlar için ellerinin arkadan bağlı dahi olsa-B.


Hangisi B'yi seçelim burada?


Nazım abi özür dilerim.


Hayır yani bak şimdi keşif için gitmemişim.


Hangisinde yaşadım diyebilirsin?


Baba B'de bir B'yi de yaşamadık ki.


Bir B'yi de yaşayalım.


Bir sırayla gitmek lazım.


En tapınağı en önce yaşamak istemem.


Yani hani herkes burada diyebilir ki ben A'yı seçerim.


Hayır, uzaya, Mars'a gidilmez ya.


Baba, işte yine sallanır, deniz yoluyla gidebilir.


Yani aslında ne bugünün özeti bir şekilde bir karar ver.


Iyi de olsa, a da olsa, b de olsa bu kararı al ve devam et.


Yani hayat seni her zaman belli bir kararsızlığa zorlayacak.


Bundan kaçamayacaksın.


O yüzden ya bir yap bir kalbine sor kalbin yetmedi aklına sor.


İkisinin işini birbirine karıştırma.


Benden söylemesi.


Ama al kararı devam et.


Hayat bizi bu dengelaksi durumlarında bırakıyor.


Onu mu seçeyim bunu mu seçeyim, Bu tepki mi vereyim, buraya mı gideyim, şunu mu giyim, bunu mu giyim?


Yani bunlar her zaman olacak.


Bu gibi durumlarda da hayat böyle dengeni bozduğunda Füsun'u yanında.


Mahalleyi de şöyle bir atmosferde çekelim bir gün be Mahallece ya.


Bu sen böyle deyince ne geliyor biliyor musun aklıma?


Hababam Sınıfı'nın bir bölümünde okulu kapatırlar tamamı der ki işte hani Mahmut Hoca.


Mahmut Hocam alır sınıfı Hababam Sınıfı'nı der ki Eğitim dört duvar içerisinde olmak zorunda değil.


Hadı çocuklar der.


Biz neredeysek sınıfta, orada, eğitim de orada, okulda orada.


Yani siz neredeyseniz mahalle orada.


Sizi seviyoruz.


Hikayeden adamlar.


Şimdilik sona erdi.


Tekrar görüşene kadar hoşçakalın.


Hayatım ne alakası var?


Teşekkür ederiz tüm izleyenlerimize.


Çünkü patron konuşunca biz alkışlıyoruz.


Durduk yere anasını dinlersin, kardeşim dinlersin.


Yeni sezonda görüşmek üzere.


Emeği geçen tüm ekibimize, ailemize, kardeşlerimize, dostlarımıza, burada olan olmayan.


Teşekkür ederiz.


Emeği geçen herkese teşekkür ederim.


Teşekkür ediyorum.


Hoş geldin, seni bugün konuk etmek istedik.


Nasıl gülüyorum, başka bir yerdeyiz.


Doğa hemen konuk olmak isterdi.


Oksijen, beynimiz artık şehirde olmaktan böyle ne derler error verecek hale geldi.


Şu maymunlara döndük bak.


Taş olduk lan.


Ve bak yani o maymun da böyle kendine sarılmış.


Bak yani üç maymunu oynuyor ama hani gene kendini seviyor işte kendimizi sevelim diye bugün buraya geldik.


Başlamadan önce şu oksijeni bir içimize çekmeyelim mi?


Ya şu dünyada ağaç va-- diye bir şey var.


Yaksan ısıtıyor, sarılsan topraklıyor.


Hiçbir şey yapmasa, dursa sana oksijen oluyor.


Hayatta kalman için en önemli şeylerin en üstünde gelen bir şey.


Ya sen bu ağaca daha nasıl kötü davranıyorsun?


Bir şey, herhangi bir şey faydalı olmak için daha ne yapabilir, daha ne yapsın?


Ve o faydaların hiçbiri aslında kendine değil, biliyorsun değil mi?


Hani bir metafor var ya, ağacın meyvesi onun için değil.


O-o kendi meyvesini yiyemiyor.


Onun altından geçen için.


Onun belki de yaratılış amacı hep bize iyi gelmek için.


Bizim de belki ya ben ne saçma bir hayat yaşıyorum, ne kadar kaoslar içindeyim dediğimiz şey de belki başkasına iyi gelmek için o hayatın bir parçasıyız.


Ben bazen bunları düşündükçe şey oluyorum.


Yani hayatın amacı ne, nereye gidiyorum falan.


Hani bu sorgulamalara çok girdiğin zaman seni gittiğin yoldan böyle tereddüt ettiriyor.


Seni sürekli böyle farklı duygular içerisinde bırakıyor ve o duygular seni hapsediyor bir yerden sonra.


İşte bunu hatırlayınca şey geliyor aklıma.


Ya benim belki yaratılış amacım Sercan diye bir çocukla arkadaş olayım ve ona iyi geleyim.


Ara ara zorbalığım öyle de iyi geleyim.


Yani bunun için bile olabilir.


Peki birisi bana sen odunsun derse bu iltifat sayılmaz mı?


Sence sayılır mı?


Anlattık işte odun da yani oksijen verdi, yaktı, ısıttı, her şeyi yaptı.


Bence çok güzel bir iltifat.


Bunu söylemeden öncesinde ağaca methiyeler düzüyorsa bu bir iltifattır.


Yani düzmüyorsa bir- Dümdüz şey dedi, sen dedi odunsun dedi.


Bence çok iyi bir iltifat etmiş sana.


Az bile söylemiş.


Yani daha mesela şey gibi düşün hani ne kadar daha güzel bir kelime bulabilirsin ki?


Mesela bir kadına şey diyebilirsin.


Sen çiçeksin, hani çiçek açıyorsun, güzel kokuyorsun, herkese iyi geliyorsun.


Erkeğe de yapabileceğin en büyük iltifat sen bir odunsun.


İşte yontulamıyorsun diye de söylemiş olabilir.


Odun, a nasıl yontulmuyor?


Yontulsan sana der ki sen çok güzel bir mobilya olmuşsun. Bravo!


Bana odunsun diyorsa yontamayacağı için sen de marangoz olsaydın o zaman.


Tamam işte konu şuraya geliyor zaten.


Kötü odun yoktur, kötü marangoz vardır. Marangoz.


O zaman şey...


Yani eğer bir erkeğinin, bir erkeğin odun olduğunu düşünüyorsanız, önce ben iyi bir marangoz muyum buna bakmak gerekiyor.


Ya yontulamayan odunlar da var ya.


Yani hani çürüyor çünkü şimdi ağaçtan yola çıktık ya, bazı ağacın da içi çürüyor gerçekten.


Yani kullanılabilecek evresini geçiyor.


Verim vermiyor.


Ya onları ne yapıyorsun?


Yakıp ısınıyorsun onunla.


Böyle bir odun da olabilir.


Peki ağaç yaşken eğilir diye bir şey var ya.


Tamam o zaman şey mi?


Yani o zamanı geçtiyse eğer.


Mesela bir yaştan sonra.


Ulan adam gelmiş bu yaşına, bu saatten sonra ben annelik mi yapacağım?


Yaşken olsa belki birazcık daha eğip bükebiliriz.


Bir şeylere geç kalmak da mümkün mü yani o zaman?


Kesinlikle öyle.


Ben oradaki eğilir metaforunu sevmiyorum.


Eğilmek, boyun eğmek gibi ya biraz.


O beni rahatsız ediyor.


Ama gençken, daha böyle odunsulaşmamışken, sertleşmemişken yeni şeyler öğrenebilirsin.


Ya şey de vardır ya, çok sert olma derler mesela eskiler.


Yani rüzgar çok sert eserse seni kırar der.


Çünkü hayat hep sert rüzgarlarla dolu bir noktada.


Böyle seni farklı akışların içerisinde bırakıyor.


Senin planlarını altüst edebiliyor, bazen dengeni bozuyor.


Yani böyle ne yapacağını bilemiyorsun.


Çok çok sert ve hani ben bunu yapmam, buraya gitmem, böyle söylemem.


Eğer bunlarda çok ısrar ediyorsan ve senin faydana mı değil mi diye çok böyle algılayamıyorsan durumu genelde kaybeden taraf sen olabiliyorsun.


İşte eskilerin söylediği taraf da orada.


Yani o rüzgar bir sert esince seni kırıyor.


Ama biz yine de yaşayacağız bir ağaç gibi tek ve hür.


Şimdi mesela yaz geldi.


Kız arkadaşın diyor ki hadi gidelim.


Sen kalmak istiyorsun.


Bu senin böyle iç dengeni nasıl etkiliyor?


İnce bir ip düşün.


Sen de o ipin üzerinde yürümesi gereken, elinde çubuk olan bir jonglörsün.


Dengeni kaybedersen düşersin kardeşim.


Yokluğa, karanlığa.


Ve çok uzun sürebilir.


Orada böyle ipte yürümek, bir buz kesmiş bir gölde yürüyüp onun çıtırdamasını duyup onun kırılmadan yürüyecek hassasiyette, bir ip üzerinde sağa sola bükülmeden yürümen gereken bir durumdasın.


Bakarız dersen yanarsın.


Planı çok erken yaparsan yanarsın.


Plan yapmazsan daha çok yanarsın, her türlü yanarsın yani.


Ya asıl buradaki işte gitmek ve kalmak tarafındaki problemin ortaklaşması lazım bazen.


Ya da mesela sen çok gitmek istiyorsun, karşı taraf gitmek istemiyor yani.


Ama aslında sen de bir yandan da gitmek istemiyorsun.


O zaman ne yapmak lazım?


Yani off ben de tam bunu istiyordum ya, ben de kalmak istiyordum falan der misin yoksa?


Bir şey diyemezsin.


Orada müthiş bir oyunculuk sergileyeceksin.


Diyeceksin tüh ya, aa, hmmm.


Böyle mi oldu?


Ben yaptım rezervasyonu.


Canımız isterse o an duruma bakarız.


Ona göre karar veririz derdin.


Peki bu şöyle bir şey mi?


Mesela sevdiğin birisi için bir şey yapmak istiyorsun.


O da diyor ki hayır, ne olur zahmete girme, yapma etme falan.


Bak şuradan örnek vereyim.


Diyorsun ki bir tanem aç mısın?


Ona da söylüyorsun.


Sonra yemek gelince diyor ki mesela ya ben istemedim, aç da değilim, ziyan olacak diye üzülüyor.


Sen diyorsun ki bu burada dursun, canın isterse yersin, senin canının isteyip de bunun burada olmamasından daha kötü değil bu durum.


Ama bunun üstüne laf söylemem, Söyleme.


Her şeyi çok iyi bildiğini zannettiğin şeyler oluyor.


Ya da en azından tahmin ettiğin durumlar oluyor.


Sonra onun öyle olmadığını anladığında bir an oluyor.


Mesela yetişkin olmak böyle bir şey.


Steve Jobs'ın galiba öyle bir şeyi var.


O bu arada gitsin telefon yapsın.


Bunlarla ilgili çok yorumunu beklemiyoruz.


Ama ruhu şad olsun.


Şunu söylüyor diyor ki Yetişkin diye bir şey yok.


Yani böyle yetişkin taklidi yapan çocuklar var diye.


Mesela işte sen yaşlandın ya mesela sana bakıyorum diyorum ki mesela senin yaşındaki adamlar ben yirmi yaşındayken kocaman adamlardı.


Mesela kocaman dayımdım.


Ben mesela dayım, yani koca adam filan.


Sonra büyüdüm.


Bu yaşa geldim ve şeyim böyle.


E tabii ki eski çocuksuluk yok üzerimde.


Ama yetişkinlik diye bir şey yokmuş ya.


Ya elli yaşında çok ciddi iş yapan birisinin, bir doktorun mesela.


Mesela ben çocukken çocuk doktoruna gidersin, orada böyle kırk kırk beş yaşlarında uzmanlığını almış bir doktor vardır ve sen onun hayatla ilgili artık her şeyi çözdüğünü, onun yetişkin olduğunu düşünürsün.


Sonra büyüdükçe o yaşta ve o meslekte arkadaşların olur ve dersin ki onun da hiçbir şey bildiği yok.


Yani o da hala öğreniyor yaşadıkça.


Yetişkin olmak kaçamadığın bir zorunluluk gibi belki.


Yani küçükken şimdi bize yetişkin olmak, başka bir karakterde olmak gibi geliyordu.


Ama artık yetişkin denilecek yaşa gelince, şu an hiç öyle olmadığını görüyoruz ya belki bu bizim kuşağımıza özgü bir şey de olabilir.


Yani daha eskiden çok daha erken yaşlarda çoluk çocuğa karışıyordu insanlar.


Yaşın verdiği etkileri daha fazla hissediyordu.


Belki şu an ne bileyim bir şey değişti ama senin de söylediğin gibi yani ya bu koca adam dediğim bir zamanlar o insanların yaşına geldiğimde şu an abi yok, ben hala koşup oynamak istiyorum deli gibi top oynamak istiyorum şuradaki çimde.


Yuvarlanmak istiyorum ama bunu o dönem gösteren insanlar da yoktu.


Belki de hani bu hissiyatı bize veren oydu.


Belki biz küçükken büyüklerimiz hala çocuk taraflarını içlerinde bir yerde bıraktıkları şeyleri gizliyorlardı belki, bu da olabilir.


Arttırayım mı bir tane daha?


Şöyle, hem kendi iç dünyanda bunu böyle düşünerek büyüyorsun, hem izlediğin filmler, okuduğun romanlar sana bunu anlatıyor.


Sanki bir gün hep şu kafadasın, yani bir gün birini göreceğim ve o an aşık olduğumu anlayacağım.


O an anlayacağım, o saniye anlayacağım.


Yani before after olacak.


Yani o saniyenin öncesi ve o saniyenin sonrası.


Vurulacağım falan.


O anda onu anlayacaksın gibi hissediyorsun.


Sonra işte mesela şeyi öğrendiğim zaman oluyor.


Hani tam o anda anlayamamış olabilirsin.


Böyle aradan çok kısa bir süre sonra aaa bir dakika ya.


Hani o his bu his imiş aslında.


Ulan nasıl anlayasın tanımadığın bir hissi?


Tabii daha önce tecrübe etmemişsin ki.


Sen hiç acıkmamışsan açlık hissini nereden tanıyacaksın?


O yüzden o da şey anlarından bir tanesi.


Hani böyle olacağını zannediyordum ama karşılaştığımda hiç böyle değilmiş diye yaşadığım duygusal bir durum.


Ama bu tehlikeli de bir durum.


Bence bu aşkın tanımıyla alakalı.


Bak biz hep aşkı ne diye anlattılar biliyor musun?


Aşk, ortak iki insanın birbirini gördüğü anda yaşamaya başlayacağı bir süreç gibi.


Evet, şimdi bunu kim yaptı?


İşte bunu Hollywood yaptı, bunu Yeşilçam yaptı.


Bunu başka medya şirketleri, pazarlama şirketleri yaptı.


Ve sana hep şöyle bir şey verdiler.


Bir ürün üzerinden aşk hissiyatını gösterdiler.


Doğal olarak bizim çocukluğumuzda da bizde hep şu uyandı.


Dedik ki ben gördüğümde anlayacağım arkadaş.


Ve herkesin beklentisi de bu yönde oldu.


Sonra çiftler birbirine şunu dediği zaman kırıldılar.


Ya ben seni ilk gördüğümde bu kadar sevmiyordum.


Zaman içerisinde ben seni sevdim.


Bak bana sağlıklı gelen şey bu.


İlk gördüğünde etkilenirsin, çok hoşlanırsın.


Ama bence aşk, hani bir tarafın böyle deliler gibi bağlanması, bir tarafın gitmesi, yok olması ya da hani bir şey gittikten sonra onun özlemi değil abi.


Aşk emekle oluşan bir şey bence.


Bir mücadeleyle oluşan bir şey.


Çünkü vatan aşkı diye bir şey de var.


Takım tutuyorsun, ona da aşıksın.


O takım seni üzüyor.


Maç kaybediyor.


Vatanın tehlikeye giriyor.


Sen ilk tanıştığın anda değilsin ona.


O bir maça gittikten sonra değişiyor.


O belki böyle vatanını sevdiğin arkadaşını savunduktan sonra diyorsun ki abi bu aşk, ben bunu bırakamam.


Yani gördüğün an değil, hep görmek istediğin an aşk başlıyor aslında.


Yağmurlu bir günde rastladım sana.


Üstünde çubuklu formalar vardı.


Şöyle bir tarif geldi aklıma.


Dedik ya az önce vurulmak, ilk gördüğünde vurulmak.


Aslında ilk gördüğünde vuruluyorsun.


Değiştirdim yani tarifimi.


Vuruluyorsun ama vurulmak ile ilgili şöyle bir şey var.


Mesela kavga edersin, o anda bir yumruk yersin, o anda hissetmezsin hocam.


Vurulmadın anlamına gelmiyor, insanlar böyle tarif eder.


Adrenalinle anlamıyorsun.


Ne zaman anlarsın işte sen o ortamdan uzaklaşırsın.


Bu şeyde de olur mesela bana motosikletten düşüyorum orman içerisinde bir şey oluyor, o anda hissetmiyorum.


Ne olmuştu ya dün diyorsun, düştüğünü hatırlıyorsun.


Yani ilk gördüğünde vurulmuyor değilsin.


Sadece ilk gördüğün anda vurulduğu için vücudun ve beynin seni hayatta tutmak istiyor.


Çünkü diyor ki vuruldun, vuruldun oğlum, vuruldun, ölme diye paniğe girme diye seni orada ayakta tutuyor.


Bir de varlıkta değil, yoklukta da- İşte ondan sonra bir kendine geliyorsun.


O vurulmanın sıcaklığı geçmiş.


Bir bakıyorsun aaa vurulduğun yerde bir sancı var.


İşte diyorsun ki ben bir güzele vuruldum muşum.


[sessizlik] Past time sense.


Aşk da o zaman geçmiş zaman hastalığı.


Kafası sonradan geliyor.


Bak daha farklı bir yerden söyleyeceğim sana.


Şimdi bazı hastalıkların kuluçka süresi var ya.


Hah, ağzını yiyeyim.


Öbürünle sık elini bununla sıkma benimle.


[ceset sesi] Uzan uzansan buraya şey yap- Uzanacaksın. Hah.


Şimdi hastalıkların kuluçka süresi var ya.


Beş gün önce başlamış sendeki o koluçka- O kanına karışmış üç gün önce.


Tabii, tabii, tabii.


Şimdi ne oluyor, bir anda böyle bir şey oluyor, pat.


Ulan halbuki dün de iyi uyumuştum.


Soğuğa da maruz kalmadım.


Ben niye bu sabah hasta uyandım?


Çarpıldın.


Çünkü sen üç gün önce cereyanda kaldın.


Ya şimdi böyle bazen dilin lal olur.


Bir şey duyarsın, bir şey görürsün, böyle kalakalırsın yani. Olmaz.


Olmaz çünkü- [gülme] Erkek adama başına gelmez diyorsun.


Baktın bir şey söyleyemiyorsun, çok saçma şeyler söylersin.


Orada söylemesen daha iyi işte.


Bak ama bunu yaş ve hayat öğretiyor.


Ben mesela hani zaman geçtikçe eskiden böyle çok şaşırdığım zaman durumu kurtarmak için tepkiler vermem gerektiğini hissederdim.


Hani saçmalasan da bir şeyler söyle, böyle karıştır orayı anladın mı?


Laf salatası yap.


Oradan bir şekilde kurtul.


Şu an susmayı ve insanları gözlemlemeyi daha çok tercih ediyorum.


Çünkü kim daha çok panik yaparsa o durumda, çünkü onun hissedildiği an sadece tek başına olduğun anlar olmuyor.


Hani başkaları biraz daha hani bunu karmaşık hale getirsin, kurtarmaya çalışsın ki ben oradan bir çözüm çıkarayım.


İki tane an var bunun yaşandığı.


Bir tanesi bence inanılmaz bir doğa manzarasıyla karşılaşırsın.


İnanılmaz ama yani böyle tarif edilemez.


Ve mesela o sıra birisi böyle mesela pıt pıt, pıt, pıt.


Abi ne kadar güzel değil mi ya?


Bir anı bir içine çek.


Sadece burada ol ve gör.


Hani lal olmakla ilgili.


Ikincisi de şu olur baba.


Uzun zamandır konuşmayı beklediğin, içinde biriktirdiğin bir konu vardır birisiyle birlikte.


Onu çok uzun süre beklemişsindir.


Beklerken de kafanda bir sürü cümle kurarsın.


Fayansları anlattın, çiçekleri anlattın, kendini anlattın filan.


Abi geçersin oraya, başlarsın cümleye.


Ve bir anda şey olur böyle boş.


Hani kafanın içi boşalır yani hani.


Şu anda anlatamıyorum.


Heee, daha yere inmemiştir.


Bak ben onu öyle söyledim.


Bence çünkü o konuşmak istediğin kişi eğer az önceki doğa örneğindeki gibi baktığında senin- Nefesini kesiyorsa. Evet.


Bazen de susmak lazım yani.


Hazırladığın bütün cümleleri unutursun.


Unutmazsın, kurmaya çalışırsın, anlamsızlaşır.


Yani sen şey diyeceksin mesela, hani senin, bir doğadan örnek verelim işte, senin bu sonsuz maviliğin benim içimi k-karıştırıyor diyeceksin.


Şöyle dersin örnek cümleyi tekrarlamak için.


Bu karışıyor.


Hani cümleler saçmalamaya başlar.


O yüzden bazen kafanda kurduğu gibi konuşamazsın. Soru.


Şimdi bazen sen böyle şeyleri söylediğinde doğa güzelliğini biliyorsa ve cevap verebiliyorsa der ki bana bilmediğim bir şey söyle.


Kullanıyorsa demedim bak.


Hani güzel olduğunun çok farkındaysa.


Tercih ederim.


Çünkü şey çok kötü bir şey.


Kendi kıymetini bilmemek ve farkında olmamak çok kötü bir şey.


Ah be güzelim, niye bu güzelliğini, bu tatlılığını, bu naifliğini boşa harcıyorsun?


Farkında değilsin.


Daha üzücü bir şey benim için.


Peki farkında olduğu hâlde bunu kötüye kullanıyorsa.


O zaman çirkinleşir zaten o güzelliği kalmaz üstünde.


Bir kullanır, iki kullanır, üçüncüde kullanacak bir şey kalmaz.


O sessiz güzellik var ya, doğadaki güzellik gibi.


Yani şu an buraya geldik, Doğa bizimle konuşuyor aslında.


İşte cırcır böcekleri, ateş böcekleri.


Buradaki diğer mahlukat diyeyim.


O cevap veriyor sana aslında.


Biz onlar gibi konuşamıyoruz.


Biz onlara yapabildiğimiz tek şey işte ona saygı duymak, onu korumak ve o alanları çoğaltmak belki yani.


Frekansına uyum sağlamak.


O da diyor ki izle gözünü sevdiğim.


Yani hani işte yeşilin var, mavin var, tadını çıkar be.


Hani ben senden daha uzun zamandır buradayım ve senden sonra da burada kalmaya devam edeceğim.


Sen şu kısacık ömründe gelmişsin buraya kadar.


Bir sus da şu telefonu biraz bırak da şöyle bir dengelen diyor yani.


Frekans işi işte.


Aynı frekansta olmakla ilgili.


Biliyorsun özellikle mantarlara ama tüm bitkilere bir şey var.


Belki bir algılayıcı bir şeyler takıyorlar, bir ölçerler takılıyorlar ve tüm bitkiler frekanslarla iletişim kuruyor ve bunu hatta dekode edip müziğe çevirebiliyorsun filan.


O yüzden hani bir, bir papatya sana bizim kullandığımız dilde bir cevap vermiyor olsa bile aslında sana baktığında mutlu oluyorsa aslında frekansı ile bir mutluluk yayıyor.


Hatta ormanlarla ilgili, bunu da çok daha iyi bilen varsa lütfen bizi yorumlarda daha doğru anlatsın bunu.


Kolektif bilinç var.


Kökler birbirine bağlı ya.


Avatar filminde örnek verildiği gibi.


Eğer bir tarafta bir ağaç kesimi varsa bu köklerle- Başka bir taraftaki ağaç bunu hissediyor.


Aktarılıyor ve bir tehlike karşısında içinde bulundukları, içlerinde bulundurdukları kıymetli mineralleri vesaireleri topraklıyorlar ki o toprakta saklansın diye.


Evet, böyle bir şey okudum, izledim geçenlerde.


Ormanın-Bütün bitkilerin kökleriyle bir bağlantısı var ve gerçekten haberleşerek o kolektif bilinci aktararak bir tarafta bir sıkıntı varsa diğer tarafa bunun ön uyarısında bulunuyor.


Ve bunların hiçbiri bizim dilimizde konuşmuyor sadece.


O yüzden sen onların frekansını edip onları anlamaya çalışabilir isen aynı frekansa gelebiliyorsun.


O yüzden lal olmak bazen iyidir.


Abi ilk defa aslında stüdyonun dışında bir hikaye adamlar çekiyoruz.


Aslında hikayeden adamlar ilk başta bizim senle böyle doğada ettiğimiz sohbetlerden sonra stüdyoda çektiğimiz bir şeydi ve bayadır dışarıda çekmek istiyorduk.


Bir türlü fırsat bulamadık arkadaşlar.


Çünkü dışarıda çekmek çok kolay değil.


Böyle ormanda kendi kendimize ettiğimiz sohbetler gibi olmuyor.


Burada bir sürü ekibe- Şeye diye kandırdık zaten.


Hani doğaya geçeceğiz piknik diye.


O sırada dedik ki iki tane ışık, bir de kamera alalım, analarımızı çekeriz diye.


Hakkınızı helal edin.


Evet, o yüzden bunu çok sevdik.


Şu an iyi hissediyoruz.


Buna da devam edeceğiz diye düşünüyoruz.


Dışarıda bir şeyler yapmaya ya bizim de sabahtan beri bir sürü derdimizi çekti buradaki ekip.


Sağ olsunlar bize böyle bir imkan sundular.


Elite World Village Polonezköy'de.


Teşekkürler.


Yani bu sezon hani hep geriye baktığım zaman hep tatlı anılar geliyor aklıma.


O kadar fazla acı paylaşmamıza rağmen.


Hem kendi acılarımızı hem bizi dinleyen, sevenlerin, mahalleye katılanların acıları.


Ama garip bir şekilde bilmiyorum siz nasıl hissedersiniz?


Ben bir şekilde tamamlanmış hissediyorum.


Yani dertli birine sarıldığın zaman, sana biri sarıldığı zaman iyi hissedersin ya.


Acı çekmiş olmak geçmez ama sana iyi gelir.


Bir merhem olur.


Biz birbirimize komple bir mahalleyle Hikayeden Adamlarla kocaman sarıldık gibi hissediyorum ve o yüzden bakınca hep böyle tatlı şeyler hissediyorum ya.


Hani arabayla motorla hızlı gidersin.


Yüz seksen, iki yüz sağ tarafında bir deniz görürsün.


Şöyle bakarsın çok güzelmiş dersin ama o kadar hızlı gidiyorsundur ki onun oturup da kıymetini bilecek zamanın olmaz.


Bence biz çok şükür ki o yolculuk boyunca, yani son bir sene boyunca o manzaranın her zaman kıymetini bildik.


Ama birazcık sezon sonuna geldiğimizde bunu hissettim.


Şu anda dönüp bakıp o manzarayı izleyecek zamanımız var.


Çünkü hızlı gitmek zorunda değiliz.


Evimizin önündeki küçük bahçeyi kazmaya başlarken bu küçük bahçe kocaman bir mahalleye dönüştü.


O yüzden tüm sezon boyunca yanımızda olan, bizim bir aile olduğumuzu hissettiren herkese çok teşekkür ediyoruz.


Kesinlikle bayağı duygu doluyuz ama zaten mahallede sürekli ağladığımız için bugün ağlamayacağım.


Ama duygularımız gerçekten anlatabileceğimizden büyük.


Hayatta kaoslar, problemler her zaman oluyor.


Önemli olan senin bunlar karşısında ne yaptığın.


Dengen bozuluyor, kafan karışıyor.


Garip heyecanlar yaşıyorsun, problemler yaşıyorsun.


Hikayeden adamlar- Yeni sezonda devam edecek.


Aynı lezzetle ama böyle küçük sürprizlerle, aynı hissiyatları vererek, daha da büyüyerek devam edecek.


Hoşçakalın.


Milka'nın sunduğu Hikayeden Adamlar başlıyor.


Konu yetenek.


Yetenek tabii ama öyle aklına ilk gelen yetenek gibi değil, başkalarının üzerinden sayabileceğin yetenekler bir sürü.


Şimdi tanımadığın biri gelse sana ve dese ki yani bana bir yeteneğini sergile, hangi noktada yetenekli olduğunu, yetenekten ziyade belki de yeterli olduğunu düşünebilirsin.


Sana yapıyorum bak böyle gözüm ne kapanıyor ne açılıyor.


Böyle sektirebiliyorum kapatıp açmadan.


Böyle garip bir şey yapabiliyorum.


İşte bir yerde işe yarıyor mu diye sorduğun zaman- Hiçbir işe yaramıyor kardeşim.


İşte o yetenek mi acaba?


Kullanamadığım- Bir kere sinirlendiğimde sanki oluyormuş, tik oluyormuş gibi arkadaşlarımı trollüyordum.


Hani mesela böyle şey yaparsın ya bazen.


Aaa kanka ayağına bastım ya kusura bakmadın di mi?


Sen de şey yaparsın ya böyle.


E tamam ya önemli değil diye ona hani şaka minvalinde sanki bozulmuşsun gibi yaparsın.


Bu esnaların hepsinde sol gözümü sektiriyordum ve böyle sanki benim isteğimin dışındaymış gibi.


Böyle tamam filan böyle gözümü düzeltmeye çalışıyordum gibi.


Böyle kendi kendime eğlendiğim anlarda kullandığım oldu.


Ama bir işime yarıyor mu?


Hiçbir işime yaramıyor.


Şimdi burada iki tane durum var.


Bu yetenek senin doğuştan gelmiş olan bir yetin olabilir.


Bu geliştirilemeyeceği anlama gelmez.


Sen gözünü öyle saçma sapan hareketlerle bürüyerek koşadabilirsin belki, yemek de yapabilirsin.


Bunu iddiaya girsek kesin yapmayı denersin.


Ama şimdi bir de şöyle bir durum var.


Yetenek tek başına yeterli mi, yoksa yolun sonuna gitmek için veya bu noktada bunu paraya, güce, kariyere vesaireye çevirmek için bu tek başına yeterli bir şey mi?


Veee ve belki de daha önemlisi, sen bu yeteneklerin farkında olan tek kişisin.


Bu beni daha da korkutuyor.


Mesela bir konuda emin olduğun şeyi bile teyit etme ihtiyacı hissediyorsun ya.


Diyorsun ki ya bir de sorayım, şunlara bakayım, danışayım.


Bu da belki bir yetenek ve doğuştan gelen bir- Evet.


Kötü şans, kötü kader de olabilir.


Ama şeyi düşünsene, yetenekli bir sürü insan var.


Biz hangilerini kayda değer buluyoruz?


Mesela çok iyi futbol oynuyor, çok iyi koşuyor, çok iyi şarkı söylüyor.


Ancak keşfedilme ile yetenek artık birbirine çok mu yaklaştı?


Ben bunu sorguluyorum son dönemde.


Keşfedilmemiş davranışlar yetenek olamıyor mu?


Fark edilmesi mi gerekiyor illa?


Her insan mutlaka bir konuda yetenekli midir?


Bence soruya buradan başlamak lazım.


Bence öyledir.


En azından bir konuda kendinin de bilmediği bir şey olabilir.


Doğru, farkında olmayabilir.


Evet, bu şey örneği gibi.


Ne kadar uyumlu bilmiyorum bu düşünce ama.


Bir tane böyle karikatürümsü bir şey görmüştüm.


Pardon bir-söz diyen diyor ki, hayal et diyor.


Öldün, Tanrı'nın karşısına çıktın.


O da sana dedi ki, ben seni mükemmel bir keman- Virtüözü.


Evet, olarak yaratmıştım.


Ama sen eline hiç keman almadın.


Bilmiyorsun ya mesela bazı şeyleri bilmiyorsun.


O konuda yetenekli olduğundan haberin olmuyor.


Bak güzel söyledin.


O zaman burada güzel bir felsefi temele girdik.


Yetenek aslında şansla birleştiği zaman- Birinci faktör.


Ne kadar erken o yeteneğinle tanışabilirsen aslında o kadar hani uzun süre onu geliştirebilmiş de olabiliyorsun ya.


Ve etrafındaki insanların belki çoğunluğunun aynı yeteneğe sahip olmaması da gerekiyor.


O yeteneğin belirgin olabilmesi için.


Bazı yetenekler şey mesela sesin, yani şarkı söylemeye müsait, doğuştan bir sesin varsa bunu çok erken yaşta keşfedebiliyorlar ya genelde.


Sen mesela çünkü çocukken bile bir şey duyuyorsun, ona eşlik etmeye çalışıyorsun ve doğal bir şekilde ses tonun güzel çıkıyorsa bu çok iyi şarkı söylüyor diyorsun.


Ama mesela çok iyi şarkı yazıyor, şarkı sözü yazıyor.


Bunun keşfi biraz daha zor bir şey.


Çünkü o çocuk- Bir vokale ihtiyaç duyar o.


Biri söyleyecek ki şey olsun.


Almış, yazmış bir şey getirmiş.


Çok göreceli olarak o-o bir iki kişiye kötü geldiği zaman başka insanların bundan haberi olmayabilir.


Burada işte otorite giriyor devreye.


Evet, on-on yaşındayım diyelim.


Şarkı söylüyorum otomatikman.


Annem babam otomatikman şey diyecektir.


Aaa ne kadar güzel sesi var bu çocuğun.


Ya da öğretmenin fark edecek filan.


Ama sen şarkı sözleri yazıyorsun ama yazdığın şey yani şöyle diyelim.


İyi bir şiiri yine öğretmenin keşfedebilir belki.


Ama iyi ne demek?


Şimdi iyi şu demek ya oradaki değer yargısına göre.


Başarılı şairlerin yazdığı gibi veya gündemde olan şarkı sözleri gibi bir şeyi benzetebildiysem belki beğenilebilir.


Fakat dünyada çokça şunun da örneği var.


Normal kalıplara sığmayan, sadece o kişinin kullandığı değişik bir yazma sistemi var ve bu popüler olana kadar iyi olarak kabul edilmeyen bir yazma stili.


Ya işte Van Gogh'un çizimi gibi düşün.


Bakıyorsun diyorsun ki bu yanlış.


Yani o dönemine göre mesela çok sürreal.


Ama bu doğru kitleye ulaştı diyor ki, oha, bu adam bir akım başlattı.


Yani bunun yaptığı şey artık bunun ismiyle anılıyor.


Aklın üstüne çıktı diyorlar yani.


Yani mesela bu yeteneği nasıl keşfedeceksin?


Adam alt alta kelimeler dizmiş.


Ama bu subjektif bir konu.


Öğretmeni o tarzda şiir beğenmiyor mesela.


Onu keşfetmiyor.


E sen ömür boyu bu yazdıklarını saklayabilirsin herkesten beğenilmediği için.


Güzel bir şeye değindin.


Sevme acaba bir yetenek olabilir mi?


Şimdi şuradan düşün.


Pekiştirilmeyen, onay görmeyen şey, o kişi tarafından devam etmesi çok zor bir sürece giriyor ya.


Kendini yetenekli veya o noktada başarılı bile hissetse ulaşmadığı zaman hedef kitlesine senin anlattığın resim örneğindeki gibi- Yanlış bir düşünce değil, evet.


Yani sevmeye çok yeteneklisin.


Birini çok seviyorsun ama karşılık bulmuyor.


Bu senin yeteneksiz olduğunu mu gösterir, kabul almadığını mı?


Ya ilk söylediğinde güldüm zaten gördün sen.


Ama sonra mantıklı geldi.


İllaki öyle kişiler görmüşsündür.


Yani etrafındaki her şeyi çok seven insanlar vardır.


Hani gerçek anlamda seven.


Hani böyle kuş görür onu çok sever.


Çiçeği böceği çok sever.


Yani gider böyle görür görmez onu böyle okşar eder filan.


Yani sevmeye çok müsait ve belki de sevmek konusunda çok yetenekliler gibi.


Ama bu bir yetenekse eğer, ilk yaşlarından itibaren bu sevginin dediğin gibi her yerde.


Ya mesela gidiyor böceği sevmeye çalışıyor üç yaşında.


Böceğe ellenmez, çiçeği seviyor.


Çiçeklere bu kadar böyle yapma.


Annesini babasını seviyor.


Karşılık göremiyor filan.


O yeteneği körelir mi?


Ş imdi şuraya çekeceğim konuyu.


Bu tarafta hem pekiştirilme var, yapılan davranışın devamlılığı için.


İkincisi de istikrar var.


Yani çalışmayla ilerletilememiş birçok yetenek da görüyoruz ya.


Çok iyi sporcu, çok iyi yazar, bir şey ama istikrarsız.


Üstüne pratiklerini yapmıyor, antrenmanlarını yapmıyor.


Neyse o yeteneği- Yeteneğini harcıyor.


Çünkü şunları çok gördüm.


İnanılmaz şairler, inanılmaz müzisyenler, sporcular.


Sadece fiziksel kabiliyet olarak görmeyelim bunu.


Yani düşünsel olarak da çok acayip yerlere gidebilecek insanlar.


Kimisi takdir gördüğü hâlde istikrarı ve disiplini sağlayamıyor, kimisi disiplinli takdir göremiyor.


Yanlış yere doğmuş belki.


Burada işte şans bir daha öne çıkıyor.


Bir davranışın, aktivitenin yetenek olarak kabul görebilmesi için;


bir, istikrar lazım, iki, şans lazım.


Üç, kabul görme lazım.


Bu üçü bir araya geldiği zaman evet artık sen de biraz hareket et de o yeteneğin karşılığını ver diyorsun.


Peki hangi yeteneğe sahip olmak isterdik?


Hiç böyle düşündün mü, öykündü mü ya?


Şu, şu yetenek olsaydı veya sende insanların, ya evet Sercan'dan bir, şu yeteneği bize de bir el verse de azıcık bize de geçse.


Cevap vermeden önce şunu söylemek istiyorum.


Az önce de niye müzisporculardan örnek vererek yetenekli ve bunları pekiştiren ve disiplinli olan sporculardan küçük bir örnek verdik ya.


Mesela işte Kobe Bryant'ın vesaire ve birçok basketbolcunun şey söylemi vardır ya işte.


Ben evet maçta belki yüzde yetmiş oranda şut atıyorum ve hani başarılı şut atıyorum.


Ama sen beni bir de antrenmanda gör.


Hani ben binlerce kez şut attığım için bu maçta böyle bir başarı oranı yakalıyorum diye.


Mesela birini çok iyi sevmişsin, çok diyor ki sen ne kadar çok seviyorsun beni.


Bravo diyor ki çünkü diyor ben bin, iki bin kere denedim hani başkaları üzerinde- Doğru.


Ve kendimi geliştirdim.


Sana en gelişmiş versiyonumla seviyorum seni.


Bu çok hoş bir cümle değil mi bence?


Senden önce bin kişiyi sevdiğim için seni şu an çok iyi sevebiliyorum.


Komik olsun diye bu taraftan söyledim ama aslında şöyle bakarsan güzel.


Ben abi evimdeki çiçekleri çok seviyorum.


Kedimi de çok seviyorum.


Arka balkonumda kuş besliyorum.


Onları da çok seviyorum.


İşte evreni de seviyorum.


Arkadaşımı da çok seviyorum.


Aslında baktığın zaman sevme antrenmanı yaptığın o az önce konuştuğumuz bin atış gibi aslında bir sevme antrenmanı yapmış olur musun? Olursun.


Bu antrenmanlarda bence öğrenilmesi gereken önemli şeylerden biri karşılık beklemeden sevmek.


Şimdi bunu yapabiliyorsan, bunu bir yeteneğe dönüştürebiliyorsan, bunu pratikliyorsan çünkü bir ağacı illa açacak diye bir çiçeği sulamazsın.


Bir hayvan illa sana evcilleşecek diye vermez.


Ya katılıyorum ama konu şu ama ya.


İnsan bir karşılık bekliyor abi.


O karşılık illa ki şey gibi karşılar.


O da bana aşık olmasına gerek yok.


Ama mesela ben kuşları beslemeye başladığım zaman tamam benimle eve gelsinler istemiyorum.


Sonuçta onlardan şey beklemiyorum- Her gün cama gelsinler mi bekliyorsun?


[gülüş] Ama evet, istiyorum ki onlar oraya gelsinler, bana güvensinler istiyorum mesela.


Benim onlardan beklediğim karşılık bu.


Hani bu adam bize zarar vermezi hissetsinler.


Ben artık mesela balkondayken de gelebilsinler.


İşte bunu o da pratik istiyor be.


Pratik istiyor ama yine karşılıksız değil abi.


Çiçeğe evet, karşılıksız.


Yani şöyle düşün.


Evet, bir ağaçın önünden ormanda geçerken elimi koyup da hani onu çok sevdiğimi teşekkür ediyorsun ya, o sana oksijen veriyor diye.


Ama sen halihazırda bir karşılık aldığım için aslında belki de seviyorum.


Yani aslında karşılıksız sevmiş olmuyorum.


Adam oksijen üretmiş, ben o sayede hayattayım.


Aslında bir teşekkürde bulunuyorum.


Aslında yine karşılıksız sevmiş olmuyorum yani.


Aslında karşılıksız seviyorsun ya, şöyle düşün.


Bu dünyada herkesin bir zamanı var.


Her şeyin canlı, cansız gördüğün her şeyin bir süresi var ya.


Sen de belli bir süre burada bir ziyarettesin ya o veya bu şekilde.


Ortak alanı birbirine zarar vermeden paylaşabildiğin her şeye teşekkür ediyorsun aslında.


Aşikâr ki sen de benim varlığıma saygı duyuyorsun.


Biz bu ortaklığı kurabildiğimiz için herhangi bir yazılı anlaşma olmadan resmen bir centilmenlik anlaşması gibi- Evet.


Bu koşullar altında ben seni sevdiğimi söylemek istedim.


Karşılık versen de olur, vermesen de olur.


Versen hoşuma gider mi?


İnsanoğluyuz.


Vermesen de olur.


Bu aşk benim değil mi?


Başkalarına bir yetenek.


Sence ne almak isterlerdi senden diye?


Ne yeteneğim olsun en bariz aklıma geleni söyleyeyim.


Tabii ki insan çok şey ister.


Sesim şarkı söylemeye.


Böyle çok iyi şarkı söylemek isterdim.


Hani herkes antrenman yapıp belirli bir ölçüde söyleyebilir ama bir de şey var ya böyle hani adam kadın ağzını açtığında diyorsun ki bu ne yani bu, bu başka bir yerden melek dokunmuş gibi.


Şimdi çocukken oyuncaklarla oynuyorsun ya.


Ayağında bir top var.


Sürekli oynuyorsun.


Bazı çocuklar gerçekten sesleriyle oynuyor çok küçükken ve belki aileleri, belki çevreleri buna müsait sus kızım, kafamızı şişirdin oğlum.


Böyle şeyler de yok.


Veya ailenin içinde birinin sesine öykünüyorsun, birinin şarkı söylemesine öykünüyorsun ki bunlar zaten tesadüf değildir.


Yani böyle yüzyılları sarsan çok iyi sanatçılar, çok iyi vokaller.


Genelde babası, annesi müzikle ilgilidir.


Bestecilere bak, çoğu öyledir.


Olmayanlar var mı?


Var tabii ki.


Onların da oyuncağı olmadığı için şarkıyla oynuyorlar aslında.


Bak yani Anadolu'nun ücra köşelerinden ne sesler var yani.


Evet.Çobanlık yaparken sürekli türkü söylüyor gibi.


Ya geliştirilebilir bir şey olduğunun farkındayım, bir kas olduğunun farkındayım.


Fakat yetenek konuşuyoruz abi.


Şimdi dürüst olalım yetenek, bazı yetenekler gerçekten diğer, mesela vokalden bahsediyorsak bazı vokallerin Allah vergisi yeteneği diğer insanlardan üstündür.


Biri ne kadar çalışırsa çalışsın onun o özel dokunuşuna sahip olmayacaksın.


Bu bir gerçektir.


Böyle bir şey mi olsun?


Ben isterdim mesela.


Israr bir yetenek midir?


Israr etmek nasıl bir yetenek olabilir ya?


Israr bak şimdi istikrarlı bir israr hani ısrar etmek dediğin hayatta istediğinin peşinde durmak gibi bir karşılığı varsa, bir yetenektir.


Kötü mü çağrışıyor sence ısrar?


Israr, ısrar deyince bana ısrar ediliyor gibi hissettim.


O bana da kötü, itici geldi.


Ama ısrarla bir şeyi istemek, ısrarla isteğinin ve düşüncenin peşinde durmak, ideolojinin peşinde durmak bu.


Böyle kullanıyorsan bu kelimeyi güzel.


Bana da birisi ısrar ettiği zaman da hani şöyle düşünüyorum senin negatif çağrışıyor dediğin yerden ama, ben de biraz daha galiba kabul edilebilir bir yerde.


Çünkü şu, ya acaba görmediğim bir şeyi göstermeye mi çalışıyorlar?


Ben bir şey kaçırıyor muyum?


Bu da aslında olası bir durum.


Yani karşındaki insanın mesela biz ikimiziz.


Sen diyorsun ki Ozan bak ısrar ediyorum şuna bir daha bak.


Benim belki bir yanlışa düşüp benim belki mutsuzluğumun önüne geçip bir çukura düşeceğim.


Diyorsun ki oğlum, bu yol, yol değil.


Israr ediyorum, ısrarla söylüyorum.


Dur ve hani beni dinle.


Bunu tabii pekiştiren sevgi var, saygı var, başka şeyler var ama.


Yani bence ısrar da bir yetenek.


Çünkü kendi yeteneğinin devamlılığı konusunda da ısrar edersen disipline olursun, devam edersin bir fikirde vesairede.


Ve hani bir ideoloji konusunda ısrar edenler de yine toplumun iyiliğini istediği için, belki kendine göre olan bir iyiliği istediği için o tarafta ısrarcı oluyor.


Ya ısrar, doğru kullanıldığı zaman veya dozunda kullanıldığı zaman faydalı bir yetenek bence.


Mesela birini seviyorsun, ilk an seni sevmiyor, karşılık vermiyor, sana bakmıyor, mesajlarına dönmüyor.


Ondan sonra belki yıllar geçiyor, bir yerde karşılaşıyorsun.


Sonra tekrar ısrar etmeye başlıyorsun.


Hani kıyamet derecesinde ısrar gibi çağrışıyor sende onu hissedebiliyorum.


Ben o konularda ısrar edilmemesi gerektiğini düşünüyorum.


Bak bir konuda sevmek dediğin için söylüyorum.


Yani sevmeye devam edebilirsin.


Bu senin tercihin- Devam ve sevmeyi gösterme ısrarı başka bir şey.


Çünkü ben şuna çok inanan birisi değilim abi.


Hani o iş ısrarla olduysa, bir şey gibi, iş hayatında iyi bir şeydir.


Israrla bir şey alabilirsin ama duygusal hiçbir konuda ısrarla aldığın şey kalıcı olmaz.


Çünkü sen onu ikna etmişsindir ve yola ikna edilenlerle değil, yola inanmışlarla çıkılır.


Peki duygu bir iş değil midir?


Duygu bir iş değildir ya.


Duygu, üzerinde çalıştığın yani emek verdiğin bir şey olabilir.


Ama her emek verdiğin şey bir iş değil ki.


Ama hani işin belli standartları olduğu gibi sevmenin, saygının bir standardı olamaz mı?


Nereye olacak işte böyle yaptıkça bu işi çok sanki olduğundan daha komplike bir hale getiriyoruz gibi geliyor bana.


O kadar karmaşık konular değil bunlar ya.


Peki sen geçmişte sevmediğin bir şeyi şimdi sevdiğin veya tam tersi olmadı mı?


Tabii ki oluyor ama- Ee o zaman?


Bu senin içsel değişiminle alakalı bir şey.


Israr sonucu olmaz.


Israr sonucu olan şey hoş olmaz.


Çünkü ısrar sonucu olan şey senin o değişim döneminde seni-- ya da en azından belki de benim karakterimde bu böyle ısrar bende çok ters tepen bir şey.


Sen de az önce verdiğin örneği bunun içerisine almam.


Çünkü bir fikrine güvendiğim birisi bir konuda beni defaatle uyarabilir.


Bu uyarmaktır, yol göstermektir.


Ama bana birisi kendisini yani bence biz işte şöyle yapmalıyız, hayır yapmak istemiyorum dedikten sonra bana ikinci, üçüncü gelişinde hani yapma ihtimalini her geldiğinde artmaz, azalır.


Peki şu olur mu?


Azalır yani yok olur hatta.


Söylediğimizin özeti aslında şu.


Yani kişisel yetenek, gelişim alanları, bu noktada kariyerinin, hedefinin, geleceğinin peşinden koşmakta ısrarlı olmak, belki zaten istikrarı da getiren, ısrar ve istikrar, birlikte yan yana yürüyor.


Ve şansını da yaratmış oluyorsun günün sonunda bunlarla birlikte.


Ama senin söylediğin gibi konu duygulara geldiği zaman abi nasip giriyor ya araya biraz, böyle hani gönüllerin bir olması giriyor.


Evet, olmuyorsa olmuyor.


Sen kendi içinde, kendi duygular âleminde ısrar etmiyor gibi gözüksen de sevmeye devam edebilirsin.


Bazen sevgi, aşk sana sormaz.


Sen kendi kendini sevmeyi, özlemeye devam edebilirsin.


Ama istenmediğiniz yerde durmayın.


Bunun aslında özeti budur.


Eğer sizi sevmiyorsa, sizin duygularınıza yanıt vermiyorsa göstermek konusunda ısrarcı olmayın.


Gösterme konusunda da ısrarcı olunmamalı.


Evet, aşkı tamamen yok edemeyebilirsin ama bu da bir mesai işidir.


Kafanı bütün gün buna verirsen, sadece bunu düşünürsen o büyür.


İstenmediğini hissettiğin noktada peki deyip o defteri kapatabiliyor olmak gerekir.


Çünkü şu sözü hiç unutmayın arkadaşlar.


Olsa da güzel olmaz.


Olsa da zaten güzel olmaz.


Ama inan ki hiçbir zaman da zorla güzellik olmaz.


O yüzden olmuyorsa olmuyordur.


Bu bu tecrübeyle de sabittir arkadaşlar.


Mesela kafana şey takarsın.


Bu illa ki bir şey olmaz ya kedi tırmalamasından.


Bu illa ki bir aşk konusuna da değil, başka şeylerde de karşımıza çıkar.


Örnek verelim ki ben mesela diyorum ki içimde keşke boyum şu kadar daha uzun olsaydı ve ben çok iyi bir basketçi olsaydım diye mesela buna takmışım.


Ben bunu hayatım boyunca her gün düşünmeye devam edersem bu beni yiyip bitirir ve şey derim sonra.


Arkadaşlar ben bu düşünceden kurtulamıyorum.


Babacığım besliyorsun ama çünkü, yani nereyi sularsan orası büyür.


Ama diyelim ki ben yetişkin bir yaşımda şunu fark ettim.


Olmayacak hiçbir zaman.


Yani benim boyum- Değiştirmeyeceğin şeylerin farkına varmak- Abi olmuyor.


Ben bu istenmiyorum bu durum yani istenmiyorum.


Bu durumda yapamıyorum fiziksel olarak.


Her neyse cevabı olmuyorsa olmayacağını anladıysan olmuyor diyorlarsa sana, sen günden güne o düşünceyi aklından uzaklaştırıp başka bir şeye yöneliyorsan, o düşünce de yavaş yavaş içinde gidiyor arkadaşlar.


Neyi sularsanız o büyür.


Gereksiz şeyleri, olmayacak şeyleri sulamanın, büyütmenin gerçekten hiçbir anlamı yok.


Kaçırılması gereken altın kural.


Ya ben daha böyle metafizik ve şey yeteneklerim olsun isterdim.


Bardağı uçurdum.


Yani kendim uçmak mesela.


Ya o bir yetenek değil.


Şu an olabilecek şeyleri konuşalım.


Hiç uçan insan gördün mü sen?


Yani ilk ben olsam kötü-- Ama o bir şeye giriyoruz.


Hangi süper gücün olsun isterdin?


Dedim ya, yani- Hangi yetenek?


Hangi insansı yeteneğin olsun isterdin?


Şu an etraftan bildiğin.


Abi başkalarının halihazırda yaptığı bir yetenek.


Ya abi işte yetenek deyince şu an bu kefeye koyabileceğimiz, bildiğimiz örneklerden bir şey söyle.


Çok fazla dil konuşmak isterdim.


Mesela farklı dillerde- Dilde daha yetenekli olmak diyelim.


Mesela aslında bu şey daha fazla dil bilmek bir yetenek değildir.


Ama şu olabilir yani dil öğrenmeye yatkın insanlar oluyor.


Bu da ama aslında yine yetenek mi pekişmek konusunda şöyle bir durum var.


Mesela ben de multi dil plural büyüdüğüm için.


Babamdan biraz Boşnakça duyuyorum, okulda Almanca konuşuyorum.


Bu biraz maruz kalma ile alakalı.


Dört dille aynı anda büyüdüğün zaman eminim ki oturup da, ki biz bir dönem böyle İspanyolca birazcık çalışmıştım.


Çok az çalışmama rağmen hemen bir şeyleri kapmıştım mesela.


Çünkü herhalde birkaç tane sebebi var bunun.


Evet, hem sistematiğini anlıyorsun hem farklı diller bildiğin için kelimeler birbirine benzetiyorsun hem de beynin birden fazla dilde düşünmeye alışık.


Evet, aslında benim özlediğim ve özlemini duyduğum durum orası.


Yani farklı kültürler, belki farklı insanlar, farklı düşünce biçimleri çok ilgimi çektiği için keşke böyle yatsam, kalksam ve bir dil öğrenmiş olsam gibi.


Evet, o güzel bir şey olabilirdi.


Yani acayip iyi, hızlı dil öğrenebilmek bunlardan biri olabilirdi.


Kabul ediyorum.


Ama yine bana şey gelmiyor.


Mesela sonuç olarak bir insan hani şöyle bir şey pek duymadım.


Abi ben asla ve asla yani dil öğrenemiyorum.


Yani bu konuda böyle şeyim.


Çok yeteneksizim.


Daha kolay olabilir, daha zor olabilir sadece bazıları için.


Mesela şarkı söylemek bence öyle bir şey.


Yani evet, herkes belirli ölçüde söyleyebilir ama hani şimdi bazısı böyle ulaşıyor yani öyle dünyaya gelmiş ve inanılmaz şarkı söylüyor.


Mesela bu öyle bir yetenek bul bana.


Yani bu böyle bariz bir yetenek.


Hani o adam abi böyle bir şey yapabiliyor filan.


Ne var böyle ki başka düşündüğüm zaman?


Çok yetenek sayılır mı bilmiyorum ama, mesela istemeden kalp kırmamak bir yetenek olsa ona sahip olmak isterdim ya.


Kimin ne istediği, niye kalbinin kırıldığını bilemeyiz. Evet.


Ama hani gözden kaçırdığın küçük detaylarda, sonra hallederim dediğin şeylerde, belki birinin hayatını değiştirecek bir durumda.


O anlarda böyle bir, işte bir ışık yansın, bir ses çalsın ve aman dikkat et burayı kırma densin isterdim.


Bu da bir yeteneğim olsun diye düşünüyorum.


Kalp kırmamak konusunda kesinlikle çok hassas olunmalı.


Solucana zannediyorsam Ozan.


Diyorlar ki sence hayvanlar nasıl?


Senin dışındaki hayvanlar, diyor ki hayvanlar ikiye ayrılır diyor.


Birçok merhametli hayvanlar var.


Mesela kaplan, aslan, fil.


Bunlar çok merhametli hayvanlar.


Bir de çok cani hayvanlar var.


Seni gören ve görmeyen le alakalı.


Senin kim olduğun, ne olduğun, neye kırılacağına bazen onu hesap etmek biraz zor yani.


Biz böyle bir şeyler izleyip diyoruz ya, ah be ceylanı yakalamasın aslan diyorsun.


İşte o ceylanı yakalamıyor.


O yüzden başka bir şey oluyor.


Tavşan fare yiyor.


Yani abi hep birinin kalbi kırılıyor günün sonunda.


Ama olabildiğince elimizden geldiğince yapmamak, en azından bile bile yapmamak en önemlisi.


Şimdi dünyanın belirli sınırlı kaynakları var ya, atıyorum yeraltı zenginlikleri.


Acaba sevmek, sevilmemek, iyi hisler, kötü hisler, total bir şeyin, total bir parçanın ürünü.


Ve birilerinin mutlu olması için birilerinin hep üzülmesi mi gerekecek?


Yani bu bir bardak gibi düşün.


Dolu tarafı boş tarafı belli olmak zorunda ya.


Evet, galiba öyle biliyor musun?


Bunu yani felsefi taraftan baktığımız zaman her şey zıddına var oluyorsa herkes aynı anda çok mutlu olamaz.


Milka'nın sunduğu hikayeden adamlar şimdilik sona erdi.


Ama bunu bir düşünelim- Olamadı mı ya?


Bu çok güzel bir program oldu bence.


Eski lezzetleri verdi.


Evet, evet.


Eski lezzetleri İstediğim zaman böyle pat diye hissedebilmek bir yetenek olsaydı, bu yeteneğim olsun isterdim.


Nostaljik yemekler...


hikaye'nin yeni bölümüne hoş geldiniz.


Evet, vampir filmlerini konuşmaya devam ediyoruz.


Ee, ilk haftanın ardından ikinci hafta Abigail'i konuşacağız, 2024 yapımı.


Bu da bir komedi korku filmi.


Hatta slasher diyebiliriz.


Evet, slasher, splatter baya kamuda olduğu için.


Slasher, splatter ve gore [gülüyor] şeyle kokteyli diyebiliriz.


Yönetmeni Matt Bettinelli-Olpin, Tyler Gillett.


İki yönetmeni var.


Yazanlar ise Stephen Shields ve Guy Busuk.


Şimdi Matt Bettinelli-Olpin daha önce Ready or Not gibi Scream, Scream- 6.


6 gibi filmlere imza atmış bir yönetmen.


Bir de şey, Ready or Not'ı da bu Tyler'la birlikte çekmişler yine.


Tyler Gillett de aynı şekilde.


Hatta VHS de var içinde.


Ready or Not'ta da, Scream ve Scream 6'da da ve Abigail'de de beraber tabii çalışıyorlar.


Yani aslında bir eküri diyebiliriz bu iki yönetmene.


Oyuncular ise Melissa Barrera, Dan Stevens, Alisha Weir olarak sayabiliriz.


Daha tabii bir sürü oyuncu var ama hepsini saymayalım.


Şimdi işin açıkçası izlediğimiz üç filmin içinde en çok eğlendiğim benim bu oldu.


Ha, içlerinde en iyisi bu mudur diye söyleyecek olursanız, hayır değil.


İçlerinde en iyisi üçüncü hafta konuşacağımız.


Ama, ee, bana göre Abigail gayet eğlenceli.


En azından Sinners'tan daha iyi meramını anlatan, komik, yerinde espriler kullanan, ee, son derece basit bir hikayesi olan bir film.


Bence yani iki kere seyrettim ben bu arada onu da söyleyeyim.


Bir daha önce seyretmiştim.


Tekrar hatırlamak için seyrettim.


Ee, yine eğlendim.


Güzel dokundurmaları var.


Güzel kullandığı vampir [şarkı] loruna ilişkin kullandığı güzel unsurları güzel kullanmış.


Bazı yerlerde yani yerinde kullanmış diyeyim.


Zaten komik olmak için yaptığı için de kullanımlar da komik.


O yüzden bunu konuşmaya başlayalım.


Bakalım benim diğer suç ortaklarım ne düşünüyor bu konuda?


Ben bir şeyi çok beğendiysem ya da eğlendiysem onların beğenmediği şeydir.


Yani ortadadır.


Hani Sinners'ta evet eğlenmiştim ama hani kusurlarını da görmüştüm.


Bunun da kusurlarını elbette gördüm.


Hani onun için hani bir ayırım yapmayacağım.


Aa, bunda çok eğlendim.


Ben bu kusursuz bir film demeyeceğim tabii ki.


Ama, eee, benim eğlendiğim kadar eğlenmemiş olabilir arkadaşlarım.


Abigail de gene türler arasında geçiş yapan, bizi hafiften de ters köşeye yatırmak isteyen ama bir yandan da istemeyen.


Çünkü ters köşeler genelde ortada ya da sonda olur.


Bunlar neredeyse ilk çeyrekten itibaren kızın vampir olduğunu zaten türe, türünü izleyicisi ilk saniye anlıyor da.


Ya o da değil ya hiç bilmesen bile.


Hani bu korku filmlerin, korku kitaplarının en büyük sorunu o zaten.


Hiç korku filmi izlememiş gibi davranıyorlar.


Ya da kitap, öykü okumamış gibi.


Herkes çok saftirik.


Azıcık biraz tecrübesi olan, işte genel kültürden nasibini almış bir kişi.


Bir bakınca vampir mi lan bu?


Falan der yani direk kızı görünce.


Ondan sonra ama güzel bir kaçırma ve bir suç hikayesiyle başlıyor.


Bir çetenin fidye amacıyla bir kızı kaçırması, işte suçlu biri, bir crime lordun yine böyle suçlu birinin, bir mafya babasının ondan para alacağız falan derken, avcıyken av durumuna düşmeleri, daha doğrusu nasıl söylenir?


Yılanın önüne atılan farecikler gibi aslında beslenmesi için oraya- Rat pack.


Gönderilmesi gibi bir durum aslında oluyor.


Bu arada belirtelim bundan sonrası hatta az öncesi de büyük spoiler.


Yani çok büyük spoilerlar yiyecekseniz.


Çünkü bu bir otopsi.


Yani biz filmleri biliyorsunuz siz zaten artık bu zamana kadar biliyorsunuzdur.


İzlemeden dinlemeyin.


Çünkü spoiler bol bol yersiniz.


Eee, izleyip gelin.


Kahramanlarımız bir grup, bir çete olarak bir küçük çocuğu kaçırıyorlar ve onları, ee, onu bir uzaktaki bir şatoda-- Şato demeyelim konak ya...


Ama şato gibi böyle kırsalda mırsalda ya.


Bir de orasından burasından bir şeylerin çıktığı, alt katta demir parmaklıkların olduğu falan, nemenen bir yere götürüyorlar.


Bu bizim çete, bu çocuğun üzerinden bir fidye kazanıp ondan sonra kendi hayatlarındaki sorunları halletmeye çalışan falan gibi, hani sebebi olan suçlular gibi bir havada...


Ama bir yandan da tabii Abigail'in canavara dönüştükten sonraki, hatta öncesinde anlatılan birtakım hikayeler, Valdez'ler şunlar bunlar, aslında vahşiliğini ortaya koyuyor.


Abigail de çok acımasız da bir kız karakter, çocuk karakter.


Eee, nasıl düşün, ne hissettirdiğini söyleyeyim.


Öyle çok iddialı, her şeyi değiştireceğiz falan gibi bir tavrı yok.


İyi bir slasher splatter filmi.


Türün meraklıları için gerçekten oturup izleyeceğin, özlediğin bir film aslında.


Çünkü filmler artık kendilerini çok ciddiye alıyorlar.


[anlaşılmayan konuşma] Ve kendilerini çok ciddi alanların döneminde bir önceki yıl, iki yıl önceki yıl, işte, ııı, Renfield'in aslında, ee, psikolojik destek almaya çalışırken Kont Drakula tarafından bütün işlerinin batırıldığı vampir filmleri izlediler son birkaç yıldır bu insanlar.


E Sinners işte bu sene geldi.


Bu geçen sene Nisan'da çıkmış.


Yani izlenicilik kötü değil.


Bir de her tarafta şu an korku sineması deyince iyice işin suyu çıktı.


Bütün ortalığın artık Terrified Smile gibi bir iki sahne üzerinde kurgulanmış, devamı da sarkıp sünen, bütün piyasanın vampir ya da işte gore hikayelerin, Buddy Hunter vesairelerin aslında bu Terrified'ların, Renfield'ların falan birazcık elinde olduğu, kovalandığı bir dönem içerisinde önümüze geldiğinde bayağı eli yüzü düzgün, derli toplu bir film.


İyi oyuncular da var işin içerisinde.


Süper klişelerle dolu bu arada.


Hani o çeteyi ayarlarken bir bilgisayar oyunu ya da RPG partisine dönüşüyor.


İşte bu diyorsun- Aynı şeyi düşünmüşüz.


[gülüş] Bu kas gücü tank böyle.


[aglama sesi] İnsanlar da aynı şeyi düşünmüş yani.


Bu diyorsun rock diyorsun- Özellikle yapmışlar.


Öncekilerde de bunlarda ama hatlar çok belirgin olduğu için öyle söylüyorum.


Bir yerden sonra da tabii ki slasher dönüyor.


Bir kaçırma filmi, bir suç filmi, bir vampir slasher'ına dönüyor.


Sırayla herkesin öldüğü bir şey haline geliyor.


Abigail'i oynayan kız da Alisha Weir miydi Verme'di?


Hıhı, evet.


Acayip iyi oynadığı için mesela insanlar aslında onun performansını da, eee, Abigail filminin başarısına katıyorlar.


Tabii kaçınılmaz olarak.


Bence büyük bir bölümü.


Yani ha büyümüş de küçülmüş falan dersin ya hani böyle çocuk bedenine hapsolmuş bir yetişkin gibi.


Hani çoğu zaman şey büyük ihtimalle, ee, yönetmenin de çok büyük artısı var burada.


Çok büyük artısı var değil, yönetmenin başarısı aslında bu.


Innocence'i konuşmuştuk hatırlar mısınız?


Oradaki bu otizimli çocuk aslında değilmiş o kızcağız mesela.


Kızı oturup çalıştırmışlar, kenarda hani özel olarak ona koçluk, oyuncu koçluğu yapılmış.


Her şey hani diğer bebek çocuklar da aynı şekilde yetiştirilmiş.


Bizde, Türkiye'de olmadığı için yani höt höt yapan yarı tanrı gibi takılıyor reji, yönetmenler.


Konuşmadıkları zaman derinlikli karakter gibi olduklarını söylüyorlar.


Ama çoğu zaman konuşmayan bir beyefendi görülen kişi.


Binali Yıldırım gibi aslında.


Söyleyecek fazla bir şeyi olmamasından ileri geliyor.


Adamın o efendiliği, anlatabiliyor muyum?


Burada da mesela konuşturmuşlar abicim, sanatı.


Eğlenceli de güzel de bir film.


Üzerine getirip bir eleştiri yapacağım bir şey benim çok fazla yok.


Ebi gayleyi izlerken de gayet keyif de aldım.


Sadece lan bir yerden sonra hani öyle çocuksu, işte pembe tozpembe renkteki poları çekmiş vampir ayağında şey bale ayakkabıları- [aglama sesi] Falan gibi o sahne birazcık bana şey geldi.


Bu filmde mesela konuştuğumuz sinner gibi türler arasında geçişken, çapraz, eee, çalışmayı çok yapan bir film.


Zaten öyle bir tabiri var.


Çünkü komedi var, suç var, slasher var, e vampir ve korku var.


Kafa göz kopuyor.


Ve o kopmuş beden parçalarının, o sallanan sinirleri, uzuvları göstermekten de çekinmiyor.


Tabii, tabii gore yani.


İşte o sınırlar ortadan kalkınca ya da iç içe geçmeye başlayınca bazen hangisine çalışacağını unutuyor.


Fazla komik olmaya başlıyor.


Sondaki bağlantılar, korku ya da suç hikayesinde olsa çok anlamlı olacak twistler, bir yerde hani korku hikayesinin içinde tuhaf oluyor.


Aniden vampire dönüşen bir anda herkesi satıp [bip] atmaya başlıyor falan filan [gülme] daha sonra.


Aniden vampire dönüşen kişi anında taraf satıyor böyle.


Ulan sen bu kadar kinliydin bu adamlara yaşarken o zaman diyorsun.


Buna benzer ufak tefek şeyler göze çarpıyor ama oturup izlenecek gayet de güzel bir vampir filmi.


[müzik] Evet, Abigail bir önce konuştuğumuz Sinners'in daha iyisi olduğu konusunda hep beraber aynı fikirdeyiz belli ki.


Ve de daha iyi yapılmış.


Yani mesela işte Abigail'i yapanlar From Dusk Till Dawn'dan ders almışlar, onu izlemişler belli ki.


Çünkü gerçekten bir suç filmi gibi başlayıp uzunca bir sürede suç filmi gibi gidip ondan sonra, ee, birden doğa üstüne bağlayan komedisi dolayısıyla tabletop RPG kıvamındaki karakterlerin- Havası yani.


Her birinin bir kendi özelliği olması, Galip'in dediği gibi hani o klişeleri de kullanması ama hani şimdi bunu kabul etmiş olması, hikayenin bunu kabul etmiş olması.


Bizim de seyirci olarak biraz daha kabul ederek izlememizi sağlıyor.


Yani inançsızlığımızı askıya, o kendi içinde de kabul ettiği için, ee, alıyoruz.


Yani bunu işte sırayla bir karakterin, diğerlerinin ne olduklarını birebir böyle oturup işte sen bilmem neydin, bilmem nesisin filan diye böyle bir guessing game, ee, kıvamında bir sahne ile bütün karakterler açıklanıyor.


Yani bu kötünün karşılığı bu işte.


Yani anlatma, gösterin.


Tam zıttı bu işte böyle- Anlatamadım şey pardon, gösteremedim ya anlatayım.


Biz bunu konuşarak anlatalım.


Hani bir karakter olsun sıradan hepsinin geçmişini tahmin etsin hem de doğru tahmin etsin, ee, kıvamında.


Ee, ama şeye uyumlu, yani komedi kısmına uyumlu.


Ondan sonra karşılaşacakları sorunları çözmek açısından zaman harcamaması, bir filmin eğlence moduna bağlamak için uyumlu vesaire.


Ama yani çok yanlış.


Ya acayip dandik bir hikaye anlatma şeklidir bu.


Ama, ee, çizgi filmde, çizgi romanda umursamayacağın şey, ee, işte burada da aynısını yapıyor.


Ben zaten kendimi ciddiye almıyorum.


Galib'in de dediği gibi bir kıvamda.


Ha ama yani bu, bunun sonucunda bu da izlenmez ol-- değil.


Rahatça, ha, izlenebilir bir film.


Fakat ben en takıldığım meselelerden biri şu, özellikle vampir- Olduğunda meselemiz.


Vampir sevgimiz hepimizin zaten artık biliniyor.


Ama ben, yani bu vampir anlatısı, vampir mitolojisinin tutarsızlıklarla değiştirilme çabasına ben kızıyorum.


Ve öyle şeyler olduğu zaman beni hayal kırıklığına uğratıyor açıkçası.


Değiştirilmesinin tutuculuğunda değilim.


[Anlamsız kelime] yaptığı gibi değiştirilsin.


Yani hani sen çirkinliğin tarlanın, dağın, bayırın iğrenç canavarını alıp asillerin işte güzel, yakışıklı, pırıl pırıl efemine vampirlerin çevir.


Arkasına da hikayeni yaz.


Ta bunu ta Antik Mısır'a kadar Sümer'e kadar götür.


Ama tutarsız bir şekilde bunu yaptığın zaman, kuralları sürekli değiştirdiğin zaman o beni kızdırıyor.


Burada eee-- açıkçası en üzen kısmı o oldu.


Yani biri birinin vampire nasıl dönüştüğü üzerine bir sahne çekiyorsun.


Biraz sonra başka bir tanesi bir dönüşüyor, bambaşka bir şey oluyor.


Öbürü bambaşka bir şey yapıyor.


Biri bir anda güçlen-- inanılmaz güçlere ulaşıyor.


Böyle, böyle, böyle.


Hani anlık yani.


Arkadaş bir sakin olun ya.


Bir böyle bir şey değil ki.


Bu vampir meselesi böyle de başlamadın ayrıca.


Birini kontrol edebiliyorsun, öbürünü edemiyorsun.


Ki hatta sonda artık üstünü çize çize hani bunları öğrenmek gerekir yakışıklı kıvamında Abigail'in son diyaloğunda.


Böyle hani öyle kolay değil ya abi az önce kolaydı.


Yani bir önceki karakter kolay yaptı.


Sen yapamadın, o yapamadı, bu yaptı filan.


Bu-- o denge bozuklukları filan beni filmin içinden kopartıyor.


Ha izlemeyi bırakmıyoruz çünkü işte renkli.


O dediğim gibi böyle bir çizgi roman ee hızında ve yüzeyselliğinde hızla başlayıp bitecek bir tam macera.


Okey peki izliyoruz abicim- Tertemiz.


Ama yani bu kurallar böyle sürekli beni iğne batırıyor bana.


Böyle o değişiyor, bu değişiyor.


Abi yapmayın yani bir tane şeye kurala sadık kalın oradan ilerleyin.


Çünkü o yani bu değiştirmez ki hiçbir şeyi.


Birazcık tutarlı olacaksınız.


Öykü ne olur tutarlı olun, karakterlerde tutarlı olun.


Hani vampiri kirletecekseniz bütün özünden tarihiyle her şeyiyle alın kirletin ama arkasında durabilin.


Tam böyle tutarsızca bir öyle yaptım abi oldu böyle de yap ya umursamayacaksan başka şeyleri umursama bunu umursayın diye düşünüyorum ben.


Yani o beni yoruyor.


[Müzik] Evet dediğine katılıyorum.


Yani eee şöyle kullandığı güzel şeyler var.


Daha doğrusu güzel şeyler demeyeyim.


Yani Vampir Lorunda pek çok klişeyi kullanıyor ve farklı şekillerde kullanılıyor.


Ama senin dediğin gibi benim en çok hoşuma giden kendini hiç ciddiye almaması.


Yani eee seni rahatsız eden şey benim komiğime gittiği için, ben güldüğüm için belki de hani çok şey yapmadı.


Çünkü Sinnersta da mesela, onu mesela ben söylemedim biz konuşurken.


Neredeyse bölünerek çoğalmaları [güler] yani beni, beni benden almıştı.


Yani yarım saat içinde onlarca kişi olmaları ve anında şey gibi zombi şeyini almışlar şimdi.


Çünkü vampirin dönüşmesi, yani vampir edebiyatını az çok bilen bilir.


Bir normal bir insanın vampire dönüşüm-- dönüşebilmesi için belli bir zaman geçmesi gerekir.


Yani bir sürü klasik anlatımda bu böyledir.


Ve atadan içtiğin zaman kanı bak mesela burada da kullanıyor onu.


Atadan içtiğin zaman kanı ancak tam olarak dönüşebilirsin.


Şimdi onun için ben de şey diye düşündüm.


Yani o oradaki bölünerek çoğalma eee seviyesiyle buradaki en azından hani işte ısırıldım, en azından bir azıcık vakit geçti.


Öyle dönüştüm meselesi bana çok hani şey gelmedi.


Ya ben sadece ben da söylediğine katılıyorum Sinners'da artık o kadar çok gömecek şey vardı ki hani onu söylemeyelim unuttuk kıvamında.


Yoksa haklısın- Yok, yok, evet.


-ben ona da takılıyorsun yani.


O da bir kızdırıcı.


Zaten bu seride benim en çok takıldığım kısımlar o.


E tabii çünkü onda ben, ya şey zombi filmi seyrediyoruz sandım.


Hani zombi ısırdı, pırt zombiye dönüştü.


Var ya işte World War Z gibi.


Hani ısırıyorsun koçu-- yani iki saniyede değişiyorsun.


Ondan sonra ölüsün ama koşturuyorsun falan filan gibi.


Böyle bir biraz zombi eee tadında bir değişim söz konusuydu orada.


Daha doğrusu şöyle söyleyeyim güncel zombi [güler] .


Ee o da bozulmuş- O da bozulmuş hali.


Hikayelerde de çok yavaş vakit geçirmesi gereken bir yeni bir süreç.


Sonra başlıyorsun filan.


Aynen öyle.


Ve tabii tüm eee dediğim gibi kullandığı unsurları hiç ciddiye almadığım için ve kend-- yani kendisinin de ciddiye almadığını düşündüğüm için sadece hani bu-bunu bir komedi olması için yapmışlar ve komedi olmuş.


Hem komik olmuş hem eğlenceli olmuş.


Ve şeye hayran kaldım.


Başrol oyuncusu kız, küçük kıza hayran kaldım.


Yani gerçekten iyi oyuncu.


Yani ilerinin iyi oyuncusu.


Sadece şey için söylemiyorum.


Korku filmleri için söylemiyorum.


Büyük ihtimalle eğer çocukluğu mahvolmazsa, yani çocuk-- çocukluğunun bu ünü onu mahvetmez ise ileride iyi bir oyuncu olabileceğini düşünüyorum.


Dediğim ilk olarak söyleyeceğim bu.


Şimdi ikinci olarak da şimdi sen şey dedin ya, herkesin bir eee şeyi var.


Eee her karakteri özellikle bir araya getir.


Altı kişi, yedi kişi.


Eee hepsinin bir özelliği var yani.


Bunlar birbirini tanımayan bir grup aslında.


Yani hiçbirinin birbiri hakkında bir fikri yok.


Zaten onu hani oradaki guessing game yani tahmin oyunu da onun için.


O oyun olabilsin diye zaten birbirlerini tanımıyorlar.


Eee, Joy var, başroldeki oyuncumuz.


Kendisi, işte eskiden eee orduda sıhhiyeymiş, ondan sonra işte uyuşturucu bağımlısı olmuş, eee bir tane oğlu var ama ondan ayrı kalmış falan gibi böyle bir şeyi var.


Ama tabii bunu Sinister'daki gibi yani geçmiş travmayı böyle dibine kadar işte, oo çok fenaydı, falandı filandı yapmıyor.


Bunun hizmet ettiği nokta çocukla ilgilenecek olması.


Yani çocukla iletişim kurabilecek olmasının.


Frank diye bir karakterimiz var.


Eski polis dedektifi.


Bu da zamanında şey yapmış, işte eee pis işler yapmış.


Şey hoşuna gitmiş, elde ettiği-- daha doğrusu şöyle gizli pol-- gizli polis olarak bir şeye giriyor.


Suç- Örgütü.


Ama oradaki işler sarpa sarıyor.


Çünkü oradaki güç ve para baştan çıkarıyor.


Ve eee doğal olarak enin-- eninde sonunda olmayacak işler yaptığı için kovuluyor.


Eee ve artık dışarıdan pis işler yapmaya devam ediyor.


Eee, bu da zengin kızı.


Ama adrenalin peşinde koşan bir hacker.


Bunun da hizmet ettiği nokta nedir efendim, işte orayı burayı açacaksın, işte eee izlerini örteceksin falan filan.


Rickles var.


Bu da eski denizci.


Eee onur monur falan filan.


Ben bunun birazcık daha uzun süre şeyde kalacağını düşünmüştüm.


Ama gene beni terse yatırdı.


Bu da ilk ölenlerden bir tanesi oldu.


Ki normalde bu sona kadar kalacak bir karakterdi aslında normal seyrinde gitse de.


Ee, işte tam şeydeki köpekbalığı filmi sonda-- daha sonraki dönemlerde oradaki- Samuel Jackson'un.


Yani hani herkesin en sona, herkesi kurtaracak esas adam zannettiği ilk gidiyor kıvamı.


Aynen öyle.


Sonra Peter diye bir karakterimiz var.


Eski koruma veya bu bar fedaisi- Evet, evet.


Gibi bir adam.


Eee, tabii o da grubun, eee kas gücü.


Birazcık, eee, saf, tirik bir tip.


Eee zaten onu da işte eskiden sen çok zorbalık görmüşsün.


Sonra büyümüşsün, işte karşı çıkabilmek için gene yani ço-- aslında bir cümleyle geçmişini söylüyor ama hani pek çok şey söylüyor ama yüzeysel söylüyor.


Derinine inmiyor adam.


Bu böyle bir adam diyor.


Sonra Dean var sosyopatımız.


Bunun arıza çık-- yani bunun çok arıza çıkarmasını bekliyordum ben mesela.


Gene beni terse yatırdı, ilk giden oldu.


Çok enteresan bir şekilde.


Şö-- ha şoför.


Eee, hem sosyopat hem herhalde kafasıyla ilgili şey kafasında çünkü bir ameliyat izi vardı.


Birkaç tahtası eksik.


Eee, bir tipleme.


Bir de Lambert'imiz var.


Bütün bu, eee işi ayarlayan, eee hepsini tanıyan, onların da tanıdığı.


Ama onun dışında kimse birbirini tanımıyor.


Sadece Lambert'i tanıyor hepsi.


O da bizim aracımız, diyelim. Evet.


Şimdi mesele şu.


Bir birinin kızını kaçı- önemli birinin kızını, eee kaçıracaksınız ve yirmi dört saat tutacaksınız.


Elli milyon hesaba geçtiği zaman kızı serbest bırakacağız.


Fakat kimse hani kimin kızını kaçırdıklarını, eee bilmiyor.


Ve kızla diyalog kuran, eee baş karakterimiz Joe bir tuhaflık seziyor.


Hani şöyle bir tuhaflık, kızda bir tuhaflık sezmiyor.


Kız gayet normal görünüyor.


Onunla ilgili de konuşacağım.


Aslında çok büyük hata şey spoiler vermeniz posterde veya işte fragmanlarda.


Yani bunu Altıncı His gibi saklamış olsaydınız çok daha başka bir yere gidebilirdi bu film.


Neyse orada işte senin başına gelecekler için çok üzgünüm, diyor.


Babam işte beni umursamıyor, bana, benim için para vermez ama işte ardından da senin yaşayacakların için üzgünüm, diyor.


Şimdi böyle bir şeyde bunu-- bundan kıllanan baş oyuncumuz aşağı iniyor.


Bunun babası kim diye başlıyor soruşturmaya.


Mesela benim ters gördüğüm şeylerden bir tanesi buydu.


Arkadaşım, yani tamam sen bir işe giriyorsun parası için.


Kimin kızını kaçırdınız falan filan önemli olmayabilir.


Zaten tehlikeli bir iş yapıyorsunuz.


Yani bu hiç suça karışmamış birinin de kızı olabilir.


Ama sonuç olarak yani bir suç işlediğiniz için en azından minimumda zaten polise başınız belada yani.


Fakat tabii hani demek ki polis o kadar önemli değil.


Neyse bu eee babasının herkes tarafından bilinen ve ölümüne korkulan bir suç patronu olduğu ortaya çıkıyor.


Ve bunun bir sağ kolu var Valdez diye ondan bahsediliyor.


Çok vahşi bir sağ koldan bahsediyoruz bu arada insanları parça parça ayıran bir şeyler.


Ve yirmi dört-- birisi gitmeye kalkıyor.


Öbürkü hayır gitmeyelim, paramız ne olacak diyor.


Falan filan derken tabii işler bayağı sarpa sarıyor.


Çünkü anlıyoruz ki aslında küçük kızımız bizim eee vampir ve aynı zamanda Valdez denen suç patronunun sağ kolu.


Şimdi hemen sözü garibe vereceğim ama ondan önce bir şey söyleyeceğim.


Burada benim yani tartışmak istediğim konulardan bir tanesi bu.


Bu film kendini ciddiye almıyor olabilir.


Yani daha doğrusu şöyle, ben hani hiçbir şeyi ciddiye almıyorum, hani, eee işte istediğimi değiştiriyorum ve tamamen komedi ve hani eğlence üzerine gidiyorum.


Hani siz de ciddiye almayın ve tamamen eğlenin.


Yani bu tamamen eğlencelik bir film diye şey yapmış olabilirsin.


Hani yola çıkmış olabilirsin.


Ama keşke ve keşke bir vampir o-filmi olduğunu saklasaydın.


Yani, sadece bir crime filmi olarak, yani bir suç filmi olarak bunu lanse etseydin ve gidenler bir güzel bir şok yaşasaydı.


Yani o kadar güzel bir fırsat kaçırmış ki, o kadar güzel bir fırsat kaçırmış ki.


Dedim ki, yani bunu, bu çok büyük bir hata.


Çünkü tamam hani hiçbir şeyi ciddiye alma ama bu seni, hani bu seni, eee, gerçekten şu anda bulunduğun noktadan iki kat daha üste çıkaracak bir, eee, özellik.


Evet, çok büyük.


Başka bir şey de yok yani.


Evet, Beril'in dediği kadar.


Bir Abigail tarafına geçmeden önce yazar yönetmenin ya da yönetmenlerin, eee, tavrına da bir bakmak lazım.


Kendlerine ait bir tarzları var işte.


Remfield'ı da birlikte yapmışlar, Ready or Not'ı vesairiyle.


Eee, Remfield'ı yazmış da olabilirler, bilmiyorum.


Onların fikri galiba- Remfield görmedim ben.


Remfield'onlarda var.


Ready or Not var, V/H/S var, Scream var.


Ne yaptıklarını bilmiyorum.


Şeyde, Remfield'da bir etkileri olabilir ama yönetmen kısmında ben de görmedim Remfield.


Evet, ben de görmedim.


Şöyle, değilse bile etkisi var.


Yazar ve yönetmenin bunu Ready or Not'ta vesairede de görüyoruz.


Eee, korku hikayelerini [.


..] bir şekilde komedi unsurları da katarak ve bilgisayar oyunlarındaki gibi böyle bölümlere ayırarak, chapterlara ve zorluk seviyelerine göre bölümlere ayırarak falan anlatma üzerine gidiyorlar.


Eğlenceli slasher sahneleri var.


Yani sahneler daha çok hikayeyi götürüyor.


Hikayenin çok bir önemi yok.


Karakter ve başına gelecek şeyler oluyor.


Bu da bizi bir yerden sonra şu eleştiriyi yapmamıza sebep oluyor.


Karakterlerin çoğu yüzeysel ve çok derinlikli değil ve bu nedenle de çoğu aslında çok anlatılmaya değerde bulunamamış gibi duruyor.


Çünkü onların oradaki işlemi birazdan parçalara ayrılacak olmaları, anlatabiliyor muyum?


Kurban olarak oradalar, helallik alıp kesecekler yani birazdan.


Bu da birazcık rahatsız edici geliyor ama bize rahatsız edici geliyor.


Esas izleyici kitlesi biz değiliz.


Daha genç bir şey bunlar çünkü.


Sinemada izlenecek işte- Ben gencim ya daha.


Senin ruhun genç de, görgün genç değil.


Mesela genç bir izleyiciyi on altı yaşındaki, yirmi beş yaşındaki birini rahatsız etmez buradaki bu eksiklikler.


Ya bunun daha iyi versiyonlarını görmüş kişiler der ki ya burada bir kusur var.


Ya da sezgi düzeyinde bazı insanlar vardır.


O örneklerle teçhiz olmasalar bile, donanmasalar bile derdim ki kötülüğü hissederler.


Kötü hikayeyi görünce hissetmek ayrı bir şey.


Ama yani bu bir şey değil.


Eee, dediğiniz, ikinizin de dediği gibi izlemeyi zorlaştırmıyor bu.


Biz burada eleştiri programı yaptığımız için eleştirileri, eee, detaylarına giriyoruz.


Yoksa yani izledik.


Yani neyi beğenip neyi beğenmediğimizi, eee, sebeplendirmek.


Bir şeylere biz zemin oluşturmak için bunlardan bahsediyoruz.


Yazan çizen bu kadar umurunda değil.


Aldığı paraya baktı gitti.


Abigail karakterinin özellikle seçilen çocuk vampir hikayesinin de bir etkileyiciliği var.


Çocuk dediğin şey masum.


Ne olduğunu bilmediğin, doğrudan bir kötülük beklemediğin bir şey.


Ama işte yüzlerce yaşında atıyorum.


Eee, ondan sonra böyle çok güçlü, kan emen, insana doğrudan tehdit olan, böyle yırtıcı bir canavar gibi olan bir çocuk olduğu zaman korkuyorsun.


Bir yandan izler.


Aslında bizi vampirle görüşmedeki Claudia'ya götürüyor.


Left Right Run Inn'ki Ally mesela gene orada da bir örnek.


Ama onların mesela hikayeye yaklaşımı ve tarzı ve ruh hali, hikayelerin ruh hali buradakiyle aynı değil.


Abigail'de bir kovalamaca var mesela.


Hani, biraz vaudeville havasında, eğlencelik.


Biri oradan giriyor, biri buradan çıkıyor.


Arkada büyük bir sır var.


Herkesin takip edebileceği derinlikte birtakım sırları var.


Ve esas arada hikayeyi götüren, öbür türlü sıkıcı olacak olan, bir hikayeyi götürdüren şey, şiddet ve vahşet sahneleri.


Estetik hale getirmiş, yani estitize edilmiş vahşet.


O toparlıyor aslında Abigail'i.


Birazcık daha da, nasıl söyleyeyim, insanlar o kadar derin bir hikaye beklemeyen, eğlenmek, vahşet karşısında heyecanlanan, heyecanlanmak, işte heyecan transferi dediğimiz korkunun izlenme sebebi, okunma sebebi olan şeyi tetiklenmesini sağlayacak, işte jumpscare da bunun bir parçası.


Film istiyorlar insanlar.


Eskinin tabiriyle popcorn filmi bunlar biraz daha.


Rahat, güzel, eğlencelik filmler.


Abigail'de de bunu görüyorum ve çok da fazla uğraşmıyor.


Şunu da söyleyeceğim bir anekdot olarak.


Eee, bir önceki Batman filmini ben çok sevmemiştim.


Bizim Son Batman.


Kötü olduğu için sevmiş olabilirsin.


Gittik ama o zamanlar işte yanımda da yeğenim var.


Zannediyorum o zaman on altı, on yedi yaşında falan bu çocukta.


Hani izledik müzik, ya kötü filmdi bu dedim.


Hani o an fark ettim.


Bir iyi bir Batman filmi izleyecek yaşı geçmiş oluyorsun aslında.


Ondan sonraki izleyeceğin filmlerin çoğu yakalayamadığın, sana hitap etmeyen bir şeye dönüşüyor.


Burada da benzer bir durum var.


Bazı hikayelerde o derinlik, eğlencelik durumu olabilir ama bu çok yetişkin işi değil mesela.


Young Adult işi birazcık daha gelmiştir bana.


Belki Young Adult deyince bize ortaokul, işte askere gidene kadarki zaman arasını görüyoruz.


Ama Young Adult dediğin on dört, on beş yaşla, yirmi beş otuz yaş arası aslında otuz değil de, yani yirmi beş yaş arası.


Öyle bir yere hitap ettiğini görüyorum.


Vahşet tarafının yüksek olduğunu görüyorum.


Yazar yönetmenin de zaten bu konuda şeyli olduğunu da görüyorum.


Biraz gamlanmış böyle hani.


[anlaşılmayan konuşma] İşaretlenir.


Ama şiddet dolu kaosu aldığında görüyorum işte hani, Claudia'da karakter olarak yüzyıllarca yaşadığı için bir melankoli gelişmişti ya, ben hiç yaşlanacak mıyım, büyümeyeceğim falan.


Abigail'de varsa bu eser miktarda kulağa dökecek kadar vardır o.


Ya bi kere şey, yani o kulağa hoş gelen, yani tümüyle de bence kesinlikle tümüyle yanlış diyemeyeceğim bir şey.


Senin galip bu Batman teorin.


Ama bir yandan da tümüyle doğru olduğunu kişisel olarak düşünmüyorum.


Niye kişisel olarak düşünmüyorum bunu?


Nolan'ın Batman'i kaç yılındaydı?


Yok 2009 falandı galiba.


Pardon 2005 falanla başladı.


Ben 32 yaşındaydım.


Yani- Hala sana hitap ediyor.


Çok iyi bir- [söylenenleri aynı anda anlarlar] Onu diyorum.


İyi bir Batman filmi yüz yaşında da sana hitap eder.


Yani zorunda değil.


Sana i-sana hitap eden bir yönetmen geldiği için şanslısın.


Ama yani iyi bir film.


Şimdi bu Batman'in ilk filminin işte olmamış ya, kötü Batman filmi diyecek birisi çıkarsa ya filmden anlamıyordur, ya kötü niyeti vardır.


Yani Nolan'ın Nolan olma yolundaki en önemli adımlarından biri o.


Yok beğenmiyorlar abi.


Çok ezan var şu an piyasada.


Yani dediğim gibi kötü niyeti vardır, işte anla-anlamıyordur.


Her şeyin eleştirmeni var yani.


Ama film iyi film ve o yüzden tuttu.


O yüzden bu şey büyüdü.


Nolan, Nolan olurken dediğim gibi basamaklardan en önemlilerinden biri.


Popülerleşmesindeki en önemli şey bu.


Ve de film herkese hitap edebilir yani.


Dolayısıyla yani konunun bir çizgi romandan alınmış olması vesaire filmin illa gençlere sadece hitap edecek olması anlamına gelmiyor her zaman.


Yani dediğim gibi yanlış değil.


Ama tümüyle de hani- eee herkesi de şey yapamaz.


Kapsayacak bir şey değil.


Şimdi bu filmde de yani öyle şeyler var ki bizi okey izletiyor, eğlendiriyor.


Ama diğer taraftan işte mesela senin dediğin gibi, yani Claudia'nın biz mesela vampirle görüşmede biz Claudia'nın belki yüz yıl yaşadığını görüyoruz.


Yani o öyle bir süreci biz gözlemliyoruz ve o süreçte deliriyor kız.


Abigail üç yüz yaşında mı ne olduğunu söylüyor.


Yani zaten bir kere öyle olmaması lazım.


Dediğin gibi bir başka sorunları belki ondan delirdi.


Biz onu anlamıyoruz tabii.


Delirdi, böyle oldu.


Herkesi fare gibi eve kapatıp içeride avlıyor.


Bununla anca eğlenebiliyor.


Belki yüz yıllık delirme Claudia gibi melankoli yapıyor.


İki yüz yıllık da partilemeye başlıyor.


Üç yüzde eve çağırıyor milleti.


Artık dört yüzde bir parti mi kuracak, ne yapacaksa?