Belki bize anlatılmayan- Şarkı söyleyenleri aramaya başlar belki.


Yani hadi inşallah falan.


Hadi kötü şarkı sözü.


Ya bir şeyler.


Eee, biz bilemiyoruz tabii.


Adamların kreatif olarak tamamen işkembeyi Kübra'dan atıverdikleri- Önemsememeleri bence- [anlaşılmayan konuşmalar] Dediğimiz gibi.


Ama film de zaten bunlar, ya batıyor, yoruyor.


O vampir orada üç yüz yıllık bir tane vampir var.


Ondan sonra sadece işte Esposito abinin oynadığı o karakter- Lambert mi?


Lambert mi ha?


Aracı karakter mesela.


Yani onun daha eski bir vampir olduğuna dair bende bir bilgi yok.


İşte geçen sene dedi ya, geçen sene- İnsan o kadar yeni bir vampirden kan emip onda da ona kan emdirip birden her Abigail'den daha güçlü bir vampire dönüşen bir karakterimiz oluyor bir anda.


Nasıl oldu abi bu niye?


Bu nasıl oldu bu?


Niye bir anda bir insanla işbirliği yapmak zorunda kaldı karakter?


Anlamıyorsun, tutarsızlık işte.


O tutarsızlıklar olmasa film aslında okey, lay lay lom izleyeceğiz.


Çünkü yani bir hikayenin içinde karakterin bir gelişimi vardır.


Biz ona göre basamak basamak ilerleriz, anlarız ya da anlamadığımız şeyi tekrar anlamaya çalışırız, çabalarız.


Bunu da biz tutarlılık sayesinde yaparız yani.


O tutarsızlıklar yoruyor.


Yoksa işte onun kafasını kopardı, bunun bilmem ne yaptı, çok eğlenceli.


Okey, kan oluk oluk akıyor.


Zaten ev kapanmış.


İşte duvarlar kapandı bilmem ama mesela işte ısırılınca en azından değil mi şey olsun.


Bir tutarlılık açısından ısırılınca vampir oluyorlar, değil mi?


Şimdi ısırıldı, vampir oldu, güçlü oldu, güçsüz oldu.


Birini kukla gibi kullanabildi.


Öldü bodyguard.


Bodyguard işte birazcık araya gitti yani.


Bodyguard öldü.


Nasıl abi bu niye vampir olmadı yani?


Şeyde öldü, o da parçalandı.


Kafasını kopardığı için- Yok hayır.


Semper Fi olan şey, denizci olan- Ha denizci olan da- Şey, sniper olan- Evet, sniper olan...


Belki onun da işte yüzünde bir şeyler vardı.


Belki onun da omurga koptu.


Emin değilim, bilmiyorum.


Ama öbüründe öyle bir şey olmadığını gördük yani.


Neyse, birileri dönüyor, birileri dönmüyor, birileri ölüyor, bireleri ölmüyor.


Yani o sırrın çözümü sırasında hiçbir şeyi ben de ciddiye almak istemiyordum.


Film o tadı veriyordu.


Ama bizi böyle bazı şeyleri sormaya zorlamasalar, tutarlı olsalar bence iyi işler çıkabilir diye düşünüyorum ben yani.


Hani yoksa yine burada da bu filmin, bu hikayenin kalitesine uygun, iyi bir ortalama oyuncu kitlesi var orada.


Eee, kabul edilebilir.


İşte her biri karakterini şey yapıyor, oynuyor.


O şoför oğlan zaten geçen sene öldü.


Uyuşturucu bağımlısıydı gerçek hayatta da ve uyuşturucudan öldü o çocuk.


Ben onu ilk Euphoria'da gördüydüm.


İlk o Euphoria dizisinde dizideki tek doğru düzgün bence şey oydu yani ilginçti.


Şoför olan- Şoför olan, ha genç olan.


Evet, o olan gerçek hayatta da uyuşturucu bağımlısı olduğu için öyle davranıyor.


Bu arada senin birinci sorunun cevabı o.


Yani oğlan sadece o rolü oynuyor.


Euphoria'da da o rolü oynuyordu yani hani.


Haa [güler] Öyle o çocuk öyle, öyle konuşuyor, öyle bakıyor, öyle hareket ediyor.


O haliyle onu kastediyorlardı.


Keşke yaşasaydı, çünkü şey hoş bir havası vardı.


Muhtemelen öyle bir sorun çıkaracak zannettim.


Hani o, en büyük sorunu o olacak diye düşündüm ama bir baktım pat dedi gitti.


Bizi dinlediğiniz için teşekkürler.


hikayenin yeni bölümüne hoş geldiniz.


Bu hafta kaldığımız yerden geçen hafta konuşmaya başladığımız bilinmezlik korkusunu konuşmaya devam ediyoruz.


Bilinmezlik ama bilinmezlikten korkma sebebimiz ölme olasılığımız.


Yani yok olma olasılığımız.


Yoksa hani sadece bilmediğimiz için.


Ha bunu da bilmiyorum.


Aaa niye bilmiyorum?


Aaa çok korktum gibi bir durum yok.


Ölme olasılığımız bizi korkutuyor.


Doğru, en büyüğü bu.


Bilgiyi kaybetmek zaten.


Tıpkı anında bilinci kaybolması.


Aynen öyle.


Şimdi tabi buna göre insanların hani bilinmezden korkuları da zaman içinde yavaş yavaş gelişiyor, değişiyor, dönüşüyor.


Edebiyatın gelişimi de böyle.


Yani gelişimi, değişimi, dönüşümü.


Bunun safhaları da oldukça belirgin aslında.


Insanın tecrübelerine, insanın maruz kaldığı değişimlerle alakalı.


Neden ilk önce ölümden korkuyor?


Bütün söylencelere işte ölüm ve ölümsüzlük üzerine aslında ilk efsaneler.


İşte Gılgamış'a baktığın zaman ölümsüzlüğün arayışı.


Çünkü ölüm bir bilinmezlik onun için.


Gılgamış'a baktığın zaman zaten dakika bir gol bir Sümer'den girdik ve bilinmezliği hemen orada yakaladık.


Ardından tabi edebiyat nasıl gelişti?


İşte efsaneler, ilk önce şeyler.


Mağara resimleri.


Ardından söylenceler, ardından efsaneler, mitoloji, masallar.


Ondan sonra kurgulanması ve bugünkü edebiyat dediğimiz şey ortaya çıkıyor.


Peki işledikleri konu nasıl evriliyor?


Ardından diyor ki ölümü yenemiyoruz ama mutlaka yenebilen birileri vardır.


Bizi bir şey yaratmış olmalı.


Hemen tanrılarla ilgili hikayeler oluşturuyorlar.


Tanrılar varsa onlarla savaşan birileri olmalı.


O zaman şeytanlar ve iblisler de var diyerekten bu sefer şeytanlar ve iblislerle ilgili bilinmez hikayeler yazıyorlar.


Sonra etraflarında hayvanlar var.


Öldüren, yaralayan, tehlikeli atfettikleri canavarları ortaya çıkarıyorlar.


Tanıyamadığı, anlamlandıramadığı, kavrayamadığı, huyunu suyunu öğrenemediği her hayvana veya her şeye, gördüğü her şeye bir canavar kimliği atfediyor.


Ardından felaketler.


Felaketler için birtakım karakterler oluşturuyor.


Hastalıklar için cinler ortaya çıkarıyor.


Cin dediği veya- Demon Demon, ifrit dediğimiz, iblis dediğimiz şeyler ortaya çıkıyor.


Aynen öyle.


Eskiden div denmiş.


Sonra tabi yavaş yavaş medeni medeni hale geliyoruz.


Bu sefer zenofobi ortaya çıkıyor.


Yabancılar yani senden farklı olan, kültürü farklı yaşayan.


Mesela işte yamyam korkusu.


İşte ne bileyim, istila korkusu.


Bütün bu işte bilinmezlikten gene geliyor.


Öteki coğrafya dediğimiz, keşfedemediğimiz yerlerden aynı şekilde bilinmezlik korkusunu alıyoruz ve bunlarla ilgili hikayeler yazıyoruz.


Bir dönem işte yeni keşfedilecek yerleri ve o yerlerde başımıza gelecek kötü şeyleri yazmaya başlıyoruz.


İnanç dışı mesela bir dine mensubuz veya bir inanca mensubuz.


Bu inancın başka inançlarla çakışması bir bilinmezlik oluşturuyor bizim için.


Belli bir noktada diyoruz ki tamam, biz artık dünyada aşağı yukarı bazı şeyleri biliyoruz.


Bunlara hakimiz.


Eee, besin zincirinin de en tepesindeyiz.


O zaman bir bilinmezlik yaratılacak ise bu kozmik bir şey olmalı diyoruz ve kozmik korkuyu yaratıyoruz.


Geldiğimiz son noktada korktuğumuz şey ne?


Çünkü yapay zekayın neye evrileceğini bilmiyoruz.


Evet, tabii ki hastalıktan korkuyoruz, virüsten korkuyoruz.


Falandır, filandır, şudur budur.


Şimdi bundan sonra artık göreceğiz.


Mesela şey benim çok hoşuma gitmişti.


Filmi de var ama ben onun kitabını da okudum.


Enayileşen Jeff Vandermeer'in ki iyi bir yazar, iyi bir bilim kurgu yazara oradaki bilinmezlik o kadar büyük ki.


Yani öğrenmeye çalıştıkça, bilmeye çalıştıkça daha da bilinmezliğin içine düşmek, o noktada tam manasıyla kozmik korkuyla teknoloji korkusunu birleştirmiş, onu harmanlamış, xenofobiyi de içine katmış, muazzam bir bir bilinmez korkusu sunmuş okurlarına.


Tabii bu sadece bugün için geçerli olan bir şey değil.


Zamanında Lovecraft'ın pek çok hikayesinde kozmik korkuyla bizi bilinmezlik korkusuyla tanıştırır ve yücelikle birlikte tamamen.


Başka bir seviyeye çıkartır.


Bugün hâlâ aslında bizi en çok korkutan şey bilinmezlik korkusu.


Yani ister gotik olsun, ki gotiğin de en büyük şeyi, silahı zaten.


Yani gotik dediğin zaman direkt aklına bilinmezlik korkusunun gelmesi lazım.


Yani bilemiyorsun mesela, işte Uşer Evi'nin çöküşü olsun, işte ne bileyim, [şarapnel sesi] Şey, eee, Gammaz Yürek olsun, eee, işte Altın Böcek olsun, hep bir bilinmezliğin-- Tamam, sonunda mesela Altın Böcek-- Böceğin bir sonunda bir, hani, eee, açıklama var ama o zamana kadar yok daha bu-- Yani ne oluyor düşüncesine giriyorsun.


Sonuç olarak anlatılarımız evriliyor, anlatılarımız değişiyor.


Ha bundan sonra ne olur?


Yani şöyle teknolojiyi tamam kontrol altına aldık veya bir şekilde, eee, yapay zekâyı, eee, yenebileceğimiz bir yol bulduk, diyelim.


Eee, sonrasında hani neye evrilecek?


Şu an için göremiyoruz.


Şu an için sadece biz-- Teknoloji, işte yapay zeka veya dünya dışı varlıklar var.


Yavaş yavaş gotiğe dönüş var.


Çünkü buradan sonra nereye evrileceğini göremiyor.


Buradan sonrası edebiyatın evri-evrimi için bir bilinmez.


Yavaş yavaş geriye doğru dönüyor ve gotik eserler çıkıyor.


Mesela şey gibi, eee, Meksika gotiği gibi, eee, yeni yeni bir canlanma var, eee, ki sanırım bilinmezlik korkusunun kalbi de gotikte.


Lovecraft'ın birtakım yüz yıl önce yapmış olduğu birtakım çözümlemeler var.


O çözümlemelere göre şey söylüyor.


Diyor ki, hani zaman içerisinde en eskisi, bilinmeyene duyduğumuz korku, bilinmeyene duyduğumuz korku zaman içinde evrim geçiriyor.


Ne oluyor diyor mesela, gotik bir dehşet oluyor, diyor.


Gotik dehşeti de mesela son derece basit bir şekilde, gizemli, birazcık da dini, mistik, tasavvufi bir yapının içerisine alıyorsun.


Aynı zamanda da mimari ve eski kalıntılar, yapılar gene evler, şatolar gibi yerlerde aslında oluşturuyorsun, diyor.


Bu Udolpho'nun Sırları gibi falan hikayelerin içerisinde o geliyor.


Ya da Orson Welles'sin Oturanto Şatosu gibi şeyin içerisinde o geçmişin bilinmeyen, artık unutulmuş sırları aslında korkutucu bir etki yaratıyor.


Aynı zamanda unutulmuş şeylerin unutulma sebepleri de tartışmaya açılıyor.


Yani günahlar ortaya saçılıyor ve daha sonra ilerde belki bir ayrışmayla beraber polisiye edebiyatının ilk örneklerini de hep gotikte görüyoruz, onu da söyleyeyim.


Eee, bir iki tane gotik yazar direkt olarak zaten, eee, polisiyeyi kuran kişiler diye düşünebiliriz.


Eee, daha sonra ilerleyen yez-- zamanda bu korku evriliyor ve psikolojik bir korkuya dönüşüyor.


Yani dünya üzerinde karşımıza çıkan, evrende, dünyada bilmediğimiz yerlere dair o çekinmek duygu, bir yerde kendi ruhumuzun içerisinde bu kötülüğü biz nasıl yaşadık korkusuna dönüyor.


Bu Edgar Allan Poe'yla William Blatty'nin Ekzorsistindeki- [şarkı sözü cızelişları] Korkunun şeyin-- Korku tanımlamasının çatışmanın aslında kökenini de oluşturur.


Poe bilinmeyeni ruhsal olarak görüyor, bir yerde o şekilde anlatıyor.


Delilik, suçluluk gibi şeyler...


Ölüm saplantısı gibi şeylerin aslında sonunu görememekten, o bilinmezlik üzerinden yapıldığını söylüyor.


İşte dediği gibi birinin gammaz yürek ve ondan sonra işte Kara Kedi gibi, kendi kendine o psikolojinin içerisinde olan bir bünye, bir korku olarak anlatıyor.


Daha sonra ilerleyen zamanda Edgar Allan Poe ve sonraki dönemde yani Lovecraft aslında, bilinmeyen bir daha tanımlanıyor.


Yani gene bilinmiyor ama korku artık sadece kişisel bir alanda, onun açtığı psikolojik alanda değil, insan psikolojisinde, böyle gözler önüne serilmiş bir sonsuz odakta hale geliyor.


Dünyaya sığmayan bir korkudan bahsediyoruz.


Bilinmeyenden bahsediyoruz.


Aklımız alamıyor mesela.


Lovecraft'ın en çok sevdiği şey o.


Zihnin algılayamaması, kavrayamaz bunu diyor mesela.


Burada çok dini bir tavır var.


Mesela Lovecraft'ın yapmış olduğu tersine bir dini kurmak, karanlık bir herkesin lanetlediği bir şeytani bir din kurmak gibi belki de.


Anlatmış olduğu örnekler öyle cenneti vaad etmiyor çünkü.


Canavarlardan söz açıyor.


Tanrının yüceliği yerinde, ters Tanrı'nın aslında yüceliğinden bahsediyoruz orada Cthulhu derken.


Bu da birazcık eskinin tanrılarına zenofobik bir yaklaşım gibi geliyor bana.


Çünkü Sümer mümer gördüğü zaman aklı gidiyor.


Lovecraft'a göre Sümer tanrıları Sümer'le alakalı şeyler, kötülük ve şeytanla alakalı dokunan şeyler oluyor mesela.


Eski kayıp şehirlerde hep canavarları inşa etmiş oluyor gibi gibi.


Bu da aslında modern insanın zenofobik ve sadece kendinden başka herkesten korkması ile eşdeğer.


Mutlak bir şekilde bizim ezilip kalmamız evrenin karşısında gene bir şey, eee, temel bir hadise olarak görünüyor.


Bir de bir şeyi unutuyoruz biz.


O da şu, bilinmeyeni tanımlarken biz bilinmeyenle bir şeyden korkuyoruz ya, aslında bildiğimiz şeylerden korkuyoruz.


Bilinçdışına ötelenmiş, itilmiş birtakım korkular var.


Bilinmeyenle çarpılıyor bunlar, anlatabiliyor muyum?


Bildiğimiz kadarıyla korkuyoruz diyebilir miyiz?


Yani bildiğiniz şeyden korkuyoruz.


Şimdi şöyle bir durum var.


Kapının arkasından bir ses geliyor, tamam mı?


Ayıya da benziyor, alt kat komşuya da benziyor.


[kahkaha atar] Ama bu saatte gelmemesi lazım.


Çok fazla bilinmeyen var, tamam mı?


Ama etkisine geliyor.


Böğürüyor yani böyle bir şekilde.


Sen diyorsun ki şimdi benim bildiğim bir şey var.


Bu herifle kavga edeceğim.


Kavga etmek ne demektir?


Şöyle şöyle bir tarafı var.


Rahatsız ediyor.


Senin aslında bastırdığın o korkular vesaireler, bu dışarıdaki bilinmezlikle-Katlanıyor, diyor.


Katlanıyor ya da hani bir çarpan olarak da konuluyor.


Bilinmezlik de şey, nasıl ki sonsuzda çarparsan eğer elinde var olan- Anfi görevi görüyor diyorsun.


Evet, büyüteç tarafı var.


Elimizdeki o bastırılmış duygular hikayesi var ama mesela.


Bilinçdışına ettiğimiz bazı şeyler günlük hayatta yapmadığımız, alt komşuya ayı demedik mesela.


Ama tamam mı, herif geldiği zaman kendi korkumuzla o birleşiyor mesela.


Bu aslında bilinmeyen tarafını besleyen, bilinmeyen korkusunu ilk üreten şeylerden bir tanesi.


Yani elimizde referans olarak bir şeyler var.


Her gün kullanmasak ya da reddetsek de.


Bu şey de olabilir mi?


Mesela tehlikeyi hissederiz aslında.


Şöyle hissederiz.


Hani gözün gördüğü milyon.


Bizim hatırlayabildiğimiz diyelim ki bir düzine.


Bütün o bilincin, yani algıladığımız ama şey yani gözün gördüğü ama bizim hatırlayamadığımız şeylerin bir araya gelip bir uyarı sistemi oluşturmasıyla alakalı.


Yani sen evet alt komşuyu biliyorsun, tanıyorsun ama adamın ne, sana karşı ne yapacağını bilmiyorsun.


Fakat daha önce uzaktan görmüş olsan bile onun yaptığı bazı hareketler gördüğün ama hatırlayamadığın bazı hareketler senin için bir uyarı sistemi oluşturuyor.


Bir yere kaydetmişsin.


Sezgi düzeyinde biz bunu not alıyoruz.


Lovecraft'in çok sevdiği bu uzaydan düşen gölge renk vardır.


Gölge değil de renk.


Color of Space.


Şimdi geçen gün bir tane şeyde gördüm.


Kadının üzerine atıyorum böyle yüz bin tane makale yazılmış attım.


İnsan gözünde üç tane oyuk var, koni var içeriye doğru.


Biz o sayede de üç renk görüyoruz.


Bu evrimsel olarak öyle bir noktaya gelinmiş ki, bu kadın mutasyon geçirmiş artık.


Kendi geni babasından, dedesinden aldığı gibi.


Gözünde dört tane oyuk var ve yirmi ya da yirmi altı milyon renk farkı görüyor, fazla görüyor.


Ve Lovecraft'ı çıldırten, düşünmeye sevk eden bu hikayeyi yazarken ki şey buydu.


İnsan gözü eğer bir şey algılayabilsin, belirli Hatta birçok hikayede o tasavvufta falan gaybi dediğimiz ya da zahiri dediğimiz, bizim gözümüze görünmeyen ama etrafta birlikte yaşadığımız mesela büyük bir korku bu.


Aynı şekilde bizim Carpenter'ın Day Lleve'de de mesela yaşıyorlar.


Da da gerçek dünyayla senin ilk başta bahsettiğin bir yer altı ya da bilinmez bir dünya var.


Onun yaratmış olduğu bir korku hissi de mesela.


Bunların hepsi buradan hareketle çıkıyor.


Ve şey de yani dünya üzerindeki bir karşılığı da var.


İnsan eğer diye düşündüğünde mesela kafasında bunu oluşturabiliyor.


Bir öngörülemezlik korkusu var.


Bilgi sahibi değiliz, o yüzden önüne geçemiyoruz.


Ne yapacağımızı bilemiyoruz ve ne yapacağımızı bilemediğimiz zaman gene korkmaya başlıyoruz.


Başımıza ne geleceğini henüz yaşamadığımız, gelecekteki kötü senaryolar üzerinden amigdalanın şeyiyle, kumkumalı ile.


Tam bu senin söylediğin şey- Felaket kumkuması.


He felaket tellalı.


Senin tam bu söylediğin şeyin üzerine tam da bu nedenle, yani kavrayamadığımız, anlayamadığımız, nasıl savaşacağımızı bilmediğimiz şeylere karşı, yani bilinmeze karşı bir isim atfetme gibi bir refleksimiz var.


Yani ne olursa olsun bir isim koyuyoruz ona.


Çünkü ona kimlik kazandırarak hani yenilebilme olasılığını artırıyoruz aslında.


Senin demin dediğin şey o.


Şimdi bir de sonucu bunun.


Bunun sonucu çaresizlik hissi aslında.


Elinden bir şey gelmemesi.


O yüzden bu durumun altında ezilip kaldığımız için biz bir rahatsız oluyoruz.


Bir diğer üçüncü madde de en ilkel formu, bilimci bilinmeyenin bence.


Dogmalar ya da öğretiler.


Kültürel olarak aldığımız kodlar.


O ögeler bizim zihnimizde bazı şeyler yaratıyor.


Doğaüstü yaratıklarla alakalı, ölümden sonrasıyla alakalı şeyler söylüyoruz.


Bu bize bir konfor alanı da yaratıyor.


Diyoruz ki öldükten sonra cenneti, cehennemi bir yere gideceğiz.


Ama ölümden sonra hiçbir şey yoksa, orada da daha modern korkular ortaya çıkıyor.


Varoluşsal mesela Lovecraft'in en çok üzerine oynadığı şey öldüğün zaman bitti mi?


Ölüm sonrası hiçbir şeyin olmaması, hiçlik korkusu, hiçliğe karışacak olmak çok büyük bir bilinmeyen varoluşsal korkusu var.


E zaten var ya şey, öldükten sonra hiçlik korkusu.


Yani bilincin işte kaybedilmesi, Demokan'ın dediği gibi bil olayı tamamen bitiyor.


Onun, onun korkutmasının yani insan düşüncesiyle var.


Düşünce bittiği noktada artık hiçbir şey kalmıyor geriye.


Onun için de zaten- Bir sonraki adıma getiriyoruz.


Tabii dinleri oluşturuyor ondan sonra.


İnanç sistemlerini kuruyor.


Diyor ki, hayır, ben öldükten sonra bir hiç olamam.


O yüzden yani sistemler tamam, cennete gideceğim, cehenneme gideceğim.


Yok işte efendim, bilmem nereye ineceğim, yok Hades'e ineceğim, yok bilmem nereye çıkacağım.


Yani bir şekilde onu yanmaya çalışıyor gene.


O hiçlik şeyini de yanmaya çalışıyor yani.


Oraya tabii bir tane de şöyle bir ek koymamız gerekiyor.


Senin söylediğin o kısım önemliydi.


Ölüm, ölüm sonrasıyla alakalı fikirlerin yanı sıra bir de aklın hani bilmek kısmı var ya.


İnsan bilinç demek arkadaşlar yapay zeka değil de yapay bilinç aslında.


Ruh dediğimiz hadise var ya.


Bilmekten geliyor.


Burada da mesela bilme yetisini yitirmekten bahsediyoruz.


Aslında o daha büyük bir korku.


Lovecraft'in de korktuğu şey oydu.


Annesinin babasından aklını kaybetme, delilik ve algının sapması.


Dünyayı algılayamamak.


O psikolojik korkunun da kendinden emin olamayıp benliğin çözülmesini de bu anlatıyor.


Bu bize neyi gösteriyor biliyor musun?


Kozmik korkuya dönüştüğünde hiçlik korkusunu biraz önce söyledim.


Gerçeğin anlamsızlığı.


Bugüne kadar öğrendiğin her şeyin, o kültürel kodların aslında yalan, yanlış vesaire.


İçinin boş olduğunu görmek mesela.


Tanrının yokluğu ya da Tanrının bize karşı kayıtsızlığıyla alakalı bir hikâye anlatıyor genelde.


Bu genelde yetmiş-- yani bu genelde altmış yetmiş yaşından sonra yaşadığım bir his aslında.


Yani bütün yaşamın bir anlamsızlığına doğru.


Hani o korku- [derin nefes alır] Hani çok yaklaştığın için aslında.


İşte bu da bilinmeyenin başka bir yönünü gösteriyor.


İçine düştüğümüz boşluk.


Ve biz aslında o boşluğa düşmekten bir yerde korkuyoruz.


Ve Lovecraft da bunu alıp formülize edip bir yerde kozmik korku adıyla başka bir şeye getiriyor.


Böyle hani korkular genişliyor, genişliyor, genişliyor.


Bir noktada arada demin yine hepimizin tabii ufak ufak adını da koyduğumuz, korkular dışarıda dolaşmayı bırakıp açıkça içimize bu sefer giriyor.


Kendi doğamızdan, içimizdeki bilinmeyenden korkmak da mesela bir şekil alıyor.


Bilinmeyenin o en rahatsız edici yanlarından biri oluyor.


Yani bilinç meselesini konuştuk.


Peki iyi de bilinçsiz dürtülerimiz var bizim.


Biz bunları fark ediyoruz.


Arzularımız ve yıkıcı davranış potansiyellerimiz var.


Ve bunun farkında değilsek acaba korkusu başlıyor.


En basitinden işte Robert Louis Stevenson'ın The Strange Case of Doctor Jekyll and Mr.


Hyde, 1886.


Mesela çok net bir şekilde bu korkuya hop diye koyabiliriz.


Ya da aradan yüz-yüz yetmiş sene ileri atlayıp hani, eee, kitabı ben çok iyi bilmiyorum ama filmi iyi bildiğim için Fight Club filmini.


Hani David Fincher'ın mesela bu sefer orada da bir adam bölünmüşlük ve kendini bilmediğini fark ettiğindeki o düştüğü durum aslında inanılmaz bir kaygının şeyi dışa doğru patlaması.


Beynini patlatmaya çalışıyor.


Düşünsene adam yani öyle bir yere götürüyor bizi.


Bir de benim en sevdiğim ve zaten bizim de böyle yine en lezzetli bulduğumuz konulardan birini, eee, başlatan gelecek korkusu var.


Net bir şekilde hani kalıba koyduğumuzda, yani böyle halim nice olacak korkusu olarak ben tanımlıyorum hani.


Halim nice [güler] güzel.


Çünkü yani bilinmeyenin global anlamda vuku bulması.


Mesela hem şu an sürekli artık bir klişeye dönüştü ama 1984 George Orwell'in 1949'da yazdığı romanı yani baskıcı bir sistem.


Anlamlar ters yüz edilmiş kelimeler artık hem eksilmiş hem ters anlamlara, eee, geliyor.


Aralıksız süren bir savaş durumu var.


Sürekli ikisi birbiriyle ortak olup öbürüyle savaşıyor.


Biriyle savaş bittiğinde hop o zaman öbür ikisi ortak olup yine öbürüyle savaşmaya, asla bitmeyen bir savaş durumunun içinde yaşama çabası.


Yani ne kadar tanıdık geliyor değil mi arkadaşlar bu söylediklerim?


[anlaşılmaz konuşmalar] [güler] Yani az sonra şey, kendimi bıçaklayacağım.


Ondan sonra ve mesela bunun çok güzel yine bir örneği olarak enfes bir filmdir.


Children of Men var mesela yine 2006'da.


Yani insanın düşünsenize hani kısırlık olmuş, hiç çocuk doğmuyor.


Yani insanın kendi korkusunu geçtim, var olduğu bütün şeyi, insanlığın- Tür, tür, türsel var oluş.


Yok olma tehdidi var ortada.


Hani bunu şey yapıyoruz.


Ve tabii ki demin biraz bahsettik ama adını koyup örnek vermek için söylüyorum.


Hani bu kontrol edemeyeceğimiz durumların korkusu.


Kaostan, kaos ve düzensizlikten duyduğumuz korku.


Bunun ben böyle biraz genişletip, biliyorsunuz ben öyle şeyleri seviyorum işte.


Kafka'da Korku Yazdı kıvamındaki tavırlarım gibi.


Mesela Exorcist'i ben buna koymak istiyorum.


Aynı zamanda 1973 Exorcist'i-- Yani biz esasen o kız var, bir kız var.


O kızın içinde de bir canavar var.


Biz şimdi bundan aslında oradaki o gerçekliğin içindeki insanlar, yani aslında orada ondan tam olarak ondan korkmuyorlar.


Bayağı gidip yanında konuşup muhabbet edip, işte onunla muhatap olabiliyorlar.


Ya en fazla üstlerine kusar, ne bileyim, eee, fiziksel olarak gücü yeterli değil vesaire.


Oradaki korku biraz daha anlaşılamayan o tehdit.


Temel sonra işte kendince bunu açıkladığını düşünen din adamları gelip olaya dahil oluyorlar.


Ama esas korku canavardan değil, o canavarın anlaşılamamasından bütün topluma yayılacak olan korku gibi geliyor bana.


Zaten en büyük soru işareti- Düzensizliği yaratacak olan.


En büyük soru işareti zaten bu niye burada?


Ha bu niye burada olan şey ne?


Neye yol açacak?


Neyi değiştirecek?


Bu burada küçücük bir şey ama devasa bir sonucu olabilir mi?


Bir sürü korku var orada.


Yani bu sadece ya tek başına bunu anlatmıyor tabii ki.


Demin dediğimiz gibi bir sürü, ee, korkuya atıfı var bunun.


Dini korkular, ee, en üstteki şeytan meselesi.


Bir şey daha ekleyebilir miyim?


Bak mesela şimdi, ee, düşününce bence şöyle bir durum da var.


Yani bu tür hani işte ele geçirilmeyi de işte bu ne bileyim şeytanların musallat olması falan filan hep böyle bir kırsala bağlanır ya, şehrin ortasında bunun yaşanması da ayrıca bir bilinmezlik ve şey korkusu yani.


Güvendiğin yerin artık, eee, güvensiz olduğunu anlatmak İstila edilmiş gibi oluyor.


Hem Jaws'un [anlaşılmaz şekilde konuşur] uzaylıların işte vücudunu ele geçirmesi ve tanıdığın insanların tanımadığı hani- O başka bir tarafı ama Beril'in dediği tam şu.


Eskinin canavarları artık modern şehirlerde kendini gösteriyorlar ya Drakula da öyle mesela aslında.


Bu da tam o Jaws'taki gibi buraya ulaşmaz dediğin anda eski cin perinin gelmesi aslında biraz daha modernize edilmesi o geleneği.


O mesela büyük bir korku yaratıyor bu da- [anlaşılmaz konuşmalar] Roswell'in bebeğinde de olan yani cadının ya da şeytanın apartmanın içine, komşuların içine- Modern dünya- Yani bir alt karısının, ee, yan komşunun olması veya ne bileyim bir kayış baldırın işte otobüs şoförü olması gibi falan gibi bir şey.


Yani bakkalı işletmesi dayı ne istedin diye.


Ya işte urban fantasy gibi bir şey olabilir.


Evet, evet, evet.


Ama işte orada.


..Hiç emniette hissetmek gibi bir ihtiyacım var.


Yani o emniyeti kaybediyorum.


İşte bu da nasıl bilinmeyen korkusu yazılır?


Yani bunları söylerken [müzik] şeyi böyle biraz genişletmeye çalışıyorum.


Belki bu hani dinleyicilerimizin bakışında da bir hani açılım yaşatır mı umuduyla.


Çünkü işte kategorize etmek çok kolay ve ediyoruz ve böylece anlıyoruz ya.


Oysa hani o kadar basit düşünmezsek acaba nereye gidebilir zihnimiz?


Yani Exorcist sadece şu tür korkudur.


Canavar korkusudur.


Sadece işte şeytan korkusudur deyip geçmek mi yoksa acaba onun yaratacağı şeyden aslında senin korkun, senin hayal gücünün de karşılığı ne?


Hikayeye dahil olan kişilerin hayal gücündeki ya da karşılaştıkları andaki korku ne?


Mesela- Başlı başına xenofobi zaten.


Tamam mesela işte kozmik korku.


Peki işte Stephen King'in Mist'i mesela tamam mı?


Filmi özellikle filmde de başarılı bir uyarlama olarak hani 2007'deki uyarlama.


Peki bu novella güzel, hoş ama bu aynı zaman-- yani orada yine canavardan korkmuyorlar diyemeyiz.


Yani biz şu anda biz kasaba olarak ya da bu marketin içindeki insanlar olarak yok olabiliriz korkusuyla başlıyor.


Sonra kasabamız yok olabilecekmiş galiba diye devam ediyor.


Ondan sonra ya galiba bütün insanlığı yok ediyor.


Bu korkusuyla devam ediyor.


Yani yüz elli metrelik canavarlar, uzaylılar tepende dolaştığı için tabii ki korkuyorsun.


Ama bu bir, bir bakış.


Aynı zamanda bunun sonuçları ne olacak korkusu yine o bir bilinmezliği yaratıyor.


Yani onu görene kadar yaşadığın korku başka, gördükten sonra hayal kurarak içine düştüğün kaygı- Kaygı bambaşka.


Ve çaresizlik bambaşka.


Bak Bird Box da aynı.


Yani güzel bir örnek.


Orada da hiç görmüyorsun.


Madem Bird görüyor- Yani tabii gören var ama gören ölüyor.


Yani görme ihtimalin de yok.


Hani en azından ona bir ad koyma ihtimalini kaldırıyor.


Alıyor elinden.


Madem Bird dedin, o Alfred Hitchcock'un- Kuşlarına- Kuşların niye dellendiğinin bir sebebi yok.


Söylemiyor ve gerek bile duymuyor.


Kuş dediğin saldırmaz diyorsun.


Yani Kadıköy martısı bazen aklına bir şey geliyor- Kesin bir karganın, kel ya Alfred Hitchcock.


Kesin kafaya bir saldırı yedi kargadan.


Çünkü kargaların öyle huyları var.


Yani eee- Karga belki birine benzetti diyorsun.


[kaşık çalıyor] Birine benzetti.


O da dedi ki ha sen böyle yapan bütün kuşlardan intikamımı- Bilinmeyen sadece şey değil.


Biz bilinmeyeni gördüğümüz, karşılaştığımız zaman diyoruz ki tamam, bu muymuş?


Hadi o zaman savaşalım.


Biz ondan mantıksızsa, bizim elimizdeki veriye, doneya uymuyorsa o zaman nasıl işte yani anlatabiliyor muyum?


Evet görüyorum, evet anlıyorum ama kavrayamıyorum.


Benim beynime hani beyin, ne bileyim düşüncemi ona dolayamıyorum.


Tabii bir strateji yok elimde.


Mücadele ediyorum ama hani kuşlara karşı oraya kaç, buraya kaç.


Korktuğun esas, yani tam bak şimdi aynı özünü beraber paylaştık.


Yani kuşlardan korkmuyorlar diyemeyiz ama kuşlardan aynı zamanda mesele kuşlar değil sadece.


Ondan sonra Ridley Scott'ın bu Alien'ındaki Xenoform, Xenomorph hikayesi.


Xenomorph zaten yabancı bir form anlamında bir şekilli bir yaratık gibi.


Burada aslında nasıl olduğu, neden korktuğumuzun yanı sıra biçim değiştiriyor olması, bildiğimiz haliyle bir biyolojik yapıya sahip olmaması da korkutuyor bizi.


Ama özünde bir yabancı korkusu var.


Mesela Alien lafı da zaten o yabancı lafından geliyor.


Ama bir yandan mesela mekan korkusu da var.


Tanımsız bir gezegende yapış yapış yerlerde geziyorsun, böyle iyi yata-...


Uzay gemisinde başta hatta- Ha uzay gemisinde.


Ondan sonra gidiyorsun böyle zaten zor düşman bir gezegendesin.


John Carpenter'ın The Thing'i mesela hani psikolojik psikolojik konuşuyoruz ya.


Canavarın böyle uzaylı olması şu bu hep göz boyuyor.


Aslında arkada paranoya var.


Kimse birbirinden emin olamıyor mesela.


O da bilinmezlik korkusu.


Kimin ne çıkacağı belli değil.


O kan testi falan yapıyorlar ya, ısıtıp ısıtıp falan gibi.


Bak ona- O tam paranoyaklık işte.


Bir başka örnek de şey eee vardır.


Hem şeffaf King'in hem de Kunz'un.


İsmini unuttum.


Şekil değiştirenler gene insan haline- Yok yok.


İnsanların içinde bazı insanlar görebiliyor.


İnsanların içinde- Bu Demon'ların olduğu alaca bilmem ne gece yarısı mı ne?


Vallaha çok güzel şeydir ha.


Evet, evet, çok güzel kitaptır.


Onlar yoktular mıydı?


Onlar aslında yok muydu neydi?


Onlar aslında yoktular gibi böyle bir adı vardı.


Tabii bu Türkçe şeyi.


Ama bu iki roman da aslında bilinmezliğin tam manası şeffaf da öyledir ya.


Yani tamam çıkarır şeyi uzay hani görüyorsun evet uzay gemisi.


Evet içinde kurta benzeyen tipler var ama sen öyle bir hal yani bir şey sana musallat oluyor.


Ne olduğunu anlayamıyorsun.


Bambaşka bir şeye dönüşüyorsun.


Sonu belli değil.


Neden olduğu belli değil.


Bence çok iyiydi.


Şey de çok güzeldi.


Kunze da King de ikisi de bilinmezlik korkusunu çok iyi kullanan ustalar.


Bunun şeyi de söyleyelim mesela.


Bence gerilimin zirvesi bu.


Tabii ki işte tanımlar, kategoriler değişiyor ama Daphne du Maurier'nin Rebecca'sı da- Tabii tabii. 1938.


Yani burada müthiş bir zeka ve yani insan doğasına dair bir algı var.


Ölmüş bir kadın var Rebekka.


Onun dul eşiyle- [Anlaşılmayan konuşma] Karakter evleniyor fakat o Rebeka'nın ardında bıraktığı izler tarafından sürekli rahatsız ediliyor.


Yani roman boyunca huzursuzluk kaynağı var.


Eee, o bilinmezlik-- Rebeka yani fiziksel varlığından değil, hayatı ve ölümüyle ilişkili olan bilinmeyenlerden kaynaklanan bir korku yaratıyor.


Hani tek bir sırrın ne kadar uzun ve sinir bozucu bir gölgesi olabileceğini hani sorgulatıyor insana.


Şey mesela bir benzeri Henry James'in Turn of the Screw, ee- Tabii, tabii çocuklar mı değil mi?


Yürek vurgusu.


Yani o da mesela o şeye, kategoriye gidebilir.


Aynı damardan ilerliyor.


Onun dışında psikolojiyle alakalı David Lynch'in şeyleri var.


Eserlerinde etkiyi görüyoruz.


Mulholland Drive, Razor Head gibi falan.


Sahip olduğun ya da bildiğin haliyle gerçeklik bu değil.


O kişi böyle davranamaz.


İşte, ee, fizik böyle değil.


Aslında zaman öyle akar mı gelir mi?


Twin Peaks'te falan da kullandı.


Muazzam bir teknik mesela.


Bu da oradaki tekinsiz ve bilinmez anlatıyı kendi başına inşa ediyor.


Bir diğer söyleyeceğim de aslında Eggers'in The Witch'in mesela bu kadar seviye olmamasının sebebi o.


Gene bilinmezliğin işin içinde olması.


Tabii ki cadıyı falan görüyoruz, doğa üstü ama psikolojik boyutu da var.


Çocuğa inanmıyorsun mesela o Kara Philip hikayesinde.


Ayağa kalkılana kadar.


Diyor ki olur mu olmaz mı?


Biz şimdi veteran korku izleyicileri olarak zaten trailerda izlemişiz.


Eggers bize eğer böyle olursa demiyor yani...


[kahkaha atar] Kendimiz direkt gidiyoruz diyoruz ki keçi kesin ayaklanacak hadi buna.


Ama gördüğümüz ana kadar da bir dikey üstündeyiz ya acaba burada şey mi yapıyoruz gibi.


Tabii ve ya mesela- It Follows mesela çok pardon.


Şimdi diyecektim, şimdi- It Follows'a da anlatmıyor.


Söyleyeyim yani Kuşlar'daki gibi idiyopatik, sebepsiz, alt tarafında ne oldu?


Biz hep söylüyoruz ya geçmişini anlat, derinleştir diyor.


Bu da diyor ki işte hani derin, derinlik bu kadar.


Us vardır mesela.


Hımm, tabii, tabii.


Evet, It Rains'da çok şey var.


Şunu söyleyeceğim ama.


Mesela korkuyu çok derinlikli, tek katmanlı göstermelerinin algılayamamanın sebebi de bu.


Korkuya getirilen işlerden bir tanesi.


Bu bilinmeyenin gizemli anlatılması, mühim anlatım yöntemi biraz da yoksa korkunun karakterleri sağlam yani.


Defne Dumarya zaten Kuşlar'ın da yazır bu arada.


Yani mesela o şeyde bile güzel bir örnek.


Çok beğendiğimiz için tekrar tekrar örnekliyoruz.


The Vichy, Eggers'in hani orada da, yani mesela galiba senin dediğin gibi cadıyı gösterdi filan meselesi var ama.


Yani cadıyı biz gördüğümüzde de cadıyı normal bir insan olarak önce.


Yani bu işte bir tane güzel kadın görüyorsun.


Cadı diyorsun ama- Acaba onlar mı cadı diyor diyorsun?


Ama tabii kim cadı diyor bir.


İkincisi de şunu görüyorsun.


Kız bebek kardeşiyle ce işte böyle oynarken, yani elini yüzüne kapatıp yüzünden elini çektiği ana kadar elli metre ilerdeki ormanlık alandan birinin gelip bebeği alıp kaçırıp ondan sonra da gözden kaybolma ihtimali gerçek dünyada olmadığına göre, o güzel işte cadı karakteri kadının da koşarak gelip sessizce onu alıp götürdüğünü


hayal edemeyeceğimize göre biz yine bilinmeyen bir şey oldu.


Çocuk nasıl kayboldu?


Yani tamam cadı almış ama nasıl almış?


vereceği fiziki tepkiler nelerdir onlara bir bakalım.


Bu tepkilerin hani eğer yazdığımız bir kurguda bilinmeyen korkusuna yani bir anksiyete yaratmak istiyorsak, insanların bu şekilde tepki vereceğini de unutmamak gerekir.


Sıcak basması veya donma hissi, boğulma hissi, nefes darlığı veya zorluğu, ağız kuruması, terleme, titreme, tuvalete gitme ihtiyacı, bulantı, göğüs sıkışması ve göğüs ağrısı, hızlı kalp atışları.


Taşikardi, diğer adıyla taşikardi.


Taşikardi yüzün üstünde demek bu.


Aynen öyle.


Baş ağrısı, kulak çınlaması, uzuvlarda hissizlik veya iğnelenme, batma, karıncalanma, baş dönmesi, baygınlık.


Bunlar fiziksel tepkiler.


Tabii kişiden kişiye değişir.


Eee, çünkü kimimiz evet gerçekten de fazlasıyla belki de hani deli cesaret denilen şey vardır ya, ona sahip insanlar da var.


Yani önünde senin dediğin gibi ayı bağırsa umurunda olmaz.


Eee, ama bazı insan vardır, daha zayıftır hatta çok daha zayıftır.


Eee, en ufak bir şeyde aşırı tepki verebilir ki zaten panik bozukluk, anksiyete vesaire gibi şeylerin de sebebi çok fazla korkmamız.


Yani bilinmeyen korkusu.


Bir de psikolojik olarak hissettiklerimiz var.


Kaygı, kafa karışıklığı, kontrol kaybı, yön duygusunun kaybı gibi birtakım psikolojik rahatsızlıklar yaşarız.


Yani karakterinizin öyle işte oraya girdim, işte onu yaptım.


Bunu buradan çıktım, oradan işte ne bileyim Tanrı indi.


Yani böyle bir şey yok.


Yani tepkilerin olması gerekiyor.


Görülen fiziki değişimlerin veya hissedilen fiziki değişimlerin olması gerekiyor.


Psikolojik birtakım tepkilerin olması gerekiyor.


Yani okuyucuya deneyimi yaşatmak istiyorsanız, bilinmeyen korkusunun deneyimini o zaman, eee, korku deneyiminin size ne yaşatacağını bilmeniz gerekiyor.


Ben hemen şey olarak söyleyeyim.


Amigdala karar veriyor diyor ki savaşacağız ya da kaçacağız.


Ya da kalacağız.


Elde bulunan bütün kanı battle stationlara gönderin diyor.


Yani kan ayaklara, bacaklara, kollara gönderildiği için beyne doğru düzgün kan gitmiyor.


Mesela aptal aptal hareketler yapıyorsun, yanlış kararlar alıyorsun, takılıp düşüyorsun, kan şekerin yerinden oynuyor.


Bir yandan böyle kavgaya hazırlanıyorsun.


Bunların hepsi bedenin hası-- ya şunu söyleyeyim, biz düşünen, bilen bilmem ne insanlarız.


Bilmem ne dinler kuruyoruz falan ya özünde en altta bir tane amigdala adında huysuz biri var.


Beynin sapına yerleşik vaziyette ve bir sürü- Dur dur ben bir story'e bakayım.


Bu da mı Bütün bu bahsettiklerin korktuğumuz zaman öyle götümüzün başımızın oynamasının sebebi de aslında o.


Çünkü gerçekten kanı doğru yere gönderiyor ve sakinleşmen için işte mesela üst gövdeye vurman gerekiyor.


Goriller vuruyor kendine mesela göstermek için.


O hareket aslında havlu düşürüyor biliyor musunuz?


Böyle tuhaf, ilkel, biyolojik bir tarafımız var.


Yani bu korkudaki o hal, hareket.


Okurun da hissettiği şey bu.


Ağzının kuruması falan.


Hepsi savaş anı böyle.


Ya bir an gözümde canlandı.


Düşünsene bir iki adam kavga ediyor [kahkaha atar] bir tanesi başlıyor vurmaya.


Yemin ederim ne için kavga ettiğini unutur karşı taraf.


Bizde vardır ya böyle.


Kendine vuruyorsun.


Yapıyor zaten hani.


Birebir olan- Goril falan görse yadırgamaz yani o hareketleri.


Sanki trafikte gör kavgaları.


Şimdi bir de anlatırken arkadaşlar madem korku yazıyoruz ediyoruz.


Hadi ders olarak da şey yapalım, birazcık free verelim.


Arkadaşlar şimdi korku edebiyatında bu bilinmez mevzusunu anlattık.


Neden korkuyoruz, niye korkuyoruz?


Ustalar ne düşündü işte, eskiler ne düşündü?


Edebiyat öncesinde neydi ne değildi falan gibi.


Ama konumuz tabi bizim korku konuşmalarında gerisi hikaye de edebiyat olduğu için.


Yazdığımızda bu bilinmeyen korkusunun aslında korku öykülerinde nasıl tezahür ettiğini, nasıl anlatıldığını ve korkuyu nasıl yükselttiğini de bir şekilde bil ki tekniği var.


Bunu da söyleyelim, yeri olsun.


Bir sonraki okuduğunuzda siz de zaten hani bir korku hikayesi siz de bunu zaten göreceksiniz.


Çünkü bizim okurlar biliyorsun, bayağı bir şey hem öğrendiler bizim şeylerde.


Korku eğitiminden bahsetmiyorum sadece.


Conversation pit kelimesi öğrendim ben bugün falan [güler] şeyler vardı.


Dinleyicimiz var, sağ olsunlar biz de onlarla beraber öğreniyoruz birçok şeyi.


Birincisi, az anlatmanız gerekiyor.


Bu işin uygunu aslında az az, tane tane anlatmak.


Yazar bütün her şeyi bilebilir.


O dünyaya hakim olmalı.


Ancak anlattığı şey parça parça, kademe kademe açılmalı.


Bir anda her şeyi gözler önüne sermemeliyiz.


Bir cinayet işlendiği zaman aaa cinayet işlendi.


Kim öldürmüş, sebebi ne?


Falan gibi böyle kadım kadıma açmanız lazım.


Bu eksik anlatma elipsis diyorlarmış bunlara.


Eksiltme, eksik anlatma aslında heyecan verici, merak uyandırıcı, insanın heyecanını yüksek tutan anlattırma biçimi.


Sonuna kadar gerilimi tutarsınız gene Hitchcock tipi birazcık da.


Anlatıcılığın güvenilmezliği.


Burada iki tane şey çalışıyor.


Güvenilmez anlatıcı dediğimiz biri şahsın gözünden anlatıyorsak ya da şahitlikler üzerinden konuşturuyorsak Drakula gibi burada bir şey hep gözümüze giriyor.


Güvenilmez anlatıcı deyince anlatıcının böyle itin kopuğun, yalancının teki olduğu zannediliyor.


Bu niyetli dolandırıcı tipler olabilir.


Anlatıcı karakteriniz.


Ama bunun yanı sıra anlatıcının zihni kavrayamaz ve elinde yeterince bilgi olmadığı için, gözünün önünde olaylar gerçekleşmediği için eee anlatıcının bildikleri doğru değildir gibi bir manası da var.


Lovecraft çok sever, kıskanır.


Ön yargılı olabilir anlatıcı.


Size başka bir şekilde anlatıyordur.


Elindeki bilgi kısadır aslında.


Hafızasıyla ilgili problem vardır.


Biraz önce hani dördüncü koni varmış fazladan yirmi, yirmi beş milyon renk görüyormuş kadın dedim ya mesela.


Aynı o hesap yani yeterli değildir anlatıcının.


Fizyolojik olarak da yeterli olmayabilir.


Lovecraft bu kartı çok oynayan biri.


Betim-- Karakterin sınırlı algısıyla anlatılmalı.


Her şeyi bilen anlatıcı çok sıkıcı bir şey bu arada.


Her şeyi bilen adamla muhabbet etmek öfff.


Ama böyle hani normal, sıradan, kusurları olan bir karakter olursa mesela her zaman için daha zevklidir.


İnsan zihni çünkü kusurlara karşı bir anaçlık geliştiriyor onu söyleyeyim.


Eee, karakterlerin sınırlı Betimlemeden kaçınmak.


Güzel tasvirleri yapabiliyoruz ama Lovecraft'ın en sevdiği, benim de on sekiz yaşında en uyuz olduğum şey.


Öyle bir dehşetti ki aklım almıyor.


Ama hiç-- bu yol buradan geçiyor.


Evet, evet burdan geçiyo yani.


Gördüğüm şeyi tarif edemem diyor.


Lan edemezsen biz niye okuyoruz bunu [güler] Tutturıyordum vaktinde.


Neye benziyor söyle bi tipini abi.


Hayır, diyor, şöyle korkunç, böyle dehşet engiz.


Ya diyorum anlatma, göster, söyle.


Hah dayım ben de tamam mı?


Ama diyor o kadar yüksek ki.


Değil mi işte söyle.


Ama işte tam manasıyla o.


Sana bir kimlik verme fırsatı bulu-- ıı vermiyor.


Bilinmeyeni koruyor, muhafaza ediyor aslında anladın mı?


Bilinir hale getirmiyor aslında.


Karakterin hepimiz dünyada yaşıyoruz.


Bir ci kuvvete maruz kalıyoruz.


Güzellik algısı da bununla alakalı yani.


Bunu da söyleyeyim mesela.


Uçak falan yapmak zorunda kalınan, uçamadığımız için.


Bunu mesela tamamen ters yüz edecek bir sahne getirin, koyun o zaman işte alın bilinmeyen hemen başlasın.


Bazı yerlerde yerçekimi tersine çalışıyor diyelim mesela.


Bunun olduğu yerde lan ne olmuş burada, burası neresi diye düşünmeye başlatırsınız.


Bir yandan da bir olayın, bir vakanın doğaüstü mü, gerçek mi değil mi olduğunu da kendinizde saklayın.


Mesela hani merak ettirin.


Bunun daha sonra poliseciler çok ekmeğini yediler.


İlk Gotikler keşfetti bu işi.


Baskerville'in Hunterville'den Hound of the Baskervilles [gülerler] .


Baskerville'in baskıları hatta.


[kahkaha] Disleksinin mikrofonu eline aldığı anlar.


Ya tamamen her şey yer değiştirmiş ol...


Basker bilip kazıları...


Ulan diyor, hakikaten böyle bir şey mi geldi?


Yani böyle bir lanet mi oldu?


Ondan sonra, ııı yoksa arkasından bir şey-- Tabii polisiye okuyorsanız yüzde doksan itibarıyla orada bir suç işlenmiş, cinayi bir durum var ve doğaüstü bir rahatsızlık var.


Ondan sonra insan formunu bedene dair algılarımızı bozacak saldırılar yapın diye hani söylüyorlar.


Lovecraft çok kullanıyor.


İnsanların bedenleri birbirinin içine geçiyor.


Kollar mollar, dişler yer değiştirmiş.


En son Substance da bunu kullandı bu arada.


Ama Lovecraft'ın mesela bu güzel bir uyarlaması oldu.


2018 mi, 2020 mi?


Bu şeyin oynadığı, Nicolas Cage'in uzaydan düşen gölge, şeyin rengi- Eveeet, renk.


Orada mesela, şeyin çocukla annenin galiba birbirinin içine geçtiği bir morf an vardı mesela.


Kopan kollar.


Bizim alıştığımız haliyle ellerde mesela dişi olmaz.


Böyle şeyleri göstermek ya da işte insan kafasının belli bir yerinin üzerinde olduğu böyle grotesk anlar.


Aslında o bilinmeyen hissini ulan biz nereye düştük hissini direkt olarak yaratıyor.


Yani insan beni direk buna karşı bir şey geliştiriyor.


Duyusal alan önemli.


Duygusal, kafada gerçekleşen hikaye anlatıyoruz ama bu iş biraz duyulardan gelişiyor.


Beş duyu organını ters köşe yapacak şeyler anlatın.


Bir ses duydum ama sesi göremedim kaynağını dediğiniz anda ya da işte kapının arkasından bir ses geliyor dediğiniz anda bir bilinmeyen bir anda çalışmaya başlıyor.


Tabii, tabii ben mesela şimdi şu anda bir şey yazıyorum.


Onu yazarken çok eğlendim mesela.


Kadın uyanıyor, bir sesler duyuyor.


Odanın içinde bir homurtu var.


Kelimelerin hepsini duyuyor ama kelimeleri zihniyle değil, gözleriyle renk olarak algılıyor.


Fakat öyle olduğu için tanımlayamıyor.


Mesela burada yaratılan gece öyle bir korku yarattım mesela.


Evet, adamın üstü açılmış.


Gece kıçı açıkta görmüş.


Kıçı açıkta kalmış derler.


En son tabii bir de bilinmeyen derken coğrafi bilinmeyen yerler var.


Coğrafi ya da kültürel olarak tanımadığınız, havasını suyunu bilmediğiniz o Midsommar'daki gibi.


Hani ben hep şey diyorum ya adettendir diye adamı ayıya soktular en sonunda falan diye.


Eee Karayipler'deki o yamyam hikayeleri vesairelerde.


Gittiğiniz bir coğrafyada şimdi herkes çok böyle bebeksi, iyi niyetli görünüyor.


Ama ulan akşam yatınca bunlar bizim gırtlağımızı keser mi diye bir his de var yani.


Çünkü insan doğası ne yazık ki amygdalanın bize şey yaptığı için, ilk intiba son intibadır diyor.


Biraz negatif bir şey yani.


Bunları verdiğiniz takdirde bu rahatsız edici unsurları, ürpertici şeyleri ufak ufak içine attığınız takdirde bilinmeyen direkt çalışmaya başlıyor.


Bilinmeyen korku hissi.


Ve ondan sonra da bayağı ekmeğini yiyorsunuz.


Bu arada filmlerden falan örnek verdik.


Blair Witch cadısı.


Aaa evet, evet.


Bilinmeyen deyince mesela zirve zirve onlardan bir tanesiydi.


Eee, korkunun en yüksek nasıl?


Daha doğrusu korkunun en nereye kadar yükseltilebileceğini gösteren bir örnek.


Evet, arkadaşlar.


Bizler bu hafta sizlerle.


hikâyenin yeni bölümüne hoş geldiniz.


Yaz aylarında programlarımıza devam ediyoruz.


Hatta biraz konuştuk.


Hani belki de yazlık konular seçerek bile devam etmek eğlenceli olabilir diye düşündük.


Fakat bu hafta üç tane yeniden eskiye vampir filmi sohbeti yapalım dedik.


2025 yapımı bu yeni Dumanı Üstünde Vampir filmi aslında period supernatural horror olarak geçiyor.


Yani biraz tarihi olarak ya da kostüm olarak niteleyebiliriz bu örneği diye düşünüyorum.


Yani ne vahşi Batı aslında ne işte altmışlar yetmişler.


Tam ortada bir yerde bir tarih ele alınmış, oldukça da enteresan bir film.


Ryan Coogler tarafından yönetilen filmde Michael B.


Jordan, Miles Totten ve Saul Williams gibi aktörler oynuyor.


Konusuna gelecek olursak, şehirde suçun içine gömülmüş iki kardeş bir süre sonra artık içinde bulundukları hayattan bıkıp ve hatta başları daha da belaya girdiği için büyük ihtimalle kendi doğdukları, büyüdükleri kasabaya geri dönmeye karar veriyorlar.


Ve akıllarındaki şey bir, bir bar açmak istiyorlar siyahiler için.


Dönemin, dönemin zaten biliyorsunuz işte ne yazık ki ırkçı tavrı nedeniyle.


Evet, bu 1930'lar Mississippi'de hem de geçiyor değil mi?


Aynen öyle.


Yani baktığımız zaman artık yavaş yavaş evet ufak tefek şeyler var.


Hani eee rahatlama var ama tam olarak bir rahatlama sayılmaz.


İçki yasakları, bilmem nelere, işte suçun, suç, suç oranının arttığı, yani İkinci Dünya Savaşına girmeden hemen önce ırkçılığın ve kanun dışılığın biraz pik yaptığı bir dönemde geçiyor doğal olarak.


Tabii bu iki kardeş, siyahi iki kardeş diyelim, kendi kasabalarında bir bar açmak peşindeler.


Her şeyi ayarlamışlar dönmeden önce.


Yeri aşağı yukarı kafalarında oturtmuşlar.


İşte nereden içki alırız, nereden ne kadar getirtebiliriz vesaire diye.


Kaçak çünkü geliyor içki.


Böyle bir-- Yani insan, yani oradaki kasabalılar için hem bir eğlence yeri yapacaklar kendi kasabalıları için, hem de bu içki işinden para kazanacaklar aslında.


Çünkü kaçıyorlar.


Yani geçmiş hayatlarından kaçıyorlar.


Tabii kasabaya dönüyorlar ama hiçbir şey tahmin ettikleri gibi yürümüyor.


Evet, barı açıyorlar ama sonrasında olacaklara asla hazırlıklı değiller.


Bu arada aktörümüz iki kişiyi birden oynuyor.


İkiz kardeşler oldukları için iki rol birden oynuyor ve enteresan bir şekilde ayırması çok kolay.


Bu benim oldukça hoşuma gitti.


Yani ikiz oynamak çok kolay değildir.


Çünkü mimikler, hal tavırlar falan filan.


Hani evet, ikizler birbirine benzer ama özellikle karakter veya işte mimik ve jest bakımından ayırması kolaydır.


Yani çok nadirdir birbirine tamamen eş hareket eden ikizler.


Burada da gayet güzel o ayrımı yapmayı başarmış aktörümüz.


Oldukça da iyi bir aktör olduğunu söylemek gerekir.


Evet, bu arada bu noktadan itibaren sürpriz bozanlar olabilir.


Filmi sinemada izledim ben.


İzlediğim zaman da hani film mi izliyorum, müzikal bir tiyatro performansı mı izliyorum?


İşte savrukluk, dağınıklık var ama göze batmıyor gibi şeyler.


Bir müzik klibinin içinde gibi davranıyor sahneler.


Alışılageldik bir sinema filmi gibi davranmıyor falan derken, böyle bir ikilemin içindeydim.


Yani o blues çok etkiledi zaten.


Hani müzik geçişleri, içeriye giren insanlar, tipler vesaire de.


Kusuru yok mu?


Var tabii ki.


Ve hani o kusurlar da hani görmezden geleceği kusurlar değil aslında.


Yapısal sorunlar var.


Kahramanların kafası karışık.


Yani yazan kişilerin, yaparken-- Başka şeylere odaklandıkları için buralara atlamışlar.


Ama bence filmin ifade ettiği güzel şeyler var.


Film, bu A24 ile beraber iyice parlayan günümüzdeki bu elevated hallerin önemli bir örneği.


Ama tek başına sadece supernatural veya doğaüstü bir korku hikayesi gibi durmuyor.


Aslında bir kültürel bir şeylere de dokunuyor, temas ediyor.


tabii ki- Tarihi ve kültürel.


Tarihi ve kültürel.


Tarihsel kurgu, hatta tarihsel korku diyeyim artık, manasında bir şeyler anlatıyor.


Anlattığı, ele aldığı şeyler doğru.


Kaçınılmaz olarak ilham verdiği şeyler.


O juke joint'ler, tavernalar yani.


Kölelikten itibaren günümüze kadar, günümüze değil de 1950'lere kadar gelen o juke joint yapısı, tavana pavyon arasındaki kırsallardaki eğlence mekanları, onlar doğru.


Oradaki para alışverişleri doğru.


Yemek şeyleriyle- Tahta paralar.


Tahta paralar var.


Ondan sonra kağıt.


Monopoly parası gibi dandik kağıt şeyler var.


Ne diyeyim, biletler var.


Ondan sonra bu Jim Crow dönemi, yani yüzü siyaha boyayıp da ondan sonra zencileri iyice kötülenen bir dönem var.


1960'a kadar devam ediyor hatta bu.


Bu şey özgürlük hareketlerine iyice ortaya çıkıp Martin Luther King'in halk hareketine çevirmesine kadar o dönemin içerisinde yaşanan bir sürü şey burada ele alınmış, anlatılmış, güzel de ele alınmış.


Yani temsil edilmiş diyeyim oradaki sorunlar.


Ama bir yandan da tabii bunları temsil ederken ajitasyon yapacağız diye bazı noktaları çok derinleştirip herkese eşit davranmamışlar.


Fazlasıyla duygusal olduğunu düşündüm ben mesela.


Yani bir korku filmi için ya da bir yani bilemedim, biraz fazla romantik diyeyim daha doğrusu.


Bu tarz eserlerin şöyle bir tarafı var.


Bu taraf tutan eserler bunlar.


Çünkü hani bir tarafı var.


Temsil ettiği bir kesim var.


Şimdi bu tarz eserlerin hemen ardından da şunlar gelir.


İçinden çıkan toplumu eleştiren filmler gelir.


Mesela beş yıl, on yıl sonra inşallah bu arabesk dönem aşılacak, onun ardından da o toplumun eleştirdiği kısımlar ortaya çıkacak gibi.


Çünkü o toplumda çok fazla mutlu mesut, kendi içinde iyi olan Şirinler Köyü gibi bir yer değil.


Kendi içinde de kötülük var.


O zenci şey komünitenin.


Oranın korku hikayelerini göreceğiz.


Ama mesela burada ön plana çıkan ne diye sorarsanız, bence müzik çok ön plandaydı.


1930'da, otuz ikide galiba geçen bir hikâye.


Kardeşler Stack ve Smoke, Michael B.


Jordan'ın canlandırdığı, ikisini de canlandırdı karakterler.


O canlandırma işinde bence biraz vasat kalmış onu söyleyeyim Pelin.


Ben senin kadar ayrılığına varamadım.


Çünkü iki kardeşten birinden diğerine geçerken görsel sembolleri kullanmadıkları takdirde ikisi aynı kişiymiş gibi geldi.


Yüzleri değişmeden.


Biri mavi, biri kırmızı şapka takıyor yani.


Zaten o yüzden sürekli şapka takıyorlar yani.


Bir de hani gömlekleri, kravat var yok gibi şeyler.


Ona indirgemişler ki ayrılabilsin.


Jordan o kadar oynamış gibi geldi bana.


Çünkü- Ben çok rahat ayırdım.


Benim tanıdığım ikizler var.


Daha önce bu şeyin, Al Jarre'nin Blackwood'un öyküsündeki o ikizlerde de konuşmuştuk ya bunu.


İnsanın ruh hali bedenine yansıyor.


Kimi biraz daha böyle omuzları düşük durur, üzgün ya da melankolik bir hâlde tavırdadır.


Kimisinin başka düşünceliyken ayağını yere vuruşu farklıdır gibi.


Bu bedensel özellikler aslında.


Karakteri karakter yapıyor.


Sadece yüz benzerliği ile değil.


Yani yapısal olarak da farklı durmaları gerekiyordu.


Şey olarak bir tanesi çok canlı, daha böyle atak ve yani daha böyle ne derler, hoppa.


Biri daha oturaklı.


Ben o şekilde rahatlıkla ayırdım.


İşte onlar bile birbirinin içine çok geçti gibi geldi bana her harekette.


İnsanların alımları farklı yani.


Algı, algı, algı farkındayım.


Bu ikisi dediğim gibi 1930-- 32'ymiş hatta.


Mississippi'ye geri dönüyorlar kendi memleketlerine.


Chicago'da bunlar bir dönem bulunmuşlar.


Yanlarında da bir sürü içki var.


Aynı zamanda yanlarında büyük, yüklü miktarda bir para var.


Bir satın al-- şey satın alıyorlar.


Eski bir Lumberjack Mill dedikleri ne bu?


Orman- Odun kesilen- Odun deposu.


Marangozhane, keresteci- Kereste- Dükkanı, fabrikası- Fabrikası gibi.


Yani bir üretimhane, bir yer alıyorlar.


Orayı dönüştürecekler işte güzel bir tavernaya dönüştürmek istiyorlar.


Taverna Türkçe'de bu Juke Point'e en yakın yer gibi geldi bana.


Eskiden bazı yerlerde böyle bağ evinden bozma hanlar vesaireler de varsa da taverna tam eğlenilen, milletin ortaya çıkıp göbek attığı, dans ettiği, işte şarkıcının, aşık ozan kim geldiyse orada geçip performansını gösterdiği, arka odalarda paranın döndüğü, böyle hani kumar oynandığı falan.


Bir yanda tabii fuhuş da var.


Çünkü bunlar üçü birbirinden ayrılmıyor pek.


Gibi şeylerin bulunduğu bir batakhane açacaklar.


Belki de batakhane Juke Joint'ta daha mı oturdu?


Batakhane tabii oturur ama bizde batakhane kötü kullanılır.


Yani aslında zaman, adı üstünde batakhane yani.


Galata Karaköyü batakhanelerini düşün.


Aslında hani andırıyor da bir ufak ama şey diyemeyiz.


Çok kötülüyormuş gibi oluyor.


Oysa yani mekanın adı bu yani.


Adı, tabiri bu yani genel adı bu.


Bu Juke Joint'leri falan açmaları gelmedin sebepleri de şu aslında 1930'lara gelindiğinde büyük bir buhran var ama çok önemli bir hadise ortadan kalkmış, o da içki yasağı kaldırılmış.


Artık Chicago'da para dönmüyor o konularda.


Hani mafya ya da illegal yapılanmalar başka şeylere yöneliyorlar.


Oradaki şeyi artık bu tarafa birazcık daha akıtabiliyorlar.


Yani daha rahat, içkinin su gibi akabildiği, Ku Klux Klan'ın bu yüzden saldıramayacağı ya da yerel otoriteleri, bir yer haline getirilecek.


Ama tabii mekanın kendine ait başka sorunları var.


Ama mesela şey komikti.


İlk gün açarken genelde mekancılar biz de yaptık, mekancılık çalıştık da bulunduk da falan.


Mekancılar zaten parayı gözetmezler.


Beş yıl boyunca oradan para alamayacağın bellidir yani.


İlk açılış gününde belki açılış ayında zaten bir sürü şeyi bedava verirsin.


Millet gelsin diye, tanışsın diye.


Bunlar hemen ilk gün, ilk gece.


Eyvah para yapamadık, paraların yarısı da sahte falan diye titremeye başladı.


Kapıda o zaman çıkışta milletin boğazına bıçakla şey yapın, karnına silah tutun o zaman da paralarını alıverin.


Yani hemen ilk günden masrafı çıkarsınız istiyorsanız.


Yani daha önce hiç böyle işletmede bulunmamışsın gibi yazmış vatandaşlar.


Daha sonraki etapta da Mississippi'nin o kendine ait hafiften de böyle terli nemli havasının içerisinde bir gizem var.


Aslında bu sosyolojiyi güzel yakalamışlar.


Bir yandan da o zenci toplumunun kendi içinden, yapısal olarak ayrıldığı beyaz toplumdan o alt kültürü inşa eden grupları güzel tanımlamışlar.


İşte Çinli göçmen bir aile var ki Koreli de olabilir onlar.


Çinlilerdi ondan- Çince konuştu çünkü en sonunda.


Çok büyük bir twist vardı.


Milleti davet etti içeriye kadın mesela.


Yıktı oraya geri zekalı falan.


Neyse, ee- [şarkı biter] Birden fazla grubun da işin içine dahil edildiği, çok iyi blues müziklerinin döndüğü, böyle hani genç blues müzisyenlerinin gecekondudan yetiştiği falan gibi havaların da gayet güzelce anlatıldığı bir şey oldu.


Bir sunum oldu.


Bunun ilginç ve güzel tarafı da aslında müziğin insanın ilk süper gücü olduğuna dair o söyleyenceyi de referans alarak doğaüstü yaratıkları çekecek kadar güzel çalıyorsun Sami, diye orada genç bir tenzihin çocuk var.


Bir söylem olması gerek, ama bu söylem bir yerden sonra tatsızdı diyeyim.


Çünkü hani başka yerde kullanacağız seni, sen çok iyi çalıyorsun falan derken baştaki Kızılderili'ler gibi unutulan bir şeye dönüştü.


Bence birazcık bir savrukluluğu var ilk etapta söyleyeceğim- Çok iyi kullanılabilecek malzeme iken biraz eksik kalıyor tabii yine de.


Ama şunu da son söyleyeyim.


Çok dağınık anlattım.


Müzik merkezdeydi.


Kültür merkezdeydi, yani alt kültür.


Ve bunlar da korkunun bazı yerlerde önüne geçti.


Çünkü hani vampirle alakalı anlatıların o kadar ele geçtiğini görmedik.


Ama bir yandan da vampir vampir dediğin şeylerin de ilk çıktığı yer olan folklorun halkın arasındaki yerinden şatolara gitmiş, vampirin geri tekrar halkın arasına döndüğünü, kırsala indiğini bir şekilde gösteriyordu.


Ama böyle gözümüzü boyuyor bana sorarsanız.


Ve Galip'in hafifçe söylediği şeyi ben açıkça böyle çatada diye baştan söyleyeyim.


Bence hani kırk yıl sürerse şaşarım.


Ama en kötü ihtimalle kırk yıl sonra kültür değiştiğinde Blaxploitation filmi diye gene bunu da sayacaklar.


Yani doğrudan hani yetmişlerinde yapılan o şeyin bugünkü kültürle yeniden şekillenmiş hali bu.


Yönetmen zaten Black Panther, Creed vesaire gibi işlerin yönetmeni, yazarı olan bir arkadaşımız ve bütün olayları bu yani.


Ve bugün ekstra hoşgörü.


Böyle bir Black Lives Matter, Black History vesaire.


Amerika'nın yükselişte olduğu için.


Yani hani biz bunları köle ettik.


Paradan vesairden puldan bunları biz yüzlerce yıl mahrum ettiğimiz için bugün onlara biz ekstra iyi davranmak zorundayız kültürü Amerika'da hakim olan.


İşte Woke kültüründe bir dönem yükselişinin ardından onun etkileri de ister istemez hâlâ burada hissedildiği için açıkçası mesajın, filmin, hikayenin, her şeyin önüne geçtiği bir film daha izliyoruz.


Bunu ben şeyde de belirtmiştim.


Hani Nosferatu'yü sohbetini yaparken de dönem filmleri üzerinde Nosferatu için sadece söylememiştim.


Ama şu anda izlediğimiz mesele bu.


Şimdi o kadar ki film izlenmez değil, film izlenir.


Evet, müzik çok iyi olduğu için işte keyifle dinliyorsun filmi.


Sırf müzik için izlenebilir.


Ha yani okay takılıyorsun.


Ama eğer yani böyle hafifçe bir şeyi sorgulayayım dersen sapır sapır dökülüyor.


Yani şeyden başlayarak.


Hani abi bunlar niye ikiz?


Bu adam niye iki kişiyi oynuyor.


Yani ikiz olmasa bu hikaye olmuyor mu?


Bu hikayede neyi değiştiriyor bu ana kahramanların ikizi olması?


Hiçbir şeyi değiştirmiyor açıkcası.


İki arkadaş da olabilirler.


İki arkadaş olur, normal kardeş olur, iki insan yani öyle.


Tabii tabii olabilir.


Hatta yani ben sana söyleyeyim, hiç alakasız yani bir kişi de olabilirdi.


Yani bir kişi ol-olabilirdi işte kuzenle olan ilişkilerinden o finale bir şekilde gidebilirdi.


Kuzeniyle kahramanın arasındaki ilişki bizi gittiği yere götürebilirdi.


Öyküye hiç kattığı bir şey yok.


Duruşları çok aynıydı yani.


Bunu bi-- bence bu, ben oraya gelemedim yani.


O çünkü iyi çözmüş bence şeyi.


İşte kırmızı şapka, mavi şapka hop- Başka türlü çözemezdi.


Sürekli şapka takıyorlar.


Bir de birinin sevgilisi, öbürünün sevgilisi.


Bariz bir şekilde bi-- açık renkli bir simsiyah.


Bir sevgili eş karı meselesi- Vücut proporsiyonları da farklı.


Mesela onlar da yan yana durduğunda hemen anlıyorsun yani.


Ben de zorlanmadım ama oyuncudan çok şey bekliyorsunuz zaten.


Jordan tamam, kötü bir oyuncu değil ama.


Abi şöyle de bir şey var.


Şimdi gitti bu adam Rocky Balboa falan hesabı Sylvester'la oynadı.


Başka büyük oyuncuların da yanında oldu.


Yani ister istemez birlikte o [fransızca konuşur] rahle-i teçhizat da vardır, işi öğrenir ondan da.


Kötü bir oyuncu değil zaten.


Değil ama burada hani beklenti var.


Bir de şunu söyleyeceğim ama.


Aynı kişinin aslında iki farklı karaktere dönüşebildiği filmler var.


Bence etkileyici de filmler.


Gözünün önünde bir öyle, bir öyle gördüğünüz zaman hoş.


Belki bunu işte buna buradan yola çıkarak.


Şimdi Galip ama işte mesele o filmlerin neredeyse hepsi aklında kalanların hepsi.


Onların ikiz olmasının bir işlevi vardır.


O yüzden zaten film onun üzerine kurulmuştur.


Burada, burada hiçbir ilişkisi yok.


Burada, işte Ryan Coogler'ın favori oyuncusu kankası her, her filminde oynatıyor.


Tabii ki işte o da yapımcı, o da yapımcı.


Parayı basıyor, beraberce para basıyorlar.


Zaten hiç sorunları yok o konuda.


Ama kanka oldukları için yani onların orada oynuyor olması, bu iyi oyuncu olduğu gerçeğini değiştirmiyor tek başına olan.


İyi oyuncu o ayrı ama yani bir yere kadar yani.


Orada olmasının sebebi o.


Bir de sana ikiz oynatalım.


Ama iyi ikizler deyince de komik.


Milleti komik edecek ama.


Çok net Van Damme.


[kahkaha] O filmdeki ikizler ikizdi yani onu söyleyeyim.


En iyi örneği bence o.


Neyse yani sonuçta elimizde bence, benim de giriş olarak söyleyeceğim en temel mesele odur ki;


öyküsü sapır sapır dökülmesine rağmen hani izlenebilen tam bir işte yaz filmi- Filmi.


Çekmişler ve bölgenin kültürü itibariyle Amerika'da bu kadar yükselişte herkesin beğeniyor.


Sinemalarda işte herkesi geçiyor olmasının arkasında günümüzün kültürüne çok iyi hitap ediyor olması var.


Demin başta söylediğimiz Amerikan günümüz kültürüne çok iyi hitap ediyor.


Herkes aman aman oh iyi iyi bak ne kadar güzel.


Hani güçlü zenci karakter, zenci, zenciyle bak ne kadar iyi anlaşıyor.


Ondan sonra işte kötü beyazlar da bak ne güzel öldüler [kahkaha] yani böyle çocukça.


Ondan sonracığıma şeyler şimdi siz- Bir de en sonda tabii Klu Klux Klan'a delik deşik ettiler.


Ama yani bak detaylarına girer-- girdiğimiz zaman iş öyle bir dağılıyor ki.


Yani neden diye sormaya başladığında hiçbir aşamada, hiçbir şey tutmuyor.


Yani bunların ikiz olmasıyla başlaması bir nokta.


Şey mesela, galibin de çok altını çizdiği, öğrencilerine de yanlış hatırlamıyorsam söylediği önemli şeylerden bir tanesi o.


Hep tekrar ediyor.


Yani bir şeyi anlatma, göster.


Ya kardeşim bir başta sen şey koyuyorsun, bir animasyonla başlıyorsun ve orada öyle müzisyenler olurdu ki işte kötülüğü çağırırlar filan.


Başta vermişsin mesajını.


Ya millet geri zekalı mı?


Bir buçuk saat sonra tekrar aynı şeyi söyleyip bir daha aynı sesle bir daha ona anlatıyorsun ki çünkü biraz sonra o kadar saçma bir şey yapacaksın ki.


Film o ana kadar hiç öyle bir şey olmamış.


Sonra birden 2000'lerin DJ'lerinin de göründüğü, işte Afrikalıların vıt vıt vıt dans ettiği bir sahne görsel olarak müzik de çok güzel diye, bir-bir şey çekiyorsun.


Oğlum çek onu öyle çek zaten anladık biz bunu yani olmamış oraya ama çek yani çünkü başta söyledin bir daha onu bir daha niye arkadan tekrar ediyorsun?


Onu geçtim.


Ana karakterimiz vampir oğlan.


Ben oğlanı severim.


Jack O'Donnell.


Bütün rollerini hatırlamıyorum ama şeyde Godless dizisinde özellikle çok sevmiştim.


Ben Godless'de çok hoş bir karakter oynuyordu.


Böyle çok içten bir tip.


Yani şimdi öyle bir koyuyorsun ki şimdi bu karakter Kızılderililerden kaçtığı için mi buraya geldi?


Kendine bir dev klan oluşturup özgürlük macerası için mi buraya geldi?


Oğlanın müziğini alıp da onun hikayelerini duymak için mi buraya geldi?


Yani bu o kadar olmamış ki.


Bi-biraz önce öyle başlıyor.


Biraz sonra böyle oluyor.


Az sonra böyle oluyor.


Bir sürü sebep var ama hiçbiri çalışmıyor.


Ve bunca yıllık vampirler takılıyorlar, takılıyorlar.


Ondan sonra yani gerçekten dışarıda sokaktalar ve güneşin doğacağını bu hiçbiri farkında değil.


Yani açık böyle takılıyoruz.


Az sonra güneş doğacak ve yani orada takılıyoruz.


Hani- Yağana kadar dans ederiz.


[gülüşmeler] Yağana kadar takılalım abi.


Onlar orada kavga ederken biz izleyelim.


O da zaten salak yani hani o en eski vampirde zaten.


Ya burada işte Amerika'nın eski zencileri, bu terim var çünkü.


Hani Amerika'nın eski zencileri, İrlandalı.


Vampiri de İrlandalı yapalım ki bir de oradan ploatation yapalım.


Kültür-- eski kültür çatışmalarını böyle tek taraflı bir bakış açısıyla bize sunan işte komik ama eğlenceli de bir film.


Yani soul müziğin gerçekten her filmde işleyeceğini düşünüyorum.


Yani başka bir film de olsaydı, yani müzik olduğu sürece o film izlenmeye değer olurdu sadece müziği için.


Şimdi bu film eğlenceli.


Hani onu yadsımıyorum.


Hani, hani işte bir sürü sorunu var.


Evet ama hani ay bu kesinlikle izlen-izlenilmez diyemiyorum.


Yani beni biliyorsunuz.


Ben-ben-bir filmde eğleniyorsam ben o filmi severim.


Yani evet güzel filmlerin geçerim.


Ama şöyle bir şey var.


Şimdi bir tekrar tekrar seyrettiğim güzel filmler var, bir de bir kere izleyip aaa iyiymiş hoşmuş deyip hani eee geçtiğim filmler var.


Şimdi bu iyiymiş hoşmuş filmi.


Ee hani müzikten keyif aldım evet.


Dediğin gibi o müzik olayının nereye bağlandığını ben zaten sonunda da anlamadım.


Yani evet, tamam, kötü güçleri çağırıyorsun.


Ondan sonra işte vampirler geliyor. Eee?


Vampir-- işte sağ kalıyorsun.


Sonunda yaşlanıyorsun.


Sonra bir barda işte vampir olan ama senin hani yaşadığından haberin olmayan ikizlerden biriyle ve şeyiyle karşılaşıyorsun, sevgilisiyle karşılaşıyorsun.


Şimdi diğeri niye öldü?


Diğeri öldü çünkü onun eşi öldü.


Onun çocuğu da ölmüştü zaten.


O da ölecekti zaten.


Onlar kavuştular yani.


O kadar bir romantik bir bakış açısı ki.


Ama bir de kötü, yani kötü romantik yani.


Kötü olmuş olsun diye, yani sırf olsun diye yapılıyor.


Yani arkada bir acı var.


Elli tane sebep sonuçla bağlanabilirdi bir yerlere.


ben burayı savunacağım.


Çünkü buraya biz kanımızı döktük vesaire diyebilir.


En son klandan adamlar geliyor.


Ya çok avantajlı konumdasın.


Çalıların arasındasın.


Elinde de otomatik tüfek var ve çok menzili de yüksek.


Üç beş kişiyi tak tak öldürdü.


Valla biz üç gün sonra beni yerimden kaldırabilirlerdi orada.


Bak çünkü akıl buna emrediyor.


Bir de biz askerlik yapmış bunlar ya.


Biz de yaptık biliyoruz.


Yani onu bırakılmaz.


Şeye girecek olursak, şimdi sen memleketine geri dönüyorsun.


Sen memleketini tanımıyor musun?


Kimin Klu Klux Klan'dan olduğunu, kimin dost olduğunu, kimin düşman olduğunu bilmiyor musun?


Yani zaten orada atadan oğula geçen bir şey ırkçılık var.


Yani bu azalmış olsa da artık bir şekilde kanunlarla düzenlenmiş olsa dahi.


Yani sadece adı olan kanunlar var orada.


Evet, işte onu diyorum.


Yani geldiğin yer otur.


Senin büyüdüğün, doğduğun, büyüdüğün yer.


Kendine ait kanunları olan bir yer.


Tabii tabii canım ya, 2020'ler Türkiye'si kıvamında sigara kanunu gibi bir şey oradaki yani.


Hiç kimsenin umursamadığı, kimsenin kontrol etmediği bir şey.


Sen geldin bismillah geri döndün.


Orada şimdi o kadar gangster olmuşsun ki.


Yani o kadar kötü işlere bulaşmışsın ki.


O kadar çarpışmışsın, işte silahlı çatışmalara girmişsin.


Artık kim bilir neler yaptın, Adam öldürmüşsün falan filan.


Silah kullanmayı öğrenmişsin.


Kötü adam olmuşun yani.


Orada artık güç elinde.


Yani ben bütün bu pis işleri biliyorum artık.


Klu Klux Klan da neymiş pozisyonunda.


Sen geri dönüyorsun.


İyi de arkadaşım.


Sen bir gangster dünyasına geri dönmüyorsun ki.


Sen kendi memleketine geri dönüyorsun.


Senin orada kimin ne olduğunu biliyor olman lazım ki. Biliyor.


Bile bile lades orayı niye o adamdan kiralıyorsun veya satın alıyorsun?


Zaten o adamın sana orayı yar etmeyeceği daha dakika bir gol bir.


Yani bu seni burada barındırmayacaktır.


İstediğin kadar hani bir toplumun olsun orada.


Bu adam buranın sahibi yani o etmemiş gidip oraya hazırlık yapıyorlar işte efendim içkilerdi bilmem neydi şu buydu.


Hani Klu Klux Klan olayı.


Ondan sonra işin işte eski acılar kısmına geliyoruz.


İşte birinin kız arkadaşı varmış, terk edilmiş beyaz kız arkadaşı varmış.


Romeo ve Juliet şeyi.


Orada bir acıları var.


Bir ikizin bir acısı var.


Diğer ikizin eşi varmış.


Çocuğu ölmüş.


O yüzden ayrı şey yapmışlar falan filan.


Ama hala birbirlerini seviyorlar.


İşte çocuk onları birbirlerine bağlıyor falan filan vesaire gibi bir şeyi var bir yerde bu.


Preachers Boy Ha.


Preachers Boy var bir tane son derece dindar bir baba.


İşte hani müziğin şeytani bir şey olduğunu savunan gayet püritan bir zenci diyeceğim.


Bu çok acayip gidecek yani.


Ama yani öyle yapacak bir şey yok.


Yani hiç o kadar püritanını görmemiştim.


Neyse, görmuş olduk onu.


Ondan sonra işte ergen.


Şimdi orada şey de var.


Ergenlik sorunu da var.


Kuşak çatışması ve ergenlik sorunu var.


Çocuk ergen.


Kendi hayatını yaşamak istiyor.


Kendi müziğini yapmak istiyor.


Her ne kadar baba dese de sen buna şey yaparsan başına kötü şeyler gelir diye merak ediyor.


Yani o başkaldırı var ondan sonra.


O başkaldırı vesaire falan filan da orada böyle ipi ipin ucu açık duruyor zaten.


Bunları senin altın çiziyor olmanın hep temel sebebi.


Bunlar maalesef hep böyle yarım yamalak.


Hani evet batıyor bunlar yani.


Hani bunlar böyle hikayeyle birlikte akmıyorlar maalesef.


Hadi burayı aştılar, içkiler geldi falan filan vesaire.


Bir tane bar fedaisi koydun oraya koca bir adamı.


E adam ne anlasın bar fedailiğinden.


Adam cüsseli adam yani.


Orada neyi neyi, kimi kimi oradan kovacak?


Yani oraya vampir kovsun diye özellikle ya da vampiri içeri davet etsin diye özellikle yapmışlar yani.


Neyse sonra vampirler de şimdi üç tane vampir.


İyi de arkadaşım bu vampirler nereden çıktı?


Yumurtadan çıkmış gibi orada bir anda beliriveriyor.


Abi yok öyle bir şey ki.


İşte kafa karıştırıcı orada.


Yani İrlandalı vampir nereden çıktı?


Orada kalsa okey.


Kızılderililerden kaçıyordu.


Yani vampir avcılarından kaçan bir vampir geldi desen orada kalsa hadi peki dersin.


Müziğin çok güzel.


Tamam, müziğim güzel.


Her böyle şey çalana iyi müzik çalana mı gidiyorsun sen de kardeşim?


Yani nedir bu?


Vardı ya bir ara şey vardı, şey ne derler?


Özellikle vampirlere ya da işte kötü ruhları falan filan.


Bazı notalar şey.


Öyle bir şey vardır yani.


Ben bunu çok severim.


Bu çok güzel, lezzetli bir malzemedir.


Yani müziğin rahatsız ettiği kötü ruhlar hikayesi.


Bu da fly trap gibi çekiyor.


Vampir çekiyor çocuğun sesi.


Yazdığı hikaye falan filan.


Yani o kadar olmamış ki.


Yani banjo ile falan filan gelip böyle bir hani birtakım bir şey, şarkıyı şey, o arada orada müzikale dönüşüyor.


Dedim ki ben kendi kendime.


O ana kadar tamam çocuklar şarkı söylüyor falan filan ama bir müzikal değildi.


Sadece filmin içinde bir müzik kısmıydı.


Müzikal bir kısımdı.


Yani o bir bahar attı filmin içinde.


Anlamadım niye bu kadar?


Hani bir anda ben müzikal izliyorum herhalde dedim.


Komedik şeyler de var.


Ona da kabulüm.


Ben zaten severim komedi korku filmlerini çok severim.


Hatta film gerçekten eğlenceli.


Eğleniyorum da bazı şeyleri anlamasam da.


Ama orada işte benim için iki tane çok büyük havada kalan şeydi.


O yani bir tanesi o vampir.


Sen nereden çıktın abi?


İkincisi hani müzik?


Müzikal mi izliyorum, dönem filmi mi izliyorum, Vampir mi, vampir filmi mi izliyorum yoksa siyahı drama mı izliyorum?


Yani bu iyi yapılmadığı için çok güzel.


Tam seyirciye bakış açısını gene tertemiz veriyorsun yani.


Memnun etmiyor yapımcıyı.


Çünkü hani yeterince temsil etmediğini düşünüyor.


O haliyle bırakılsa hikayenin eksik kalacağını düşünüyor.


Kişilerin hal hareketlerinin biraz daha sert yaşanan kolektif acıların ve bir anda tek bir yerde yaşanmayan acılardan bahsediyoruz.


Birden fazla vakanın tek bir yere indirgenmesi, bir tane ？ 点 e aslında joint hatta ？ 点 e sıkıştırılması gibi bir durum var.


E ne oluyor bu sefer de karakterleri derinleştiriliyorsun, başladığın şeyleri bitiremiyorsun.


Araya bir şeyler atıyorsun, toparlanamıyorsun.


Öyle kimin çocuğu diye kalıyorsunuz kenarda.


Kızılderililer nereye gitti, niye geldiler?


Ondan sonra anlattığın hikayenin içerisindeki Doğu'da mesela beyazlar hiç anlatılmıyor.


Beyazların yaşadığıyla alakalı ne olabilir?


Çinli aile var, Chou ailesi mesela.


Çinli gibi değiller abi.


Dersin ki o zaman, o zaman bu mahalleli herkes böyle konuşur.


Elbisesinden, yemlediği yerden, içine çektiği havadan farklılık vardır.


Çünkü hani orada bir köken hikayesi de var.


Huysuz aileyi bir arada tutmaya çalışan Çinli aile anne stereotipini alıyorsun.


Geri kalanını almıyorsun, umurumda değil.


Baba daha dünyaya açık bir adam gibi anlatmaya çalışıyorsun.


İşte çocuk matematikçi falan havası veriyorsun.


Bunların hepsi stereotip.


Becerebilse ben sana söyleyeyim bak, becerememiş çok çalıştıklarını, böyle ağlaştıklarına eminim.


Bir tane de Latino koyacaklardı.


Hüsnü Ağan da atarlardı adama.


Hepsi- Yani onu zaten atamazdı o tarihte.


Ama Latinoyu, onu da zorlamışlar ama onu becerememişler.


Belli ona hâlâ ağlıyorlardır.


Yani zorlayalım da.


Yani bu nedenle de dediğiniz gibi hikaye korku olmaktan çıkıyor.


Korkunç bir deneyim olmaktan çıkıyor.


Toplumsal problemlerin merkeze alındığı, tarihsel sorunların aslında ne kadar korkunç olabilen- Hayır, onları da belirleyebiliyorsun.


Yani bunları anlatmaya çalışıyor.


Anlatmaya çalışıyor.


Anlatan herkes- Onları da belirleyemiyorsun ki.


O da böyle şey gibi.


Yani hani, eee, şey, bir fırçaya boya alıyorsun, bir oraya sıçratıyorsun, bir buraya sıçratıyorsun, bir ortaya sıçratıyorsun.


Ama hiçbiri hani tam olarak rengi de belli değil.


Hani ne anlatmak istediği de, yani resme de bir, eee, şeyi yok.


Herkes Jackson Pollock olamaz tabii yani.


Ee, birazcık bi-bir dengeden öte şey var.


Yani bir deneyim, bir insanlara anlatırken ki temsiliyetin sadece yüzeysel kalmaması hikayesi var.


O da bence deneyimle, zamanla yıllar içerisinde oturuyor.


Bu konu üzerinde çok uğraşmalı, çok hata yapmalısın ki çok dikkat edeceğin yeni parametreler olmalı.


Ya da sebep sonuç ilişkilerini daha net bir şekilde kafanda oturtabilirsin.


Aslında ne kadar ironik yani.


Bu filmi, eee, derin olsun diye şey yapmışlar.


Ama eğer bu filmin derini- Yüzeysel olmuş.


Derinlemesine izlerseniz hiçbir, hiçbir zevk almazsınız.


Ama tamamen yüzeysel izlersiniz, gayet eğlenirsiniz gibi bir durum ortaya çıkmış.


Yani bu bugüne kadar bütün anlatılan ya zencilere çok yüzeysel anlatıyorlar, bizim kültürümüzün müziğimiz dedikleri, karşı çıktıkları şeye kendileri de o tuzağa düşmüşler.


Lovecraft Country geçen senelerdeki o dizi bence çok daha iyi bir bu konunun temsilcisiydi.


Önde gelen bir şekilde o dönem yaşanan o sınıfsal sorunlara, ırk ve toplum problemlerine, ekonomik sıkıntılara çok daha iyi parmak basıyordu.


Her bölümünde de ayrı ayrı güzel geçişler vardı.


Mesela bizim buradaki karakterin ？。 Bu Mimo sakau ？。 Aynı zamanda Hoodoo ya da Voodoo büyücüsü gibi olan kadından bahsediyorum.


Onun Lovecraft Country'de zaten orada oynuyor, başrol oyuncularından bir tanesi.


Tek başına belki oynadığı bir origin hikayesi gibi bir şey vardı.


Bir vatandaş bir ilaç buluyor.


O ilaç sayesinde de zenci kadın beyaz bir kadına dönüşüyor ve beyaz bir kadına dönüştükten sonra daha önce gidip de bir şey alacağı zaman içeriye sokmadıkları, üst kata almadıkları mağazada şey yapıyorlar.


Orada işe başlıyor.


Daha sonra gidip bardan yakışıklı sevgili ediniyor bilmem ne- Pretty Woman.


Evet ve ama şey var yani o ilacın etkisi bittikten sonra da korkunç üzerinden böyle- Sindirella.


Etler parçalanarak dökülüyor falan.


Ulan çok iyi bölümdü ya.


Bak onu Lovecraft Country'de izleyin o bölümü arkadaşlar.


Bu temsil dediğin böyle olur.


Yani hikayeyi içselleştireceksin.


Neden, bir dert anlatıyor orada.


Sen dertlerin hepsine öyle çok tepeden, yukarıdan bakarsan bunlar bir yerden sonra birbirinin içine geçiyor ve görünmez hale geliyor.


Şimdi blues dediğimiz şey belki de daha sonra soul belki biraz daha yumuşamış versiyonu da olabilir.


Bu da benim gördüğüm örnekler, dinlediklerim öyleydi.


Birazcık daha toplumun içerisinden çıkan şeyler, biraz ağıt gibi.


Ama mesela bu günümüzdeki, işte kenar mahalle rapi var ya, işte kriminal bir şekilde uyuşturucu satıcıları, katilleri falan da övdükleri.


İşte Narcos bilmem ne falan diye Meksika'da ve Kolombiya'da versiyonları var.


Yiğitlik hikayeleri aslında birazcık da anlatılan.


Şimdi baktığımız zaman bir dert anlatan, bu tarz hikayeleri kendine ait bir farklı bir sesi, dokunuşu, karakteri olan okuma biçimlerine baktığımda benim aklıma Bozlak geliyor.


Sen şimdi Avşar illerini falan okuduğun zaman oradaki göç ettirilmeyi, devletin gelip senden, Toroslardan İç Anadolu'ya kadar vergi almak için seni sıkıştırdığını, fakirliği vesaireyi, savaştan karşı duran şeyleri ve ölenleri hissediyorsun şarkının içinde.


Muharrem Ertaş falan söylediğinde.


O sesini uzatmalarında zaten hani dile getirilmeyen bir acı da var bir yandan.


E sen şimdi bluesın o kısmını alma.


Bunlar arkada bir mesnet, bir hikaye olmadan üst tarafına genel geçer.


Bir acı kreminin üzerine-- Yani ne söyleyeyim, acı karmasının üzerine sıradan bir hikaye anlatılınca da insanların kafası karışıyor.


Yüzeysel buluyorlar.


Yani bir konu, bir dert anlatma ya da bir derde bağlanma gibi bir şey çok kalmıyor.


Bunlar birbirinden kopunca da biraz dertsizleşiyor, insanların genel geçer hüzünlerini çağrıştıran yüzeysel işlere belki dönüşüyor.


Ben, benim versiyonumda ben bu hikayeyi yazsaydım ve kabul etmezlerdi kesinlikle bunu baktım.


Klu Klux Klan'dan intikam alma hikayesi yapardım ben.


Ete ışığa gelen pisliğe gelen sinekler gibi doluşacaklar.


Sabaha karşı üç dörtte vurur bunlar genelde.


O esnada da biz saklanacağız iki kardeş.


Çalıların arasına.


Bu heriflerin hepsini biçeceğiz.


Çünkü bunlar vaktinde bizim anamızı öldürdüler, babamızı hapse attırdılar.


Bizim o çektiğimiz-- bu, bu bölge çok çekti bunlardan ama.


Bizim kişisel olarak bu heriflerle bir kan davamız var.


Gibi bir şeye koyardım.


O esnada da vampirler müziği duyup çıkıp geldi.


Kaos diye de bağlardım.


Hikâye tutardı böyle.


Sabahleyin ben bir de şunlara şey yapayım.


Herkesi öldürdükten sonra bir tane mermi girip çıkıyor.


Lan dedim, Rambo bu mermiyi yeseydi üzerine- Diker devam ederdi.


Valla yani üzerine barutu döküp yakardı.


Kahvaltını nereye gidiyoruz, derdi böyle.


Hatırlıyorum hiç canına koymazdı bile.


Ama orada abimin beline tutunmuş öyle- Bu yapaylıklar aslında biraz şey oluyor, insanı hikâyeden uzaklaştırıyor.


Bir de abi işin kültürel boyutu var, tamam mı?


Bunlar bence hikâyeyi anlatacakları yerde pek dişleri geçmeyeceğini düşündükleri için Elvis'i mevis'i kullanamamışlar.


Elvis benim gördüğüm en büyük vampir bu zencilerin sırtındaki.


Çünkü bir zenci nasıl şarkı söyler?


Gospel şarkıları nasıldır?


İşte Mississippi tarafı güney gotiğinden biçimlenen acı hikayeler, country'ler.


Adam aldı, birleştirdi, git zenci gırtlağıyla gitti.


Bir zenci gibi yaşadı.


Elvis, Elvis Presley'yi bu konuda mesela daha çok suçlayabileceğin yerler vardı.


O çadırlardaki okunan şarkıları, çadır kiliselerinin içerisindeki o ilahilerden vesairelerden yola çık.


İşte bu cuk joint'lerde falan duyduklarından kendi şarkılarını biraz daha yaz ve sırf zenci olmadığın için bunlar yükselen o müziğin üzerinde seni hani sörfçü gibi üzerine otur o dalganın.


Ondan sonra havuzbaşı partilerini yap vesaire.


Bu zenci rapçilerin tamamı Elvis Presley'den öğrenmiş o çete gibi dolaşmaları falan.


Özellikle doksanlardaki, iki binlerdeki.


Bununla alakalı eleştirel bir şey ortaya getiremiyorsun.


Ona dişin geçmez tepki alırız diyorsun.


Ya da Klu Klux Klan'dakilerin hepsi daha bir saat önce gelseler hepsi vampir olmuştu onların.


Sen bütün oradaki beyaz çiftçilerin hepsini vampir diye mi gösteriyorsun diye, ben de şey yaparlar diyorsan bu tepkiyi de kaldır ama istemiyorsun.


Riske almıyorsun.


Elini kana bulamadan o ne âlâ, onu yaptık, bunu yaptık.


Bu taraftaki şeyleri de yüzeysel temsillerle geçiştiriyorsun.


Diyorsun ki zenci müziğini aldılar.


Efendime söyleyeyim, kan içen beyaz adamlar geldi.


Beyaz adamın gelme sebebi o değil ki.


Ben diyor, sevdiklerimden ayrı düştüm.


Senin müziğin çok güçlü.


Senin sesin sayesinde diyor, diğer vampirleri de çağırabiliriz.


Ben bundan alayım [anlaşılmıyor] .


Sana kaset çıkartalım, plak yapalım.


Ondan sonra parayı buluruz.


Radyoda okuturum ben senin gibi bir şey.


O da yoktu remikte yani.


Ve esas o dönem Amerika'nın büyük zencisi kim biliyor musunuz?


İtalyanlar gerçekten o zaman üçüncü alt seviye insan olarak görülüyorlar.


Zenciler falan daha böyle hani oturmuş bir kölelik ya da marsıklık var.


Şeylerle, İrlandalılarla, İtalyanları da beğenmiyorlar.


Yani beyazsın ama o kadar beyaz değilsin birader diyorlar.


Ya benim kafamın almadığı şey de o zaten.


Yani sonuç, sonuç olarak Amerika hani adı üzerinde da Birleşmiş Milletler.


Yani sonuçta birleşmiş ırklar da aynı zamanda.


Sen, sen niye ırkçılık yapıyorsun arkadaşım?


Neyin ırkçılığını yapıyorsun ya?


O kadar saçma ki.


Okşimoron yani benimki.


Kitap ismi var arkadaşlar.


İrlandalılar Nasıl Beyaz Oldu diye bir kitap var.


A-a-a güzel.


Ben ne yapardım biliyor musun?


Vampir zencileri döndürür, öyle intikam aldırırdım Klu Klux Klan'dan.


İş öyle başladı.


Direkt, direkt olarak olay, olay oy-- Aynen öyle.


Aynen öyle yapardık.


Çok daha basit yani.


Şimdi arkadaşlar siz, sizler de çok, yani kökenden böyle göğüsten kopan, böyle içinizden, doğalından gelen, sapır sapır dökülen bir öykünün aslında düzgün nasıl anlatılabileceğini ve de yani nasıl iyi anlatılabileceğini demiyorum.


Önce bir düzgün anlatılması lazım.


Burada o yok elimizde.


O yüzden biz bu kadar detaylarla uğraşıyoruz.


Hani dinleyicimiz, ee, yani işin arkasında hikayeyi-- ya ben eğlendim, ben sevdim.


Ya kardeş hepimiz eğlendik, hepimiz sevdik.


Mesele o değil.


Burada ne-- Sen diyorsun ki Klu Klux Klan gelecek bir de bunları-- Ya kardeşim böyle bir zamanlama yok ya.


Demin Galip de söyledi.


Ya böyle bir zamanlama yok arkadaşlar.


Klu Klux Klan'ın en önemli, neredeyse bütün Mississippi 1900'lerin başı, ilk yarısı hikayelerinde en önemli işareti nedir?


Gece yanan ağaç.


Tamam mı böyle, abi vampirler bitti, sıramızı bekledik, savdık.


Ha bir de düşünsene herkesi öldürmeye geldik diye böyle kapıda şey yapıyorlar.


Herkesin de sabahı olmuş zaten.


Güneş doğalı çok oldu.


Yani biliyoruz biz, onlar da biliyor.


İki araba geliyorsun.


Sabahleyin ne işi var orada?


Kimse yok ki.


Orada en fazla iki kişiyi bulacaksın bulursan, patronları.


Onun için zaten böyle yirmi kişi gelmeye gerek yok.


Kapı kilitli filan.


Böyle bir saçma sapan.


Bu da tek başına onların geleceğini biliyor, tek başına orada onları bekliyor.


Ondan sonra da sadece iki tanesini vurduktan sonra üç tanesini enayi gibi karşılarına çıkıyor.


Gerçekten bütün Amerikan filmlerinin belki de yüz yıldır bize öğrettiği, sıyırıp geçen ve neredeyse herkesin kurtulduğu o vuruşla yaralandıktan sonra sırf ölmüş olması gerektiği için- Kavuşacak ya karısıyla şey yap- [öksürük] O hikayeyi biz-- Ama tabi şey değil çocuklar.


Şimdi onlara kızmıyorum.


Abi bari bir şeyi bağlasak mı?


Hadi olur filan gibi bir şey.


Yani bari bir şeyi bağlayalım, değil mi?


Başladığımız bir tane bir şeyi.


Hadi gelin bunu bağlayalım.


Çünkü geri kalanı yani [güler] ama böyle bağlanmaz ki.


Dediğiniz gibi zaten böyle bir çatışma olacaksa gece olacak.


Vampirler gelecek, bunlar da Ku Klux Klan'ı bekliyor olacak.


Aynı anda ortalık karışacak ki bu hikayede bir şeyler birbirine ilişsin.


Oradan bir çatışma çıksın.


O çatışmanın sonucunda yeni bir, ee, düzen doğsun orası için.


Yoksa böyle, ben avcılardan kaçıyordum.


Sonra tesadüfen Ku Klux Klan'ın amcasının oğlunu ısırdım.


O yüzden de bilinçlendim ve sizin burada olduğunuzu anladım.


Ben aslında ondan da geldim.


Aynı zamanda da şey hayali kuruyorum.


Büyük İrlanda zencileri hayali kuruyorum.


Hep beraber Ku Klux Klan ve bütün diğer beyazları yiyeceğiz.


[kahkaha atar] Ama aynı zamanda, ee, bu çocuk çağırdı da bir de o yüzden aslında geldim.


Ya bunların hepsine aslında-- Hepsi bunların hepsi.


Ya çok acıklı gerçekten böyle.


Ya arkadaş böyle-- Bu kadar para, bu kadar kabiliyet, bu kadar iyi oyuncu, bu kadar iyi yönetmen, bu kadar iyi ışıkçı.


Yani herkes on numara.


Ve bu hikayeyi çekiyorsun ya.


En kaliteli boyaları alıp doğru düzgün bir resim çıkaramamaya benziyor.


Bak da, ee, Jaws'ı konuştuğumuz için düşünsenize çok benzer bir mantıkla yaz filmi işte başlatan o.


Aynı şey bu tamam mı?


Yaz bombası başlatan da Jaws'tu.


Şimdi elli yıl sonra biz ne konuştuk Jaws'ta?


Şimdi bunun yani bunun elliyi geçtim dediğim gibi yani bunu seneye hatırlamayacağız biz.


Tamam, Amerika'da daha bu kültür devam ettiği sürece konuşulacak ama ve övülecek- Hatırlamayız artık.


Ya bir de şeyin komikliği de vardı ya abi biz ona bir sebep bulamadık.


Bulmayı da unuttuk.


Bu tam böyle herkesi vurdu.


Gittiği yere bağlayabilirlerdi.


Yani Homeros'ta çalışmış.


Hector'un yenilme sebebi ayağını yadan taş yapılar, ayağı takılan.


Yani evet, yani iki bin yıl önce çalışır yani.


İki bin yıl önce tamam, okey kabul edilebilir yani.


Adam hikayeyi oraya kadar taşımış zaten.


Kaçıyordu ama öleceğini de hissetmiş de ayağa da takılınca işte takdiri ilahiye döndü dönüştü.


Bizimkisi vurulduğunu bile anlamadı.


Vurulduktan sonra daha da sıktı bu arada.


Oturunca bir buna bir hoşluk geldi yani.


Şey bile olurdu.


Kötü, yani kötü demeye çalışıyorum.


Bu kadar detayında ezmek istemiyorum da.


Yani çocuğuyla karısına kavuşmak istediği için hiç vurulmayıp sonunda intihar da edebilirdi.


Ama işte o çok karanlık tabii. Olmaz.


İlla vurulacak.


Öyle öyle kahraman o bir de yani sıyırıp geçen ben miyim?


Şeyde param var diyen son Ku Klux Klan'ın ejderhasını da böyle tommygun'la delik deşik edecek ki ancak yani hani, ya arkadaşım- Bir de sigaram var [dışarıyı küfür eder] gidiyor affedersiniz.


Sonra bu şarjör değiştirirken birden elin sigaraya gidiyor.


Diyor ki al adam demin niye öyle diyordun geri zekalı?


Ya sanki şarjör yokken vurulmayacak mıydın yani?


O zaman daha çok şansın vardı.


Gerçekten şey, ee, çok acıklı son o.


Mesela sırf işte sömürünün devamı, o din çatışması vesaireyi de koymak için işte arabaya binip gitarın sapıyla, ee, babama gittim.


Abi niye gittin ki babana?


Babana niye gittin?


Niye o sahneyi iki kere izlettin?


Orada da görmeden.


Orada da durmadı işte.


Niye durmayacağını-- Bu arada bir oyunculuk, ee, ne denir eleştirisi olarak da karakter ve oyunculuk eleştirisi olarak da bunu yönetmenin suçu belli ki.


Ee, oyuncu çocuğunun hani deneyimini bilmiyorum ama gitarın sapı, arabayı iki eliyle kullanıyordu.


İki eliyle kullanarak geldi.


Arabayı durdurdu ve gitarın sapını tekrar aldı.


Yani o psikolojideki birisi o gitarın sapını asla bırakmaz arkadaşlar.


O kafayla bir yere giden biri, tamam mı, o elinde o sapla, o sap, onu bırakmaz.


Onu bırakması demek bir anlam ifade eder.


Biz şimdi öykücülükten bahsediyoruz.


Kültüründen, bu işin stratejisinden, taktiğinden, anlatının karakter gelişiminin neden sonuç ilişkisinin öneminden bahsediyoruz.


Bunların hepsi birbirine bağlıdır.


Ya kilisenin önüne kadar gidip, ee, onu kilisenin önünde atsaydı ve bir daha da başka sahne olmasaydı onun bir anlamı olabilirdi.


Yani o bile yani dediğim gibi ben çok zaten, zaten gideceksen niye oraya gittin?


Yani bu hikayeyi anlatırken biz bir mesneti illaki başvuruyoruz.


Çünkü karmaşık bir şekilde türler arasında geçiş yapmaya çalışan, bazen bir tanesi, bazen diğeri öne çıkan bir hikaye bu.


Hani müzikali söyledik.


Güneydeki gotik hikaye.


Yani güneyin suçlu geçmişi, hikayesi, o karanlık tarafı, alt kültürleri de anlatan bir şey.


Bir yandan doğaüstü korku var, bir yandan tarihi bir yaşanmış kötülük, dram var, trajedi falan.


Bunları anlatmaya çalışırken en az dokunduğun ya da hani tam dibine inmediğin yerler var.


Ben mesela Kemal Taylı'yı şu bakımdan çok seviyorum.


Kemal Tair taraf tutmuyor abi herkesi geçiriyor.


Hiç kimse Kemal Tair'in karşısında şey de değil.


Averajlı da değil, güvende değil adam gördü mü şey yapıyor.


O genel olarak bir şeyi anlatıyor aslında.


Diyor ki böyle yerler, öyle şeyler ki, burada yozlaşma havadaki şey gibidir, toz gibidir diyor.


İçine çektiğin nefes zaten seni dejenerer etmeye başlar.


Burada hayatta kalıyorsan sen de bu işin içinden tuttun.


Bunun babası o Sam'in, o cübbeli takkeli herif.


Şimdi oradaki bütün ablalar.


Büyük bir kısmını elden geçirmedi mi zannediyorsun?


Çok fazla Mississippi vesaire hikayesi var.


Oranın imamının namussuzlukları üzerine.


Zaten herkes beyaz giyinmiş bir şekilde işte iki diren bir çekirdek geziniyorlar.


Paşam da orada böyle besleniyor.


Şimdi o rahip tarafında vaiz tarafında da bir hıyarlık var.


O da iyi değil mesela.


Başkaları için de sen bunu söylemiyorsun.


Demen gereken yani sınırsal zorluk var aslında demek gerekiyor.


Tabii ki etnisitenin üzerine kurgulanmış falan ama mesela zengin zenci de daha az hissediyor şeyi.


Bu bahsettiğin ayrımcılığı hâlâ hissediyor gene bunlar.


Bir de dediğim gibi işte birden fazla türle haşır neşir olmak, çarpa-çaprazlama böyle hani melez şeyler.


Bir hikaye anlatısı ki bizim bu seçtiğimiz üç film için de geçerli bu.


Bazen çok faydalı, insanların zihnini açıyor, iyi örnekler oluyor.


Daha geniş alanlar daha çok şeyi anlatmaya imkan veriyor.


Ancak bazen de o kaybolan sınırlar hikayeleri nasıl söyleyeyim, görünmez hale getiriyor.


Anlattığı şeyin içerisinde kayboluyorsun, boğuluyorsun birazcık.


O nedenle hani şey yapamıyorum ben de çok da hani süperdi, harikaydı.


Tam böyle nokta atışı falan diyemiyorum.


Çünkü birazcık da taraflı.


Ha diyeceksiniz ki taraf, temsiliyet, dile getirme.


O insanları öne çıkartmak kötü mü?


E değil de sen böyle çıkartırsan içini boşaltmış oluyorsun o acıların birazcık da.


Millet bu kusuru, temsiliyetleri gördüğü zaman taraf olmuyor sana.


Ama bu ben kendi fikrimi yine son kafamdaki şeyi söyleyeyim.


Bu iyi bir şekilde yapılabilirdi.


Yani Galip'in söylediği bütün bu meseleler iyi bir öykü ile anlatılabilirdi.


İyi anlatırsan anlatabilirsin.


Bu kadar karmaşık bir meseleyi de anlatabilirsin.


Ama öykü döküldüğü için, öykünün hiçbir tarafı tutmadığı için maalesef bu böyle yavaş yavaş, yavaş böyle hani takılıp büyüyen gittikçe o onu öldürdü.


Hadi dans ettik yani.


Yani arkadaşlar, yani bir tutarlılık bekler, tamam mı?


Okur, dinleyici, izleyici bir tutarlılık beklersen, bir filme normal bir tarihi hikaye gibi başlayıp ondan sonra arasına DJ'lerin girdiği 90'ların 2000'lerin müzisyenlerinin girdiği, oradan Afrikalı 1000'li yılların şamanlarının daldığı filan böyle bir sahne çekeceksen bir yerden bize bunu önden senin hazırlaman gerekir.


Onu yaptığın zaman çünkü ortalık dağılır.


Ama tek sorun bu değil ki.


Yani devenin neresi düzgün ki?


Hani o yüzden- Sıra dışı yapmak istemiş ama sıra dışı şimdi bir şeyin güzel bir sıra dışılık taşıyabilmesi için bu bir sanat eseri olabilir, bir film olabilir, bir öykü olabilir, bir roman olabilir.


Her neyse ya da müzik olabilir.


Çok iyi oturtmak gerekir.


Orada bir anda böyle hani aniden çık-- kutudan çıkan palyaço gibi bir anda böyle ortaya çıkıp sonra fışşşt tekrar yok olması.


Ama hani evet değişik bir şey yapmak istemişsin, bir şaşırtmak istemişsin.


Hani twist değil de buna başka ne derler sürpriz yapmak istemişsin ama hani sürprizin çok bir etkisi olmadı.


Ya bunun zaten şimdi şey zaten bizim belki biraz da için için kızmaması sebebimiz biraz da yani ya zaten yapılmışı var, iyisi var.


Şimdi karşılaştırma gibi söylüyorlar ama yani hiçbir ilişkisi yok tabii ki.


Ama şimdi From Dusk Till Dawn varken tamam mı bunu doğru yapmış olan, bayağı hatasız, neredeyse yapmış olan varken.


Şimdi bari ona bir bak.


Ne yapmışlar, yani mantığını anla, onu yap demiyorum.


Ama oradaki mantığı anlarsan işte hepimizin ortak söylediği gibi elinde klan var, elinde vampirler var, elinde ezilmiş bir toplumun son kaçış gördüğü bir eğlence mekanı var.


Bir gecelik.


Sen bunları bir harman edersin.


Çok keyifli bir çatışma.


Aynı yine freak olur, yine yaz filmi olur, yine eğlenceli olur, yine müzik iyi olur.


Ama hikaye iyi olur.


Birbirine çatışma güzel olur.


Bir yere bağlanır her şey.


Böyle kopuk, kopuk, kopuk, kopuk, kopuk, maalesef kaybolup gidecek.


Tarihin içinde bir iş daha çıkmış diye düşünüyorum ben.


Ben bu arada dediğim gibi, yani yüzeysellik benim canımı yakıyor bu tarz hikayelerde.


Yani bu bahsettiğin hikaye bizdeki o Müslim vesaire hikayelerinde kullanılmadı mı?


Hani o adamın toplumsal olarak içine doğduğu, nasıl söyleyeyim fakir ortamı sebeplerini irdeleyip çıkış hikayesini anlatmak yerine işte babası anasını dövüyordu ya falan bağladılar neredeyse.


Çok acı çektiği için sesi öyle oldu.


Hayır abi öyle doğdu.


Müslüm Gürses diye bir adam var yani sesi bilmem kaç oktav ve bir yerlere dokunuyor.


Toplumda karşılık buldu.


Bunu anlatmak yerine ucuzlaştırıyorlar.


Bir de hikâye tarafı kötü arkadaşlar.


Ben editör olarak bu hikâye önüme gelse derim ki burada ee bu şey dedikleri loop hole dedikleri, senaryodaki gap dedikleri falan oyuklar var.


Yani birkaç karakteri birleştirmişsin, olmaz.


Şunları şöyle yap, olmaz.


Bayağı anlattık zaten yani.


Evet, evet ya- Yüzeysel biz da biraz yüzeysel kaldık ama...


Biz yoksa bunların derdini bu adamlar gibi yaşamadık da o yüzden algılayamıyoruz falan değil.


Ben, ben derdi algılamak zorunda değilim.


Kurmacada hata var.


Sebebi sonucu bağlanmamış.


Arkasında bir akıl da yok.


Ayrıca biz şeyde doğru.


Yani biz bu adamları anlayamayız, ayrı bir mesele.


Yani biz adamları evet anlayamayız.


Yani bizim kültürümüz hiçbir alakamız yok.


Yani onlardan- Onlar da Anadolu korkuyu anlayamadılar.


Onlar da onu anlamıyorlar.


Yani bu şu anda şey gibi.


Bu yani ilişki iyi yapılmadığı zaman ortak noktada buluşuyoruz.


Yani biz bir şey anlamak zorunda değiliz.


Ayrıca anlatamıyorsan da kardeş o zaman onu anlatma.


Yani o şekilde anlatma önemli değil.


Yani o şey gibi o bir Londralı Çeteleri diye bir dizi var.


Yani hani onun orada bir PKK övgüsü böyle Türkiye'de PKK işte.


Bunu yaptıkları için.


Uyuşturucu kaçakçılığını İngiltere'de yapıyorlar.


Ama niye çoluk çocuğu kurtarmak için yapıyorlar böyle.


Robin Hood gibi PKK filan gibi bir övgü.


Şimdi bu tam İngilizlerin- İranlı bir kıza da oyun atırlar.


İngilizlerin manipülasyonlu olduğu net ama bir yandan da yani çok büyük bir kısmı da anlamayanlar seyredecek.


O yüzden yani anlamadan çakalım abi biz bunu.


Ya oğlum, böyle olmaz ki.


Başka türlü destek alamıyor.


Mesela Türkiye'de Kültür Bakanlığı'nın da desteğini alacağın ya da işte sansürden vesaire geçsin istiyorsan ki artık sansür yok ama otosansür diye bir şey var sonuçta.


Kaldırırlar sinemalardan olur biter bu iş.


Yayından ya da.


Öyle bir şey yapacaksan mesela İngiliz hükümeti diyor ki şunları cici göster, bunları bilmem ne göster.


Hani uyuşturucu dediğin şey asit gibi arkadaşlar.


Herhangi bir ortamda hani istediğiniz kadar dayanıklı ortama koyun, hani cama koydum bir şey olmaz diye.


Bırak bakayım camda atıyorum on yıl, ne hale getiriyor, eritir.


Yani yozlaştırmak zorunda.


Uyuşturucu satan adamlar bir yerde tamam hadi Kürdistan kuruldu, halk kurtuldu.


Ne yapacağız dediğinde tamam o zaman biz kokain ihracatını bırakıyoruz mu diyecekler?


Yani çünkü bak önceki ülkücüler de yetmişlerin seksenlerin ülkücüleri de çok ciddi uyuşturucu kaçakçılığı yaptılar.


Avrupa'da yargılandılar bu adamlar.


Kimse kusura bakmasın.


Yani suç böyle bala bulanacak bir şey değil.


Bir adam suçluysa o adam zaten bunu kabul ediyordur.


Kusura bakma ben, ben buyum diyordur yani kimseye de.


Yani önemli olan burada bence işte o anlamamak meselesi.


Okey, anlamazsan işte ya öyle olur ya böyle olur.


Ama yani biz geri dönersek anlamak zorunda değiliz.


Hikayeye bakarız.


Hiçbir şeyi anlamasak da kültürel özünde çektikleri acıyı, sıkıntılarını, işte yapılan atıfları-- ki atıfları biz sonuçta Amerikan kültürünün çok etkisinde bir hayat yaşadığımız için atıfları anlıyoruz biz.


Yani bu arada kötülüyoruz ama zaten mesajı aldığımız için kötülüyoruz.


Beni o çok hasta ediyor.


Arada bir arkadaşlar rica ediyorum ya bak onu anlamamışsın da o yüzden sana kötü gelmiş.


Zihninizin arkasından bile geçiyorsa kusura bakmayın da buradaki hiç kimse hani o anlamadığı bir şey olduğu için beğenmediği gibi bir durum yok.


Detaylı bir şekilde onu anlatmaya çalışıyoruz.


Mesele anlayıp anlamamak değil, bir film birçok önemli mesajı vermeye çabalıyor olabilir ve hala kötü olabilir.


Bir de yani anlatma, göster aslında sorunun ne olduğunu insanlar kendi sahip oldukları muhakeme ile aslında edinsinler, onu içselleştirsinler.


Sen söyleyince bir başkası bana fikrini söyledi oluyor.


Ben o fikri, duyduğum her şeyi sahiplenmiyorum ki.


Hani o didaktik anlatının en büyük sıkıntısı.


Öğreten anlatının insanlar reddediyorlar zaten onu.


Yani dediğim gibi bu tarafları kötüydü.


Ama sinemada izlerken hoş, keyifli, işte o sanatını yapan-- Çünkü sinema ansiklopedi değil, tarihsel olayların doğruluğu bizi ilgilendirmiyor.


Aynı zamanda bir edebiyat kuramı yazmamışlar bu insanlar bu hikayeyi oluştururken.


Ama kusura bakmayın, insanın gözüne batan, kulağına böyle cam kırığı gibi saplanan yanlış şeyler de var karakter kurulanırken falan.


Bir diğer yanlış da bu Vodoo hanımefendinin yüzünün çok ince, yağ oranının sıfır olup bütün bedeninin yağlı olmasında.


Bu Kibele heykellerinden fırlamış gibiydi ya.


O sen Afrika'nın bütün DNA'sını nasıl aldın geldin abla falan diyorsun.


Hanımefendi bu arada çok da güzel bir oyuncu, iyi de iyi de bir oyuncu.


Ben genel olarak zaten oyunculuklar filan.


Delroy Lindoyu da yıllar sonra görmek çok hoşuma gitti.


Hani mızıka ve piyanoyu çalan abi ben severim çok. Evet.


O karakteri harcamışlar mesela acayip kullanabilirlerdi.


O kadar şey verdi ki yani.


O kadar çok harcadıkları şey vardı ki artık.


Hikaye'nin yeni bölümüne hoş geldiniz.


Evet, bu sezon tahmin ettiğiniz gibi yaz sezonu olacak.


Çeşitli nedenlerden dolayı bayağı bir sekteye uğradık.


Hayat giderek zorlaşıyor.


Aynı zamanda bizim özveriyle yaptığımız bu programlar da ne yazık ki bazen teklemek zorunda kalıyor.


Ama hiç sorun değil.


Yaz geldi, güzel bir yaz umuyoruz.


Güzel bir yaz sezonu umuyoruz ve bu nedenle bu sezon içinde yaza uygun daha çok film ağırlıklı konular konuşmaya karar verdik.


Böylelikle hem eğlenceli hem hafif hem de sizi de çok yormayacak bölümler çekiyoruz.


Geçen haftalarda filmlerle başladık.


Gene filmlerle devam ediyoruz.


Bu sefer seksenli yılların popüler slasher filmlerinden yola çıkarak üç tane film seçtik.


İki tanesi seksenli yıllara ait, bir tanesi iki binli yıllara ait olacak.


Daha doğrusu şöyle diyelim.


İki tane seksenli yıl örneği, bir tane de bütün o dönemin aslında komedisini yapan, bütün klişelerini ortaya çıkaran ve birazcık da selam çakma gibi bir filmden bahsediyoruz.


On üçüncü Cuma, Slip Away Camp ve son olarak da The Final Girls.


Şimdi ne yapıyoruz o zaman?


Bin dokuz yüz seksen, on üçüncü Cuma'dan başlıyoruz.


On üçüncü Cuma biraz şey bilgiyle girelim.


Ansiklopedik bilgiyle, genel bir bilgi verelim.


Bin dokuz yüz seksen yılında çekilmiş Sean Cunningham tarafından film alınmış, aynı zamanda yapımcısı ve yönetmeni.


İleride slasher derken hani bu gençlik, öldürme, vahşice öldürme filmi olarak kan fışkırıyor her tarafa falan gibi.


Ama slasher lafı da yerleşti birazcık yani öyle kesme biçme şeyi.


Bu arada işte ikinci sezonda mı ne teen slasher olarak hani bir bölüm tabi konuşmuştuk yani hani onu da bakabilirsiniz.


Yani neredeyse sebepsiz yere öldürme, kesme, biçme, sıralı sırasız yok etme, pornografili böyle birazcık da pornosu gibi olan bir filmden bahsediyoruz.


Film yapısında slasherlar var.


Kabaca bir tabirle söyledik ama genel olarak biraz daha ucuz yapımı falan filmler diye gözünüzün önüne gelebilir.


Cunningham'ın yönettiği ve yapımcılığını üstlendiği Betsy Palmer'ın, Adrian King, Harry Crosby'nin, LaRoberta Berman oynadığı bir korku filmi.


Bütün bir janroya aslında yön veren bir film.


Bana sorarsanız On Üçüncü Cuma slasher filmlerine, özellikle ilerleyen zamandaki o video korku filmlerine, İngiltere'de video izledikleri o dönemi falan başlatan filmlerden bir tanesi.


Cunningham daha önce soldaki son ev filminde yetmiş ikide da çalışmış.


Birbirlerine bu slasher tarzını yaratırken eminim çok fazla, nasıl söyleyeyim, bir bilgi ya da tecrübe alıp vermişlerdir.


Kendisine sorduklarında yetmiş sekiz tarihli işte Halloween filminin, televizyon filminin başarısı üzerine bir gençlik filmi yapmak istediğini söylüyor.


Daha önce Cunningham'ın yaptığı diğer filmlere de baktığımızda hep çocuklar, işte spor, ekip, takım ruhu gibi daha çok ortaokul, belki lisenin ilk sınıflarına hitap eden filmler çektikten sonra cesur bir kararla bin dokuz yüz seksen yılında öyle Kevin Bacon'un daha on yedi yaşındaki poposunun falan göründüğü şekilde falan bir film çekmeye karar veriyor.


Onu ben son dakikada fark ettim Kevin Bacon'u.


Aaa yürürken fark ettim.


Bu Kevin Bacon yahu dedim.


[gülme] Bacon elinde ölüverdi.


Durum bu çıktım.


[gülme] Kırk beş sene oldu ama yine de spoiler olacak.


Hani sürpriz bozanlar olacak.


Bu filmleri izlemiş olun mutlaka.


Değişik, ilginç de bir film.


Filmin konusu meşhur.


Daha sonradan Cem Yılmaz'ın da meşhur ettiği Crystal Lake adında bir tane göl var.


Kristal Gölü.


İşte o bölgede bir tane kamp var.


Gençlik kampı.