Terapini Google Play ya da App Store'dan indirip pod beş yüz koduyla alacağın ilk seansını beş yüz TL'ye indirimli olarak oluşturabilirsin.


Bin üç yüz seksen altı yılında Şehzadeler şehri diye anılan Amasya'da doğdum.


Dedem Sabuncuoğlu Hacı İlyas Çelebi bin dört yüz sekiz bin dört yüz yirmi bir yıllarında, babam Ali Çelebi de bin dört yüz yirmi bir bin dört yüz elli bir yıllarında Amasya Mimarhanesinde yani o dönemlerin hastanesinde hekim başılık yapmış ünlü hekimlerdi.


Eğitimli bir aileden geldiğim için baba mesleğini yapmadan önce mutlaka medrese okumam şarttı.


Ancak çok küçük yaşlarından itibaren usta çırak ilişkisi biçiminde hekimlik öğrenmeye başladım.


Temel hekimlik eğitimimi Hekim Burhaneddin Ahmet'ten Amasya Darüşşifası'nda aldım.


Hayata çok erken atıldığımız için pek çocukluğumuzu yaşayamazdık.


Henüz on yedi yaşındayken hekimliğe başladım.


Bundan sonra hayatımı okumaya, araştırmaya ve deneylere verdim.


Tam on dört yıl boyunca kesintisiz hekimlik yaptım ve Anadolu halkına hizmet verdim.


Hekimliğin usta çırak usulü ile bakkal ya da terzi gibi dükkânlarda yapıldığı bir dönemde yaşıyordum.


Bir Darüşşifada çalışabilmek gerçekten çok güçtü ve böyle bir hizmet ancak eğitim almış ün ve liyakat sahibi üstatlara veriliyordu.


On beşinci yüzyılda yaşayan birçok hekimin aksine özellikle cerrahi ile ilgilendim.


Genel olarak hekimler cerrahiye pek ilgi duymamışlar, hatta cerrahi tedavinin gerekli olduğu durumlarda bile ısrarla ilaçla tedaviyi tercih etmişlerdi.


Bunun sebebi cerrahi girişimler için kaynak kitapların azlığı neticesinde bilginin yetersizliği, hayati tehlikenin ve sakatlık riskinin çok yüksek olması ve bu tehlikeleri en aza indirerek ameliyatı kolaylaştıracak bazı teknik olanakların bulunmamasıydı.


Özellikle anestezi, yani hastayı uyuşturma ve uyutma uygulamaları henüz çok yetersizdi.


Bu imkanların oluşması, yani antibiyotik, ağrı kesici, antiseptiklerin ve bunların yanı sıra anatomi bilgisinin yeterince gelişmesi ancak benden dört yüz yıl sonra gerçekleşecektir.


Üç temel eser yazdım.


Size bu eserlerinden bahsedeyim.


Akraba Din Tercümesi.


İkinci Beyazıt Şehzadeliği zamanında Amasya valisi iken benden Zeyneddin El-Curcani'nin Zahire-i Harzemşahi diye bilinen eserini tercüme etmemi istemişti.


Bu çok kapsamlı eserin sadece farmakoloji yani ilaç bilimiyle ilgili kısmını çevirdim.


Ayrıca kitabın sonuna yeni bilgileri içeren iki bölüm daha ekledim.


Eserde ilaçların özellikleri, hazırlanması, gargara, yağlar, merhemler anlatılmaktadır.


Ayrıca kusturucular, müshiller, ağız, dil ve damak, diş, göz ilaçlarına ve lamanlara yer verilmekteydi.


Eserin sonunda ise çevirirken karşılığını bulduğum ve kullandığım Türkçe tıp terimlerini yazdım.


O günlerde tüm dünyada bilim dili Arapça ya da Latince olduğu için bilim dünyası Türkçeyi gereksiz ve anlamsız bulsa da bu yaptığım Anadolu tıp tarihi için çok değerliydi.


Cerrahiyyetul-İlhaniye, benim yazdığım ikinci ve daha meşhur olan eserimdir.


Bildiğim kadarıyla Osmanlı İmparatorluğunda yazılmış tek resimli cerrahi eserdir.


On birinci yüzyılda Endülüs'te yaşamış olan Ebul Kazım Zehravi'nin Kitabu Tasrif adlı eserinin cerrahi ile ilgili kısmının tercümesidir diyenler oldu.


Ancak yanılıyorlar.


Kitapta kendi gözlem ve deney sonuçlarımın yanında hastalarla ilgili deneyimlerimi de aktardım.


Doğal olarak kendimden önce yaşamış belli başlı cerrahlardan olan Zehravi'den yararlanmıştım.


Örneğin kaynak eserde sadece yapılan ameliyatlar ve bu ameliyatlarda kullanılmış olan aletler gösterilmişti.


Oysa benim kitabımda yer alan ve daha önce hiçbir eserde rastlanmayan çok önemli bir unsur da ameliyatların nasıl yapıldığını gösterdiğim temsili resimlerin mevcut olmasıdır.


Kendi çizdiğim bu resimlerde hasta ve doktorun uygulama esnasındaki duracakları yerler ile cerrahi aletlerin nasıl kullanıldığı da gösterilmekteydi.


[Ses efekti] Bazen anlatmak istersin ama nereden başlayacağını bilemezsin.


Psikologlara ek olarak diyetisyenler, fizyoterapistler ve spor eğitmenleri ile de bütünsel iyi oluşunu destekliyor.


Terapini Google Play ya da App Store'dan indirip pod beş yüz koduyla alacağın ilk seansını beş yüz TL'ye indirimli olarak oluşturabilirsin.


Kitabımın üç bölümü vardır.


Birinci bölümde elli dört tedavi, yedi alet ve dört kesi yöntemi ile uzuvlardaki hastalıkların dağlanmasını anlattım.


bu dönemin cerahların çoğu okuma yazma bilmemekte idi ve okuma yazma bilenler ise ancak Türkçe yazılmış kitap okuyabilmekte idiler.


Böylece benim kitabımdan daha fazla kişi faydalanabilecekti.


İşin aslını öğrenerek hastalıkları iyileştirecek ler, kendilerini hatadan ve beladan koruyabilecek derdi.


Bunlardan ikisi İstanbul'da, birisi de Paris Bibliyotek National ındadır.


Fatih Sultan Mehmet Han'a takdim ettiğim ve içinde İkinci Bayezid'in mührü bulunan kopya eserin kapağındaki kayda göre Tanzimat Meclisi üyesi Yasin ci zade Mehmed Ilmi Efendi tarafından bin sekiz yüz altmış yılında kitabımı Fransız hekimi birine armağan etmişlerdir.


Üçüncü kitabım ise Mücerref Nağme dir.


Bin dört yüz altmış sekiz yılında yazdığım eserin önsözünde yazdığım gibi kitabımı Amasya'daki hekim çevresinin isteği üzerine kaleme aldım.


Özellikle bazı zehirlerle ilgili yaptığım hayvan deneylerini ön plana çıkardım.


Bu deneylerde denek olarak horozları kullanmıştım.


Yazım biçimini şimdilerde modern tıp biliminde kullanan olgu sunumlarına benzer bir şekilde oluşturmuştum.


Bu sebeple ilaçlar çok az kullanılandan az kullanılana doğru sıralanmıştır.


Eserim Türk tıp tarihinde bir hekimin kendi buluşu, ilaçları ve tedavi yöntemlerini derlediği ilk kitap olması bakımından da çok önemlidir.


Eserde geçen bazı deneyleri kısaca anlatayım isterseniz.


Birinci deneyim yılan sokmasına karşı kendi hazırladığım panzehri içtim ve ardından elimin orta parmağını yılana ısırttım.


Panzehir sayesinde zehirden hiç etkilenmemiş tim.


Ardından daha önce hazırlanan ve zehrin etkisini yok eden tiryak yani panzehiri horoza içirerek hayvanı gözetim altına aldım.


Ertesi gün deride yeşilimtırak bir yara gördüm ve tekrar tiryak verdim, ikinci günde.


Derideki belirti de kayboldu ve hayvan eşleriyle gezinir hale geldi.


Olgulara özgü gözlem, deney ve tedavi yöntemlerine cerrahi eserimde yer verdim.


Diş ağrısına akupunktur kullanılması, trakeotomi li yani nefes alabilmesi için boğazından delik açılan hastaya deliği kapatmak için yaptığım estetik cerrahi ameliyatı ve boğaza kaçan cisimlerin çıkartılması hakkındaki yöntemler en ilgi çekici olanlarındandır.


Denediğim ilaçlarda görülebilecek yan etkileri de hep kayıt altına aldım.


Eserlerimde alıntı yaptığım yerlerde mutlaka kime ait olduğuna dair kaynak gösterdim.


Hastalarıma deneme yoluyla yaptığım tedavilerini gözlemleyerek notlar aldım ve bunları eksiksiz ve de gizlemeden aktardım.


Benim bugünkü tıp etiği yaklaşımına uygun bir bilim insanı olduğumun en önemli göstergesi işte bunlardır.


Candaroğlu İspendiyar Bey zamanında beş yıl süreyle Kastamonu'da kaldım.


Cerrahiye ilhaniye yi yazdığında İstanbul'a giderek kitabımı Fatih Sultan Mehmet'e sundum.


Dönüş yolunda da Bolu, Gerede ve Tosya ya uğradım.


Bu seyahatlerimden sonra memleketim Amasya'ya dönüp ölene dek burada hizmete devam ettim.


Amasya'da çalıştığım Darülfetva binası adıma müze olarak düzenlenmiştir ve siz değerli ziyaretçilerini beklemektedir.


Bazen anlatmak istersin ama nereden başlayacağını bilemezsin.


Psikologlara ek olarak diyetisyenler, fizyoterapistler ve spor eğitmenleri ile de bütünsel iyi oluşunu destekliyor.


Terapini Google Play ya da App Store'dan indirip kod beş yüz koduyla alacağın ilk seansını beş yüz TL indirimli olarak oluşturabilirsin.


Psikologlara ek olarak diyetisyenler, fizyoterapistler ve spor eğitmenleriyle de bütünsel iyi oluşunu destekliyor.


Milattan sonra dokuz yüz seksen yılında Samani Hanedanlığı topraklarında Buhara yakınlarındaki bir köyde dünyaya gelmişim.


Türk veya Fars kökenli olduğum konusunda kesin bir bilgim yok.


E malum, benim zamanımda savaşlara bağlı göçler çok fazlaydı ve nüfus kayıtları da tutulmuyordu.


On yaşındayken Kuran ezberleyip hafız oldum ve bunun yanı sıra elli yedi yıl süren hayatım boyunca tıp ve daha çok felsefe ağırlıklı yaklaşık iki yüz kitap ve dört yüz elli makale yazdım.


Batılılarca Ortaçağ modern biliminin kurucusu, hekimlerin önderi olarak bilinir ve Büyük Üstat Avisenna olarak tanınırım.


Tıbbın Kanunu ve İyileşme adlı kitaplarım Avrupa üniversitelerinde on yedinci asrın ortalarına kadar tıp biliminde temel eser olarak okutulmuştur.


Babam Samani İmparatorluğu'nda saygın bir bilim adamıydı ve derslerimi o vermişti.


Geometri, mantık, tıp, doğa, bilim ve İslam üstüne dersler aldım, çalışmalar da yaptım.


Matematikte mantık ve öklit geometrisini ünlü matematikçi Abdullah Natili'den öğrendim.


Fizik ve metafiziği ise kendi kendime öğrenmiştim.


Felsefe ve metafizik alanlarında Farabi ve Aristoteles beni çok etkiledi.


Henüz on yedi yaşındayken hastalanan Buhara prensini iyileştirince değerli kitaplara sahip saray kütüphanesinden yararlanma olanağına kavuştum.


On dokuz yaşında doktor unvanını elde ettim ve ücret almaksızın hastalarımı tedaviye başladım.


Yirmi bir yaşındayken babamı kaybettim.


İki yıl sonra Samani hanedanlığı sona erince emrine girmemi isteyen Gazneli Mahmut'un teklifini kabul etmeyerek batıya Ürgenç kentine gittim.


Bu esnada şiddetli bir hastalığa yakalandım ve sonunda Hazar Denizi kıyısındaki Gorgan'da eski bir arkadaşıma rastlayarak onun yanına yerleştim.


Burada kentte mantık ve astronomi dersleri vererek geçimimi sağladım.


Tıbbın Kanunu adlı kitabımı yazmaya da burada başladım.


İsbahan valisinin yanına yerleştiğimi öğrenen Hamedan emiri beni yakalattı ve hapsetti.


Gönülsüz olarak Hamedan emirinin yanında çalıştım.


Kısa süre sonra kardeşim, bir öğrencim ve iki köleyle birlikte kılık değiştirip şehirden kaçtım ve korku dolu bir yolculuktan sonra tekrar İsbahan'a ulaştım.


Burada doktor, bilim danışmanı olarak çalıştım.


Ve hatta savaşlara bile katıldım.


Bir Hamedan seferi sırasında şiddetli bir karın ağrısı atağına yakalandım.


Güçlükle ayakta duruyordum ve çok bitkindim.


Hamedan'a vardığımda ölüm yatağında mallarımı yoksullara bağışladım ve kölelerime özgürlüklerini verdim.


Hayata bir Ramazan ayında bin otuz yedi yılında veda ettim.


Yaptığım işleri, insanlığın bilgi hazinesine kattıklarını kısaca özetlemek isterim.


Kanın gıdayı taşıyan bir sıvı olduğunu, şeker hastalığında idrardaki şekerin varlığını, bazı hastalıkların kalıtsal olarak geçebileceğini tespit ettim.


Gözün anatomisini inceledim ve ameliyatlarda hastaya uyuşturucu verilmesini önerdim.


Güçlü doğumlarda bebeğin başından tutup çekmek için alet kullanılmasını sağladım.


Tedavide lavmanlara, buz keselerine, sıcak ve soğuk su banyolarına, spora ve içilecek memba sularına önem verirdim.


Tıbbın Kanun'unda deneysel tıp, klinik testler, verimlilik araştırmaları, risk faktörü ve bulgulara dayalı hastalık teşhisi gibi konular yer almaktadır.


Felsefe çalışmaları da yaptım.


İki ana gruba ayırdım.


Pratik felsefe, gelişen teorik düşünme yetisini kişinin karakter özellikleriyle birleştirerek eylemlerle ilişkilendirilir.


Olası ve sonra yok olan varlık, yani canlılar.


Özü gereği gerekli ve daimi olan varlık, yani Allah.


Eflatun'un idealizmi ile Aristoteles'in deneyciliğini uzlaştırarak bir akıl görüşü ortaya koymaya çalıştım.


Optik, fizyolojik optik ve dinamik konularına ilgi duydum.


Fizikte ki önemli konulardan birisi olan hareketin açıklanmasında Aristo'nun görüşüne karşı çıktım ve herhangi bir cisim bir engelle karşılaşmıyorsa onun hareketinin sürekli olacağını söyledim.


Bu daha sonra Newton tarafından da benzer şekilde ifade edildi ve birinci Newton yasası olarak kabul edildi.


Çok uzun sayılmayacak bir ömür yaşadım.


Bunun bir kısmı göç yollarında, bazı kentlerde kısa süreli konaklamalarla ve hayatımı kurtarmak için kaçarak geçti.


Bulduklarımdan benden yüzyıllar sonra bile insanlığa faydam olduysa ne mutlu bana.


[neşeli müzik] Bazen anlatmak istersin ama nereden başlayacağını bilemezsin.


Psikologlara ek olarak diyetisyenler, fizyoterapistler ve spor eğitmenleri ile de bütünsel iyi oluşunu destekliyor.


Psikologlara ek olarak diyetisyenler, fizyoterapistler ve spor eğitmenleriyle de bütünsel iyi oluşunu destekliyor.


On dört Mart bin sekiz yüz yetmiş dokuzda Almanya'nın Ulm kasabasında doğdum.


Babam küçük bir elektrokimya fabrikasının sahibiydi.


Ancak pek başarılı bir işadamı sayılmazdı.


Annem Pauline'in dünyası müzikti.


Özellikle Beethoven'in piyano parçalarını nefis çalardı ve annemi dinlemek çocukken en büyük zevkimdi.


Ailem Musevi kökenliydi ama dinsel bağımlılıktan uzak, açık görüşlü, kültürel etkinliklerle dolu zengin bir yaşam içindeydik.


Ne var ki iyi bir aileye sahip şanslı bir çocuk olmama rağmen benim için çok telaşlanıyorlardı.


Pek arkadaşlarımla oynamazdım.


Sessiz, içe kapanık bir yapım vardı.


Ve beş yaşına gelmeme rağmen henüz doğru düzgün konuşamıyordum.


Annem ve babam kaygılanarak beni doktora götürmüşlerdi.


Ancak sonradan dilim açıldı ve normal konuşmaya başladım.


Çocukluğumda yaşadığım iki önemli olayı unutamam.


Diğeri de on iki yaşımdayken tanıştığım ö iplik geometrisi.


İlkokula başladıktan sonra okuldaki sıkı disiplinden ve ezberci anlayıştan rahatsız olmaya başlamıştım.


Birinci sınıfı atladım ve çoğu dönem hep sınıf birincisi oldum.


Annem, beni keman derslerine başlattığında altı yaşındaydım.


Kız kardeşim Majâe'yi ise piyano derslerine göndermişti.


On dört yaşına kadar derslere devam ettim.


Mozart'ın sonatlarını çok beğeniyordum ve sırf onları çalabilmek için günlerce çalışarak tekniğimi geliştirdim.


Okulda Latince ve matematik derslerinden en yüksek notları alıyordum.


Otoriter öğretmenler ile sürekli çatışıyordum.


Öğretmek yerine ezberleten öğretmenlerin dediklerinin tam tersini yapıyordum.


Bağımsız ve isyankar bir kişiliğim vardı ve benden pek hoşlanmıyorlardı.


Ailemizin çok eskiye dayanan bir geleneği vardı.


Yoksul bir öğrenciyi evimize yemeğe davet ediyorduk.


Talmud da bana sınıf arkadaşı gibi davranıyordu.


Bilim, matematik ve felsefe konuşuyorduk.


Talmud bana çeşitli popüler bilim kitapları getiriyordu ve hepsini büyük bir heves ile inceliyordum.


Bir keresinde Talmud, Öklid'in Elemanlar kitabını getirdi.


Yaz bitmeden önce sadece bütün problemleri çözmekle kalmadım, ayrıca teoremlere alternatif ispatlar da bulmuştum.


İşte beş yaşımdaki pusuladan sonraki en etkileyici ve hayatıma yön veren hediyem bu kitaptır.


O yaz cebir çalışmaya karar verdim.


Bin sekiz yüz doksan beş Ekim'inde Zürih'e gittim ve Politeknik Üniversitesine kabul sınavına girdim.


Ama benim on altı yaşında girebilmem için özel bir izin alınmıştı.


Babamın önerisine uyarak Mühendislik bölümüne başvurdum.


Sınavda matematik ve fizikte çok üstün dereceler aldım ama diğer derslerde başarısız olmuştum.


Bir İsviçre lisesinde diploma alıp tekrar başvurmamı tavsiye ettiler ve Aarau Bölgesi'nde bir liseye kaydoldum.


Bu yıllar gençliğimin en güzel yıllarıydı.


Dört yıllık eğitimimden sonra Politeknik Üniversitesinden fizik diploması ile mezun oldum.


Bazı profesörler derslere girmeyerek ve kendi izlediğim konuları çalışmamdan hoşlanmamıştı.


Üniversitede asistanlığı bir yana bıraktım.


Ortaokul öğretmenliği yapmak için bile bir iş bulamadım.


Psikologlara ek olarak diyetisyenler, fizyoterapistler ve spor eğitmenleriyle de bütünsel iyi oluşunu destekliyor.


Therapyn'i Google Play ya da App Store'dan indirip pod beş yüz koduyla alacağın ilk seansını beş yüz TL'ye indirimli olarak oluşturabilirsin.


Bernd Patent Ofisi'nde sıradan bir işe yerleştim.


1905'te Annalen der Physik dergisinde yayımlanan üç çalışmamın her biri fizik tarihinde bir dönüm noktası sayılabilecek nitelikteydi.


1909'da patent ofisindeki işimden ayrıldım ve Zürih Üniversitesi'nde kuramsal fizik doçenti oldum.


1911 yılında Prag'da Karl Ferdinand Üniversitesinde profesörlük unvanı alarak 1914 yılında Almanya'ya döndüm.


Kaiser Wilhelm Fizik Enstitüsü'nde yönetici, Berlin Humboldt Üniversitesinde profesör oldum.


Yeni genel görelilik kuramına göre başka bir yıldızın ışığının güneş tarafından kırılacağını hesapladım.


Bu hesaplamalarımın birkaç yıl sonra Arthur Eddington'un 1919'daki güneş tutulması gözleminde doğrulanmasıyla şan ve şöhret sahibi oldum.


Olayın uluslararası basında haber olması beni dünyaca ünlü bir bilim adamı yapmıştı.


1921 yılında Nobel Fizik Ödülü'ne layık görüldüm.


O dönemde görelilik teorem hâlâ tartışmalı görüldüğü için ödülü fotoelektrik etkisini açıkladığım çalışmalarım nedeniyle almıştım.


Amerikan üniversitelerini ziyaret ederken Alman hükümetinin Yahudileri üniversitelerde öğretmenlik dahil bütün resmi kurumlarda çalışmaktan men ettiğini öğrendiğimde yıl 1933'tü.


Bir ay sonra Naziler kitap yakma kampanyalarına başladı ve maalesef benim eserlerim de yakılanlar arasındaydı.


1939 yazında Avrupa'da İkinci Dünya Savaşı başlamadan birkaç ay önce bir yolunu bularak Başkan Roosevelt'e Nazi Almanyası'nın atom bombası yaptığına dair bir uyarı mektubu gönderdim.


Benim mektuplarım sonucu Amerika bombayı geliştirme yarışına girdi ve savaş sırasında Amerika Birleşik Devletleri bombayı geliştirebilen tek ülke oldu.


Savaş bittikten yıllar sonra yakın dostum Linus Pauling'e şunları söyledim.


Başkan Roosevelt'e atom bombası yapmaları için tavsiyede bulunmak.


Evet, ben Albert Einstein.


Özel görelilik ve genel görelilik kuramları ile iki yüz yıldır Newton mekaniğinin hakim olduğu uzay anlayışında bir devrim yarattım.


E eşittir mce kare denklemi ile formüle ettiğim kütle enerji eşdeğerliği, yıldızların nasıl enerji oluşturduğuna açıklama getirmiş ve nükleer teknolojinin önünü açmıştır.


Modern fiziğe birçok katkıda bulundum.


Ömrünün büyük bir kısmını bütün bu kuramları birleştiren bir birleşik alan kuramı yaratmak için geçirdim.


Artık bu çalışmaları daha ileriye taşımak için sıra sizde.


Terapinin bu yolculuğun her adımında seninle.


Psikologlara ek olarak diyetisyenler, fizyoterapistler ve spor eğitmenleri ile de bütünsel iyi oluşunu destekliyor.


Ece'ciğim selamlar, nasılsın?


Selam Necdet iyiyim.


Çok teşekkür ederim.


Doğum günümde podcast çekiyorum.


Evet, büyük bir hediye.


Yani artık kırk dört yaşıma girdim.


Yani bence kırk yaşından sonra zaten doğum gününe yasaklanmalı.


Ben öyle düşünüyorum.


Doğum günü bence özel olmaktan, keyifli olmaktan çıkıyor yani kırk yaşından sonra.


Yani kırk küsur yaşında bir insanın doğum günüyle insanları meşgul etmesine gerek yok.


Ama, boşver ya gençler kutlasın bu tip şeyleri.


Gençler gelsinler seni ziyaret etsinler değil mi?


Artık öyle yaparız.


Doğum gününü- Tabii kutlarım.


Yani dört senem kaldı.


Evet, evet yaaa.


Söz vermiyorum.


Yani, eee tabii sürpriz doğum günü kutlamalarına bir şey demiyorum.


İnsanlara doğum günün olduğunu ifade etmezsin, bastırmazsın.


Ya da insanların doğum gününü kutladıklarını böyle Instagram hesabında şey yapmazsın.


Eee repost, repost, repost, repost öyle yapmazsın ama insanlar kutlar.


Buna itirazım yok.


Ama öyle yani.


Evet Ece'cim şimdi biliyorsun biz eee üç gün sonra birlikte bir uçakla yine Boston öncesi olduğu gibi bir podcast daha yapıyoruz.


Öyle oldu artık.


Ve bu sefer Fransa'ya gidiyoruz.


Öncekinden farkı sanıyorum şu;


Boston senin hedef yarışındı değil mi?


Bu da benim hedef yarışım.


Boston bir yol yarışıydı, değil mi?


Evet, yol yarışı.


Bu da arazi yarışı.


Değil yani.


Çünkü Boston'dan sonra yani bir ay bile geçmeden hemen tekrar bir yarış koşmanın hani, eee yani o bir sonraki yarışın da hedef yarış olması mümkün değil.


Yani hani genelde bir hedef yarış olur.


Ya yani bir yarış koşarsan böyle art arda, bir tanesi onun hazırlığı, sonrakinde genelde hedef yarışın olur.


Ve hani Boston, Boston hedef olduğu için bir sonraki, eee patika koşusu da hedef olmayı versin, keyif için koşalım diyoruz.


Otuz dört kilometre.


Evet, bu kadar uzağa otuz dört için gidiyorum.


Değer mi yani o kadar paraya, o kadar masrafa?


Ya aslında değmez.


Nesi aynı?


Ben yüz on beş kilometre koşacağım ben. Ohooo.


Yani hiç, insanlar yani bilmiyorum ya hiç hakkını vermiyorlar bu işin.


Senin ben başlamadan, eee bir önceki ve sonraki diye fotoğrafını çekmek istiyorum.


Bakalım başlamadan önceki Necdet'le, bitirdikten sonraki Necdet arasındaki beş farkı bulun diye bir- Evet arkadaşlar bunlar benim kendi düşüncelerim değil.


Yani tabii ki insanlar otuz dört kilometre için gitmeliler.


Kesinlikle.


Sonuçta önemli olan orada neydi?


Evet, keyif almak.


O yüzden biz o açıdan şey bakmıyoruz yani olaya.


Hani mesafe arttıkça şey büyütmüyoruz yani gözümüzde yarışın değerini.


Ece işte gidecek, otuz dört koşacak.


Yani, eee her yarış bir deneyim olarak, eee görmekle birlikte bu deneyim sadece eemm yani otuz dört kilometrede koşu deneyimi kazanmak değil.


Yani oradaki yarışan koşucuların yolda ya da arazideki stillerini, ondan sonra kullandıkları malzeme ve işte organizasyonun, eem sana sunduğu ayrıcalıklar ya da organizasyonun tarzı.


Şey, ee yani ya da organizasyonun sana sunduğu, eee fırsatlar, eee seçenekler.


Yol ya-- ara-- yol yarışlarında da böyle, arazi yarışlarında da öyle.


Bu sebeple, bu sebeple de aslında insan deneyim kazanıyor.


Yani mesela ben arazi yarışlarına gittiğim zaman, özellikle işte Avrupa'da onlar eee şeyde inişlerde inanılmaz hızlı iniyorlar ve çok teknik yer-- eee yani ben orada koşucuların nereye bastığını, eee dikkatle izliyorum ve bir şeyler öğrenmeye çalışıyorum her zaman.


Eee ve kendimi bu şekilde geliştirdiğini de düşünüyorum arazide.


Eee yol yarışlarında da gerçekten işte bizim Türkiye'de olmayan jeller var, başka ekipmanlar var.


Oradan da bakıp öğreniyorum ve bazen de hani bunları satın alabiliyorum, deneme şansı buluyorum.


Gerçekten, eee bize seçenekler sunan bir şey.


Başka koşucularla, eee konuştuğunuz zaman, paylaşım yaptığınız zaman da hani fikir alış verişi de oluyor.


Yol yarışlarında, eee işteEee nasıl kurguluyorum yarışı ya da işte yol yarışlarını nasıl seçiyorum?


İnsanlar deneyimlerini paylaşınca ona göre bir sonraki hedeflerini seçebiliyorsun.


O yüzden hoşuma gidiyor açıkçası yurt dışında yarışmak.


Zaten koşucular için koşu yarışları en büyük okuldur diye düşünüyorum ben.


Yani her bir yarış, her yeni yarış bu arada tırnak içinde yeni diyelim.


Çünkü sürekli aynı yarışa gitmek, belli bir şeyi tekrarlamak elbette iyi bir şey.


Çünkü aynı eee zeminde, aynı parkurda, arazi ya da yol olsun, sürekli olarak kendi gelişimini izlemek açısından güzel.


Ama her yeni yarış ve katılılan yarışın büyük çeşitliliğe sahip bir yarış olması çok çok büyük bir eee okul tecrübesi, yani bir deneyim kazandırıyor aslında koşucuya.


Ve belki aylarca sürede edinebileceği bir şeyi eee birkaç saat içerisinde kazanabiliyor.


İşte çok hızlı iniyorlar dedin mesela teknik zeminlerde falan.


Demek ki inilebiliyor.


Yani demek ki sağlık riski doğmadan inilebiliyor ve hani o koordinasyon sağlanabiliyor.


Belki yarışını tamamlayamayacaksın ama bu tip inişleri tekrar tekrar ettiğinde, mesela döndüğünde memleketine- Evet.


Yani, yani kayışta tepeye çıkıp oradan patikadan [kahkaha] sürekli sürekli- Evet mesela [kahkaha] .


O konuda çok haklısın.


Şey sormak istiyorum.


Boston öncesindeki hafta da taper'daydın.


Ben en azından taperdayım. Öyle.


Mesela Pazar günkü, Pazar günkü antrenmanımızda Geyik Ormanlarındaydık.


Geyik Parkurundaydık Belgrad Ormanlarından ve en kısa koşan kişi bendim.


Eee çok mutluydum.


Mesela taperın en güzel yanı bu.


Tabii yani taper haftası diyebileceğimiz o son hafta değil de ondan önceki hafta mesela Boston'da daha hâlâ böyle sert ve kısa koşular yapıyordum.


Yani orucu diyebileceğimiz.


Eee, ama arazide böyle olmadı.


Yani ehm, ya--, evet, bence olmadı.


Tamam, ben de cumartesi günü on sekiz kilometre işte bir tur ve biraz daha koştum.


Ee, ve sonraki günde içinde böyle interval olan bir koşu da yaptım.


Ama onlar, eee zorlayan ya da beni yoran antrenmanlar o kadar da değildi. Yani.


Ama taper haftası genel olarak, yani son hafta diyebilirim.


İşte bir saatlik hafif hissiyata göre koşu ya da işte kırk beş dakika veya işte, işte eeh, kırk beş dakika içerisinde on çarpı otuz sadece biraz hızlan, arttırma yapabileceğin şeyler.


Ama dediğim gibi bir önceki hafta genelde fark ediyor.


Ve ehm, daha sert, yani yolda daha böyle sert ve kısa antrenmanlar.


Arazide de genelde, işte şey, easy hissiyat ile yokuş antrenmanları gibi.


Bence vücuda daha az yoruyor diye düşünüyorum arazi için taperda.


Sen ne düşünüyorsun?


Bir kere hani maraton öncesinde evet yoğunluğu düşürüyorsun, hacmi düşürüyorsun.


Haliyle o sertliği yine, zamanı kısa olsa da yaşıyorsun.


Arazide şiddet nedir?


Arazide şiddeti belirleyen şey genelde zemin oluyor, di mi?


Yani daha teknik bir zemin, daha dik bir çıkış ya da daha dik bir iniş gibi şeyleri mesela son on gün içerisinde mümkünse yapmıyorsun.


Zaten yoğunluğu düşürmüşsün.


Temel nedeni bence şey, eee, bile-- eklemlere binen yükün de azaltılması gerektiği.


Çünkü sonuçta bir- Evet.


Belki araziden, arazi yarışına hazırlanırken taper döneminde düzde belki hızlı birkaç antrenman yapılabilir taper döneminde.


Evet, yaptım.


Tamam, okey.


Peki son hafta beslenme, dinlenme ya da ne bileyim işte mineral sıvalama falan konusunda mesela neler yapıyorsun?


Özel bir şey yaptın mı?


Dikkat ediyor musun beslenmene?


Valla bu hafta mutlaka diyeceğim.


Geç yatmamak yani hani mutlaka on ikiden önce yatmak.


İşte- İnşallah bugün yatarsın, bu akşam yatarsın.


Yatarım, yatarım ben zaten, ee- [şarkı biter] Uyumak da bir problem olmuyor.


Uyku bence her şeyden daha önemli.


İşte ben üç öğün yiyorum.


Öğünlerime dikkat etmek mümkünse işte, ehm, evde yapıp evden getirmek, işe ofise evden getirmek ve onu yemek, dengeli beslenmek.


Bir de işte son yani yarış Cumartesi günü, Perşembe Cuma bir tık daha belki karbonhidratı artırıp proteini arttırmak değil, biraz daha karbonhidratı arttırmak.


Yeşillik yani onlara şey yapmıyorum- Dikkat ediyorsun yani.


Çünkü biraz totem gibi de oluyor.


Hani kendimi tatmin ediyor gibi de oluyor.


Sindirim sistemimi de yormamak istiyorum açıkçası ki alıştırayım diye.


Çünkü her türlü hani işte mesela alkol de içmemeye çalışıyorum.


Yarıştan sonraya bırakıyorum kutlama gibi.


Sonra bir de şimdi ben baktım mesela hava durumu sıcak olacak.


O yüzden mutlaka hani üç litreye yakın su içmeye çalışıyorum her gün.


Ve işte tabii soda da içmeye çalışıyorum her gün bir soda.


Çok dikkat etmiyorum ya.


Açıkça söylemek gerekirse karbonhidratı arttırıyorum.


Suyu arttırıyorum ama yediğim karbonhidrata çok dikkat ediyor muyum bilmiyorum.


Dün almış olduğum kağıt helvaya dondurmaları koydum.


Afiyet olsun.


Beş yüz, altı yüz kalori vardır yani çok da güzeldi.


Yani sütlü ürün yiyorum, tüketiyorum.


Ee, dört gün sonra- Ben de tüketiyorum canım.


Yüz on beş kilometre yarışim var.


Șey, sütlü ürünlerden uzak durun bilmem ne falan olayı var ya.


Bundan mümkünse birkaç gün kala belki şey yapacağım etkilemeyeceğim.


Eee, yani tuz ihtiyacımı mutlaka peynirle de gidermeye çalışıyorum.


Yarış sabahı küçücük kaşar peyniri yiyorum.


O-- Ben yemek zorunda gibi hissediyorum.


Yani ben yiyorum çünkü bana hiçbir şey yapmıyor.


Kaşar peyniri ne bileyim, yarış öncesi bir totem gibi mi?


İnsanlar yani orada çorba içiyor, patates yiyor, sandviç yiyiyor.


Yani mesela bu Djokovic'in bir açıklaması vardı işte.


Yarış bitiyor, yarış diyorum.


Büyük olasılıkla da Wimbledon'ı kazanmış yine.


Sonra eşinden bir parça çikolata istiyor.


Dark bitter çikolata.


Eşi getiriyor bir parça onu yiyor.


Öyle anlatıyor bunun röportajında.


Evet, o parçayı yiyor.


Canı ikinci parçayı istiyor ama diyor ki hayır diyor, ikinci parçayı yemeliyim.


Şimdi böyle bir, böyle bir de kafa var.


Tanıdığımız, çok sevdiğimiz insanların da teşne olduğu bir kafa var.


Biliyorsun benim bahsettiğim o.


Ya buraya takılıyor musun mesela?


Hani- Ya hayat kısa ve ben bunun için para almıyorum hatta.


Yani yani bu hayat kısa.


Böyle şeyleri düşünmek için ben zaman harcamak istemiyorum.


Ama yani kendimi zorlayınca çok başka bir yerden patlar.


Ben yani rahat bir insanım bir de o kadar kasamam.


Yani benim önceliğim olan başka konular var hayatta.


Beni koşudan uzak tutabilecek işte bu kısıtlamalar benim belki de performansımı olumsuz etkiler.


[gülüyor] Ya da ne bileyim, işte bazı insanlar mesela kafein tüketmemeye çalışıyor, kahve içmiyor.


Yani ben aslında aynen ben öyle şeyler yapamam yani.


Yani hiç-- Eğer senin canın bir şey istiyorsa kesinlikle yemelisin.


Tabii bunu özellikle bence yarış haftası biraz daha moderasyonda yemelisin.


Yani hani oturup bir bar çikolata istersen ye ama hani sonuçlarına buna katlanarak yemelisin.


Sonuçta biz ne bileyim ben yani bilmiyorum sen belki ama ben birinciliğe oynamıyorum.


Hani böyle bir iddiam da yok.


O yüzden o kadar da umursamıyorum.


Ben ne o kadar hiç umursamıyorum diyebilirim.


Yani sadece işte şey, biraz düzen oturtmaya çalışıyorum son hafta.


Ki hani, eem, yarış psikolojisine ve heyecanına gireyim diye.


Yok sana tamamen katılıyorum.


Ama ikimiz de zaten bu fikri ortak fikre sahip olduğumuz için zaten belli bir seviyenin üzerine belki de çıkamıyoruz Ece'ciğim.


Kesinlikle.


Çünkü o belirli seviyenin üzerine çıkan insanların yüzde doksan beşinin Djokovic gibi uyuz.


..Lavuk insanlar olduğunu görüyoruz.


Anlatabiliyor muyum?


Yani kobisinden- Yapabileceğimiz hiçbir şey yok.


Yani o belli bir seviyenin üzerine çıkmak gerçekten yetenekten, ne bileyim doğuştan gelen özelliklerden çok başka bir adanmışlığa ve şeye gereksinim duyuyor.


Evet, şimdi uzattığımız için senin aklını, kafanı kurcalayanlara giremiyoruz.


Kusura bakma.


Yol mu, arazi mi?


Yani koşu dünyasının en büyük tartışması bu bence.


Ayakkabılarından daha fa-- büyük.


Ne bileyim işte Kipchoge'si midir, Bekele'misinden-sinden de mi büyük?


Ve bu iki büyük kampın, eee, çatışmasına ilişkin bir şey yapalım dedik biz.


Münazara yapalım dedik ve ne yazık ki Ece'ye yol, bana arazi düştü.


Tabii ki tersini- Evet.


Kariyerlerimize baktığında.


Şimdi Ece altı dakikalık hakkını, ee, yol koşularını överek, ee, geçirecek.


Ece'ciğim, çayım bitti.


Bilgin olsun.


Evet, Ece'ciğim başlayabilirsin.


Yol koşusu kesinlikle arazi koşullarından çok daha uzun bir geçmişe, oturmuş bir geçmişe sahip.


Ve hani yol koşularını herkes bilir, eee, Türkiye dahil.


O-olympiatlar da uzun süredir yer almakta.


Ve hani Boston Maratonu gibi, eee, tüm dünyada canlı olarak izleyebileceğiniz, köklü yarışların da bulunduğu bir geçmişe sahip aslında.


Ehm, bu sebeple de yol koşusunun bilinirliğinin, eee, yaygın olması ve, ha-- daha büyük hayran kitlesine, eee, sahip olması da yol koşullarının bence daha, eee, erişilebilir olmasını sağlıyor.


Genel, eee, yani kitlelerde daha, eee, büyük merak ve heves uyandırmasına sebep oluyor.


Ehm, yani ve, eee, popüler isimleri de yol maratonlarında özellikle bu koşucuları, ehm, yani neredeyse hepimiz tanıyoruz işte.


İşte, eee, Sifan Hasan diyoruz.


Ehm, Paula Radcliffe diyoruz.


Her yerde görüyoruz.


Büyük reklamlarda, posterlerde.


Hepsini biliyoruz.


Ve bu da yol koşullarının popülerliğinin geliştirilmesinde büyük katkıda bulunuyor.


Yani hani biraz daha şeyden de bahsetmek istiyorum.


Koşuya merak duyan ya da gören, mesela televizyonda ve merak duyan, yeni başlamak isteyenler için koşuya, yolda ko-- koşmaya başlamak çok daha kolay.


Tek yapacakları şey ehm, hani koşu için bir ayakkabı ve hani yürükoşla birlikte başlarlarsa dünyada her dilde hani Couch to Five Key denilen, yani koltuktan beş kilometre, eee, yarışa hazırla-- sizi hazırlayan onlarca, yüzlerce uygulama var.


Bu sebeple çok kolay koşuya başlamak aslında yolda.


Arkadaşlarınızla koşabilirsiniz.


Örneğin çocuğunuz var, puset iterek koşabilirsiniz.


O yüzden çok kolay.


Sonra işte örneğin, ehm, bir şekilde sakatlandınız.


Sakatlık dönüşü tekrardan hani yolda koşuya başlamak çok daha kolay.


Bir şekilde, ehm, kontrol edebilir testler üzerinden, eee, yol koşuları.


Ya yol koşuları yaparak kontrol edilebilir testler yapmak kolay.


Ya bunlar gerçekten, ehm, yol koşullarının çok büyük avantajları.


Ek olarak, ehm, yaşadığınız şehirde ya da başka bir şehre gittiniz.


Orada şehri gezip görmek için, keşfetmek için şehir koşuları çok ideal bir şey.


Şehir seninle.


İstanbul'da ya da, ee, şehir dışında ya da yurt dışında da bunları sıklıkla yapıyoruz.


E ayrıca, ehm, yani evinizden çıkıp.


Ee, yani evinizden çıktıktan sonra koşuya başlamak çok kolay yolda.


Bu yüzden de, ehm, yol koşusunun çok büyük bir avantajı var.


Ek olarak dediğim gibi yani yol koşusu koşu kültürünün yayılmasının en büyük nedeni bence.


Hani, eee, genel kitleleri içinde düşünürsek tekrardan.


Mesela yol koşuları yardımseverlik koşularınınını en çok gördüğümüz alan.


Koşudan bihaber olan insanlardan bağış topluyorlar.


İster yürüyorlar, ister koşuyorlar.


Bu da onların, eee, koşuyla tanışmalarına, sporla tanışmalarına özellikle kondisyonlarını geliştirmekte çok büyük alan açıyor.


Bunu patika için söyleyemeyiz.


Yani hani, eee, bir şekilde kondisyon geliştirmek ya da spora başlamak için de yol koşulları son derece ideal.


Sonra, ehm, yol koşullarında ayakkabı seçenekleri.


Eee, inanılmaz fazla.


Hani bütçenize göre bir sürü farklı ayakkabı stili de seçebi-- ayakkabı markası ve markanın altında bir sürü alt modeller de seçebiliyorsunuz.


Bu sebeple de eee, son derece erişilebilir.


Sonra dediğim gibi, eee mesela bazı insanların güvenlik korkusu olabiliyor.


Herhangi bir şekilde acil durumda yardım eee istemek isteseniz yani etrafta insanlar var, telefon çekmeme durum yok.


Hemen arayıp yardım isteyebilirsiniz.


Ehm, bir taksiye binip eve dönebilirsiniz, yardım çağırabilirsiniz ve hemen eee yani beş dakika içerisinde hatta ne beş, bir dakika içerisinde herkes size yardım eli uzatabilir.


Dediğim gibi eem, bir de yol eem hani yarışa yazılmak istediniz mesela, bir sürü yarış var.


Yani erişmek yola çok daha kolay.


Söylesenize, toparlayabilir misiniz? Bitti.


[gülme] Evet, bitti.


Durdurdum.


Okey, tamam durdurdun o zaman.


Evet, ben de başlayabilirim.


Başlıyorum.


Ece'nin başladığı yerden başlamak istiyorum.


Arazi koşuları insan türünün evrimsel yolculuğunda doğal hareket biçimi için gerekli olan zemini oluşturuyor.


Bundan dolayı da en eski koşu biçimi arazi koşusu oluyor.


Yani bunu zaten tartışmanın bir anlamı yok çünkü arazi icat edilen bir zemin değil.


Şimdi arazi koşulları tabii ki neden mesela bir tartışma gündemi oluşturmaya başladı?


Son yıllarda özellikle artan arazi yarışlarıyla birlikte arazi koşullarına inanılmaz bir ilgi var.


Bu artış ultra mesafe, yani maraton mesafesinin üzerine çıktığında mesafe katlanıyor.


Dokuz yüz doksan altıdan bu yana yıllık katılım otuz dört bin dört yüz birden altı yüz on bir bin doksan sekize çıkmış.


Ki bu sayıyı kim nasıl tutmuş onu bilmiyorum.


Son on yıldaysa yaklaşık dört buçuk katlık bir artış var.


Arazi yarışlarına katılımda en büyük kısmı orta yaşlılar.


Yaklaşık yarısı katılımcıların bu yaş grubunda ve arazi koşusunu tercih edenlerin yüzde seksen beşi değişken zeminleri tercih ediyorlar.


Yani single track dediğimiz dar patika, teknik patikalar ya da geniş orman yangın yolları gibi yollardan ziyade hemen her türlü farklı zemine sahip.


Topografik özellikli arazi şeylerin bileşkesini çok tercih ediyorlar.


Bu da tahminen kişilerin, insanların değişkenliği olan tutkusundan kaynaklı.


Tabii arazi denildiğinde zeminin yumuşak olması, değişken olması, düzensiz olması bir yandan sanki olumsuzluk gibi algılanıyor.


Çünkü stresi bütün kas gruplarına dağıtıyor.


Özellikle belli bir seviyenin üzerinde arazi antrenmanı yapan insanların eklem ve kas güçlerinin çok daha kuvvetli olduğu ve sakatlığa karşı çok ciddi direnç sağladıkları görülüyor.


Çünkü yola, yola göre çok daha düzensiz ve çok fazla kas grubunu birlikte kullanmaları, farklı eklem ve şeyleri bağları falan güçlendirmeleri ortaya çıkıyor.


Denge ve koordinasyon da bu kas gruplarının daha fazla uyaranı sahip olarak adaptasyon yeteneğini geliştiren bir özellik oluşturuyor.


Yumuşak zemin aynı zamanda yola göre yüzde otuz, yüzde kırk oranında şok darbelerini düşürüyor.


Yine bu da sakatlık riskini, eklemlerde oluşabilecek işte menisküs, kıkırdak gibi şey problemlerin falan ortaya çıkmasını engelleyici bir şeye sahip.


E tabii biz de arazisi çok yoğun bir ülkede yaşıyoruz.


Yani fiziki bir haritaya baktığınızda Türkiye'ye, yani Avrupa'ya bakın yemyeşildir.


Çünkü yükseltisi, engebesi çok yüksek bir ülkedeyiz.


Bu tabii bir yandan olumsuz gibi gözükebilir ama arazi yoğunluğu, arazide koşma alanlarının çok fazla olması aslında büyük bir avantaj.


Şimdi pek çok koşucu var takip edilen.


Bu çoğu mesela asfalt koşucusu, yol koşucusu falan.


Ancak bu insanların asfaltta yol koşmalarının temel nedenleri araziye sahip olmamaları.


Yani şimdi Berlin'de yaşayan bir influencerın araziye ulaşması demek, nereden baksanız üç dört saat.


Ne yapacak yani şimdi bu insanlar?


Yoksa inanın hepsi birer arazi koşucusu olurdu.


Biz de İstanbul'da yaşıyoruz mesela.


Diğer taraftan Antalya gibi, ne bilim Aladağlar gibi, İzmir'in dağlık bölgeleri, Bursa Uludağ gibi mesela çok çok özel arazi bölgelerimiz var.


Buralarda çok da güzel yarışlar da düzenleniyor ve her yıl katlanarak artan da bir sayı mevcut.


..Kontrole ulaşma ve bu arazi yarışlarını kullanma noktasında korkunç bir avantajımız var ve bunları bizim kullanmamız gerekiyor.


Lütfen toparlayın.


Bitti o zaman sonrakinde konuşurum.


Tamamdır, artık acımayacağım.


Takipçilerim acımayacak artık dedi.


Minnoşluğundan feragat ediyorum.


Şu anda hani şey- Üçüncü dakikaya geçebilirsen.


Üçer dakikalık konuşmalarımız oluyor Söz hakkı.


Ona geçebilirsin.


Tamamdır, başlıyorum.


Necdet'in söylediği yani arazi koşullarına olan katılımın ve popülerliğinin artması aşikar.


Evet, bunu yalanlamıyorum ya da buna karşı gelmiyorum.


Bak, hiçbir zaman yol koşuları kadar popüler olmayacak.


Yani maratonlarda, yarı maratonlarda gördüğümüz bu kırk beş bin, elli bin kişilik katılımları asla göremiyoruz.


Yıllardır sadece-- ilk, yıllardır katılımcılara açık olan bir sürü yarı maratonlar bile artık bu sene ya da seneden, eeh, seneyeden itibaren kura ile katılım, eeh, kabul ediyorlar.


İşte Berlin Yarı, mesela Kopenhag gibi yarışlar bir sene sonraya kura ile, eeeh, giriş alıyor.


Maratonlarda da böyle.


Bu yüzden de dediğim gibi çok daha geniş kitlelere ve çok daha fazla yüksek katılımın olduğu yol yarışları her zaman daha büyük oluyor.


Hani arazide her zaman uzağa gitmeniz lazım, işte aracınızın olması lazım.


Ya da hani belli bir süre yol kat etmeniz lazım araziye gitmek için.


Ama halbuki yolda istediğiniz yerde yapabilirsiniz.


Hani dağda yaşamıyoruz.


O yüzden erişim olarak da ne varsa çevremizde onu kullanabiliriz.


Bu yüzden de yol çok daha kolay.


Ama, eeh, arazide bir taşa takıldın mı, düştün mü ya da teknik bir iniş diyelim işte, ee, taşlar kaygan olabilir, dala takılabilirsin, düşebilirsin.


Çevresel risklere ek olarak da hava koşullarının riskleri var.


Yani işte bir yağmur yağdığında o taşların mesela kayganlaşması ya da zeminin çamurlaşmasıyla birlikte yo-- eeh, arazide koşmak çok daha zor oluyor.


Eee, yorucu oluyor.


Halbuki yolda yani ayakkabının tutuşu belki biraz daha kaygan olabilir ama bu yoldaki zorluk çok daha minimal oluyor.


Bu sebeple de yolda koşmak daha kolay.


Ehm ve güvenlik riski çok daha az.


Karanlıkta koşuyor insanlar patikada.


Ee, mutlaka acil durum malzemesi olması gerekiyor.


Bunları hiçbir zaman, neredeyse hiçbir zaman şeyde görmüyoruz.


Yol yarışlarında ya da yolda koşullarda zorunlu malzeme olarak görmüyoruz ki zorunlu malzeme diye bir şey olmuyor yol yarışlarında genelde.


Necdet üç dakikan bitti.


Üç dakikanı üç dakika yaptın tam olarak.


Ben ne yazık ki yapamayacağım ama zaten serbest tartışma da yapıyoruz yani.


Evet, hadi bakalım.


Evet, şimdi arazinin şöyle bir olayı var.


Bir kere gittiğiniz yer yeni gördüğünüz kültür yeni, toprak yeni falan.


Ve insanlar bu tutkuyu bırakamıyorlar ve giderek alışıyorlar ve bunu hayatlarının bir parçası yapıyorlar.


Ve bundan kaynaklı ben özellikle belirli bir yaştan sonra insanların araziye yönelmesindeki en temel faktörün, en temel motivasyonun, yeni yerler görmek ve yeni yerlerde yeni dostluklarla, ne bilim işte kendi sevdiği insanlarla birlikte gidip orada o şeyin, eeh, organizasyonun bir parçası olmak.


Arazi yoldaşlığını da oluşturuyor.


Arazi koşullarına baktığınızda bunu tercih eden insanların daha tutkulu, birbirlerine daha bağlı ve daha sağlıklı ilişkiler kurduğunu görüyorsunuz.


Yol koştucularına göre.


Çünkü arazinin getirmiş olduğu zorlukları, belirsizlikleri beraber göğüslüyorlar, oraya beraber gidiyorlar.


Beraber saatlerce yalnız bir şekilde bu problemlerle mücadele etmek zorunda kalıyorlar.


Saatlerce tek başına koşuyorsun mesela.


Bunu asla ve asla, mesela yol koşusunda yapamazsın.


Böyle bir deneyimi ancak şeyde yapabilirsin.


Yani arazide yapabilirsin ve bu lifetime experience gibi bir noktaya dönüşüyor.


Hayatında hiç deneyimlemedin belli şeyleri arazide yapmak zorunda kalıyorsun ve bu tutku senin çok büyük bir motivasyon parçan oluyor.


Bir saniye, bakıyorum.


Ya şimdi bir de arazide şöyle bir durum var.


Araziye girdiğinizde aklınızda bir kere mesafe olmuyor.


Süre oluyor.


Yani süre dediğim de şu.


Yani kaç kilometre koştum, ne yaptım falan değil de mesela ne kadar uzun süre o arazide kaldığınızla ilgili bir dert içerisinde oluyorsunuz.


Mesela asfaltta koşarken ben hiçbir zaman o algıya kapılmıyorum.


Yani iki saat, üç saat koştuğumda mesela asfaltta sürenin bitmesini istiyorsun.


Yani keşke daha fazla kalabilsen gibi bir duygu oluşuyor ve bundan kaynaklı zaten insan arazide kendisini çok daha mutlu hissediyor.


Yani ben mesela İstanbul'un-O kaosundan, o şehrin getirmiş olduğu zorluklardan mesela sadece altı kilometre uzağındaki kayış dağına çıkarak mesela kurtulabiliyorum.


Çünkü bir anda şehirden kopmuş olabiliyorum ve bu çok ciddi bir terapi sunuyor.


Yolun, koşunun kendi terapik etkisinin üstünde bir etki sunuyor.


Bu konuda da bu noktada da mesela arazinin yola göre çok çok daha üstün olduğunu düşünüyorum.


Sen de üç dakikada yaptın.


Yoksa durdurup şey yapacaktım, kesecektim.


Yani biraz da şimdi başka şeyler söyle-- söyleyeyim.


Necdet mesela arazideki biraz daha katılımcı ya da katılımcı sayısının yüksek yaş grubu olduğunu söyledi.


Ee yolda kültür, yani koşu kültürün çok daha küçük yaşta başlayabiliyor.


İşte her yaştan insanı yol yarışlarında hatta yani altyapı diyebileceğimiz işte ortaokulda, lisede, yarışlarda görebiliyoruz.


Şimdi o kariyerini bitirdikten sonra araziye geçti.


Biraz daha hala alternatif bir alan gibi dal gibi görülüyor arazi.


Bu sebeple de yoldaki koşu kültürünü yani yolda koşu kültürü kazanmak daha kolay.


Ek olarak tabii ki devlet daha fazla destekliyor.


Yol tarafında arazide çok daha kısıtlı.


Herkes için.


O yüzden de yani ya bir harita bilginize ve pusulaya ihtiyacınız olacak ya da bir akıllı saatinizle rotayı görmeniz gerekiyor.


Bu şeyde yolda bir yere çıktığınız zaman insanlara sorabilirsiniz.


Kaybolma riski gibi bir şey neredeyse sıfır.


Sonsuz rota seçeneği var.


Yani burada da çok büyük bir avantaj tabii ki yol.


Sonra arazinin koşullarına göre giyinmek diye bir şey var.


Ayakkabı dahil.


Genelde işte ayakkabı, arazi ayakkabılarının tutuşu yani tutuşu olan ayakkabılar giyilmesi gerekiyor, işte uzun olduğu zaman yelek oluyor.


Sonra arazide kayboldunuz, rotadan saptınız ya da üşüdünüz bilmiyorum.


Acil durum battaniyesine sarılıp durmanız gerekiyor.


Yani kayboldun mu yandın diyeyim ben size.


Yani arazi ayakkabılarını yolda kimse kullanmaz.


Ama yol ayakkabılarını her zaman arazide dahil çoğu arazide.


O yüzden de hani çok daha kolay yol koşullarına alışmak ve yolda koşmak.


E her arazi rotası, her parkur, arazi parkur her koşuya uygun olmuyor.


Erişilebilir değil ama her yol, her yol yani gerçekten her koşucuya uygun.


Yani hani istediğiniz gibi yolda koşabilirsiniz, istediğiniz arkadaşınızla, istediğiniz grupla diyeyim.


Necdet ne diyorsun?


Yani söylediklerin tam olarak da söylediğin nedenlerden kaynaklı arazinin tercih edilmesini gerektiren şeyler.


Çünkü şöyle bir durum var.


Sen mesela şu an şu halinle yolda koşabilirsin değil mi?


Ayakkabını değiştir, böyle çık.


Çıkarsın, koşarsın.


Kesinlikle.


Yol koşucularının koşmayan insanlara, hayatına devam eden insanlara göre tek farkları ne?


Üzerlerindeki koşu kıyafetleri.


Şehirden çıkmıyorlar.


Alt tarafı koşuyorsun.


Yani zaten doğal hareket formunu, hareket biçimini zorlayarak devam ettiriyorsun.


Ama arazi öyle mi yani?


Hafta içi beş gün boyunca plazada yaşıyorsun, çalışıyorsun.


Evine de metroyla gidiyorsun.


Maslak'ta çalışıyorsun ya da Dörtnalant'ta çalışıyorsun.


Beş gün boyunca yaptığın şey hep aynı.


Sonra cumartesi sabah aracına atlıyorsun.


Gidiyorsun Belgrad ormanlarına.


Sonra seni köpekler kovalıyor.


Sonra sen kayboluyorsun.


Sonra kayboluyorsun.


Yanında çok az su var.


Yiyeceğin bitmek üzere.


Kafa fenerin var bilmem ne.


Ya böyle bir deneyimi insan yaşamak istiyor.


Anlatabiliyor muyum?


İnsan bunun için zaten arazi yarışlarına katılıyor.


Ya ben mesela şundan çok eminim.


Elinizi vicdanınıza koyun arkadaşlar. Bakayım.


[gülme] Anlat anlat bakayım.


Bir maraton öncesi.


Bastın öncesi starta on dakika var.


O anki ruh halini anlatmanı istesem, tek kelimeyle ifade etmeni istesem.


Maraton öncesi tek kelimeyle.


O kelime ne olurdu 10 dakika önce?


Gerginlik.


Hah işte ya, işte işte gerginlik.


Tam olarak gerginlik.


Herhangi bir arazi yarışı öncesi gerginlik yaşama ihtimalin yüzde sıfırdır.


Hiçbir arazi yarışı öndür.


Hiçbir arazi yarışı öncesinde insanlar gerginlik yaşamaz.


Tek kelime vardır onların da aklında heyecan ya da merak.


Bu kadar net.


Ben bir arazi yarışı öncesi yani Kapadokya 38'i saymıyorum.


Kapadokya 38'i asla saymıyorum.


Otuz sekiz kilometre koşanları.


Yol koşucularının şeyi onlar hani anlatabiliyor muyum?


Ama uzun bir ultra öncesi ne bileyim Uludağ altmış altı koşulacak.


Antalya Ultra elli altı koşulacak.


Karşında işte şey var.


Dağlar var işte.


Tamam yani acayip görkemli bir dağ var.


Ya da Uludağ Ultra için İstanbul'dan yola çıkmışsın.


Bursa'ya giriyorsun.


Bursa'nın arkasında devasa bir dağ var.


Oraya çıkacaksın.


Ya bu yarış öncesinde insanlar asla gerginlik yaşamıyorlar.


Ya asla yaşamıyorlar.


Hep yaşıyorum.


Neden şimdi benim arabam yok.


Aracı olan birine muhtacım.


Sonra işte kilometrelerce gitmek zorunda mıyım?


Bir deneyimi yaşamak için.


Ne güzel evimin önünde çıkıp hop diye koşabiliyorum.


Yani böyle bir fırsat varken ben başka birinin gerçekten emrinde gibi hissediyorum.


Ya da başka birinin işte yani başka birinin yardımına muhtacım.


Bu muhtaç olmak hissi kadar kötü bir şey yok ve arazide hep bu olabiliyor.


Çünkü mesafeler daha uzun.


Sen dedin işte Uludağ'dır, başka bir yerdir.


Sonra mesela Boston Maratonu dedin ya da başka maratonlar ya da yarışlar da olabilir.


Bu da yüz binlerce kişi ya da on binler.


Yol yarışlarındaki destek.


Sen de biliyorsun Boston Maratonunda kulakların çınlıyor destekten böyle bir desteği.


Yani sayılı patika yarışlarında, yani dünyanın en böyle sayılı yarışlarında belki bulabilirsin.


Tamam da canım bastın da bastın da dünyanın en sayılı asfalt yarışlarından.


Diyelim o zaman hani bastınsa yaması var yani.


İngiltere'de yıllardır düzenlenen, gönüllülük esasıyla koşulan, düzenlenen bir yarış.


Beş K, on K yarışları da var orada.


Sonra işte bizim İstanbul Maratonu'nda mesela bir sürü koşu grupları gidiyor, sahipleniyorlar belli bölümleri.


Arazide bunu hiç göremiyorsun.


Yani öyle bir şey yok.


Ve dediğim gibi, yani işte sen oradan kopmak istediğin için araziye gidiyorsun ama o kopmak için harcadığın efor.


Yani o kadar uzun saatler geçiremez insanların.


Hani herkes sonuçta.


Herkesin uzun vakti yok.


O yüzden koşu yol koşusu çok daha elverişli bir ortam sağlıyor.


Yani hani arazide diyorsun, kaybolmak da bir deneyim.


Sonra ya bileği burkmak iyi bir şey mi?


Düşünsene yanındaki koşucu mu seni taşıyacak ya da korkutacak yabani hayvan.


Onun için işte çoğu insan araziye çıkamıyor ya da arazide başlayamaz.


Ben de diyorum ki işte o bileği burkulması ayısı bile var.


Köprüncasında var.


O ayrı bir konu ama zaten olay tam olarak o.


Yani insanlar bu kadar belirsizlığa, bu kadar gerginliğe, bu kadar sıkıntıya bilmem neye filan bütün her şeye rağmen araziye çıkarken, yol koşusuna çıkarken ki gerginliklerini yaşamıyorlar.


Çok acayip bir durum bu.


Yani bir maraton, bir on kilometre, bir yarı maraton öncesi startın hemen öncesindeki ya da bir gün önce bile diyebiliriz.


Tamam mı bizim organize olarak gitmişiz bir maraton diye önceki güne toplanıp teknik toplantı yapıyoruz ya.


Çünkü biz de yarışıcılar.


Ama bir arazi yarışı olduğunda, mesela Kapadokya Ultra öncesi herkes mutlu, herkes yarını bekliyor.


O yarışı koşmak istiyorlar ya da ne bileyim Uludağ öncesi o dağı çıkmak istiyorlar, o zirveyi görmek istiyorlar ve yani dediğim gibi kaybolabilirler.


Hala koşamayan var.


Ama yani şey demek istiyorum.


Olay şu neden gergin değiller?


Başlarken bu kadar riski alırken tamam mı?


Neden mutlular?


Ya ben hep bunu görüyorum.


Yol yoğun koşan, arazi koşmayıp da yolu tercih eden koçuçlarım genelde kendilerine güvensiz, mutsuz, kaygılı olduklarını görüyorum.


Tersine arazi koşanlar da ise arazi koşuçularım.


Genel olarak mesela antrenmanların arazide koşanların mutlu, kendine güvenleri çok yüksek ve aktif insanlar olduklarını görüyorum.


Tamam, profil direk bu.


Ya ben bunu şuna benzetiyorum açıkçası.


Yol koşuçuları, elektrik mühendisi, araziler araziciler de elektrik ustaları.


Tamam değil ya yaparız abi olabilir ama.


Daha pozitif, daha yapıcı noktadan bakıyorlar.


Yol koçuçlarının ise daha gergin tamam mı?


Bunun sebebini şöyle diyebilirim.


Huzursuz demem.


Yani ben dediğim gibi arazide de her zaman gergindimdir.


Yol koşusunda yol koşusuna hazırlıkta istikrar çok daha. Eeemm.


Yol koşusuna çok daha istikrarlı bir şekilde.


Farklı tempo antrenmanları, düzenli farklı yapılarda antrenman çeşitleriyle hazırlanıp belli bir istikrarı sağladıktan sonra belli bir hedefler uğruna koşabilirsiniz.


Şartlar genelde aşağı yukarı aynı oluyor.


Halbuki arazinin eee sunduğu belirsizlik sebebiyle yani istikrarlı bir eee performans beklemek neredeyse sıfır diyebilirim.


Bir arazi bu sene koşup da seneye koşunca bambaşka koşullarla karşılaşabilirsiniz.


Ya da sen bunu heyecan olarak, yani olumlu bir heyecan olarak algılayabilirsin.


Gerginlik aslında şöyle, ben şimdi bütün bu istikrarlı yol tarafında koşu hazırlığımın üstüne meyvelerimi toplamak istiyorum.


Bu yüzden bir gerginlik olabilir.


Sonucu görmek istiyorlar.


Yani koşunun meyvelerini toplamak istiyorlar.


O yüzden de bir şey var.


Çünkü yol, yoldaki hazırlık daha ciddiye alınan bir şey.


Yol daha ciddi.


Arazi ise deneyim ve merak.


Ve hani o, o yaşam tecrübesini edinmeye dönük bir gayret.


Zaten anlatmak istediğim bu.


O hedefi yapmak için saçma sapan dört yüz metrelik bir pistin üstünde dolanman gerekiyor.


Dört yüz metre- Ben hiçbir zaman pistte koşmuyorum.


Lütfen yani- Bir de deneyim.


Sen şu an milyonlarca yol koçu sunu temsil ediyorsun ve pistte koşmuyorum'u savunmamalızsın bana.


Yani sen sonuçta lütfen gözünü seveyim yol koçususun, şu an.


Yol koşucusuyum ama ben düz bir parkurda koşup intervalimi yapıyorum.


Ve ben mesela Bebek Sahili'nde koşuyorum.


Bebek Sahili'nde o gün doğumunu deneyimlemek hayatımın en güzel saatlerinden bir tanesi oluyor.


Ve bu da hani eee gerçekten çoğu insanın bunu deneyimleyemeyeceği bir şey.


Ve o kadar hoş bir deneyim ki.


O yüzden de o sahilde- Yani şu an bu savunmanla bitirdin.


Hayır, sen deneyimledin.


Şu an bitmiş.


Yok yani yol yolun savunucusu.


Asla araziye çıkmayanlar mabet ola-- Yani pist onların mabedidir ya mabettir.


Sen de onu yapmak zorundasın.


Yol, yol koşanlar öyle mi?Ara.


Ama arazine yok illa işte yirmi kilometre öteye gideceğim de.


İşte ne ise şapkamı, batonumu varsa istediğin ne varsa onları alacağım da onlara ihtiyacın şart deyip böyle bir yola sokuyor insanları.


Halbuki her yerde koşabilirsin.


Yani aslında yol herkesin.


Arazi kısıtlı bir insanın.


Yani ormanlara girmek için bile biz Türkiye'de para ödüyoruz.


Yol öyle mi?


Star Wars'ta hani bu güç ve karanlık taraf hikayesi var ya. Evet.


Yani her şey aslında bir ne bileyim işte ufak bir şeyle başlıyor.


Karşı tarafa, karanlık tarafa geçişte ne bileyim bir kıskançlık, haset.


Yani çok tuhaf, çok basit, çok rahat, önlenebilir bir şeyi önleyemedikten sonra kişi adım, adım, adım, adım karanlık tarafa doğru gidiyor.


Sonra işte o kırmızı lazerli şeye sahip edin, edindiriyorlar falan.


Şu an tam olarak o aşamadasın.


O yüzden dikkat et sözlerine.


Sen bu söylediklerini uygulatarak yol koşucularını araziye göndereceksin.


Diyorsun ki bütün sokaklar benim diyorsun.


Bak sen pistten çıktığın anda tamam mı?


Araziye çıkmak zorunda kalıyorsun.


Çünkü her yeni sokak, her yeni merak seni daha farklı bir yere, daha konforsuz bir alana, daha zorlayıcı bir yere doğru şey yapacak.


Çünkü farklı sokak demek belirsizlik demek, yeni bir şey demek.


Sen o belirsizliği eğer merak edersen, içinde onu kurcalamaya başlarsan, gitmek istersen o belirsizlik seni alacak, alacak, alacak, alacak Kayış Dağı'na götürecek seni o.


Götürecek.


Bu merak seni bırakmayacak biliyorum.


Yani sen o pistten çıkmayacaksın.


O yüzden pisti savunmak zorundasın şu an.


Yol koşucuları kalıplara sığmayan kişiliklerdir.


Yol koşucuları esnek insanlardır bu konuda.


Son derece meraklı insanlar oldukları için bir sürü yarışlara katılırlar.


İstedikleri gibi istedikleri yerde koşabilirler.


Eee senin bu arazi, yani şöyle dogmatik inanmışlık tarzına büyük bir ayrımcılık olarak görüp kınıyorum.


Yol koşucularında nı yani sevmeyebilirsin ama biz buradayız ve çoğunuz.


Herkes koşabilir, herkes yolda koşabilir.


Neredeyse çok az kişi arazide koşabilir.


Evet yani.


Çünkü ne bileyim işte iki tane kozalak falan.


Ne bileyim bir mutfak robotu falan veriyorlar küçük minnacık birinciye.


Sonuçta on bin dolarlık, yüz bin dolarlık ödüller olmuyor.


Olsun bana mı sordular?


Destin'den bahsettin.


Kariyeri bitince araziye geçmiş.


Çünkü kariyeri bitene kadar para kazanması lazımdı bu kadının tamamı.


Yani para kazanmak için de zaten yol koşusu koşmak zorunda.


Çünkü arazide ne yazık ki bu paraları kazanabilecek bir şeye ihtiyacı yok.


Elmayla armutu karıştırıyoruz biz ülkemizde.


Şu an tartışmadan biraz çıkıyorum.


Kusura bakma çünkü hafif hafif olgunluğa erişti bence.


Teşekkür ederim.


Ama şunu diyeceğim.


Elmayla armutu karıştırma olayı şu.


Şimdi biz sosyal medyada, özellikle Instagram'da takip ettiğimiz önemli atletlerin yaşayış biçimleri üzerinden kendi programımızı oluşturmaya çalışıyoruz.


Ama mesela Fransua Da Hein tamam mı?


Kaile eşi Kilian, Katie Sheid, Jim Walmsley.


Ama bu bahsettiğim kişilerin tamamı Courtney keza tamamı elit atlet.


Yani elit gibi görünmüyorlar.


Ama elit atletler ve elit atletlerin yani arazi koşucusu sonuçta bunlar oralarda yaşıyorlar.


Kaçkar'da falan kesinlikle.


Diğer taraftan da arada falan yaşıyor.


Yani çok şeyler yaşadıkları bölge, yapmak istedikleri antrenman tipine çok benzer yakın ve haliyle mesela bunlarla bizim rekabet edebilmemiz çok zor.


Yani bizim üst düzeydeki arazi koşucusu üretmemiz için gerçekten bizim koçu çularımızın oralarda hayatlarını geçiriyor olması lazım.


Ailelerinin de orada mesela yaşayabilecek düzeyde olması lazım. Evet.


Biz elit olmak isteyen atletlerimiz arazide falan.


O yüzden bizim ülkemizde şey bir durum var.Kesinlikle.


Dediğim gibi konuyu biraz değiştiriyorum.


Bizim ülkemizdeki koşucuların çoğu hibrit aslında bizde dahil.


Şimdi Fransa'da arazi koşacağız.


Hibrit demek istedim de hem arazi hem yolu birlikte koşuyoruz.


Ne bileyim dönem dönem dönem araziye hazırlanıyoruz.


Bu tip bir kültür, ilişkin bir koşu kültürü müdür bizim gibi?


Dedim ki duyabiliyor musun?


Diyorum ki hibrit bir yani hem arazi hem yol koşusunu birlikte yapan, bu şekilde koşu şeyini programlayan, koşu kültürü gelişkin bir koşu kültürü müdür sence?


Savunmaları bir yere bıraktığımızı düşünerek. Bence.


Çünkü şöyle düşünüyorum ben arazi de bizim hani kuvvet antrenmanı gibi düşünüyorum.


Ya da sadece araziye yatkın eee-- Yani sadece mesela arazi koşsak belki de yol koşusunda keşfetmediğimiz ya da yol koşusunun olumlu yönlerini görmediğimiz ve bizi geliştiren, yol tarafında geliştiren farklı etkenleri göremeyeceğiz.


Çünkü bizim gibi hani geçmişte çoğunlukla diyeyim, atletizm geçmişi olmayan hibrit pardon atletizm geçmişi geçmişi olmayan atletlerde bence hibrit olmak cross trainin gibi yani çapraz antrenman gibi oluyor ve bu sebeple bence vücudu olan baskıyı-- bunu hiçbir şeye dayandırmadan


Çok daha hızlı ya da fazla sakatlanabilirsin.


Ama bir şekilde biz araziyle bunu dengeliyoruz.


Bir de şöyle bir şey var.


Yani işte şey belki şimdi yolda çok soğuk olduğunda ya da yerler buz olduğunda ya da atıyorum sıcak olduğunda bilmiyorum, bir şekilde daha farklı eee-- seçeneklerinin olduğunu görüyoruz.


Belki işte yolda koşamayacağımız hava durumunda patikada koşabiliyoruz.


Aynı şekilde patikada koşamayacağımız durumda yolda koşuyoruz.


Böyle seçeneklerimizin olması da hoş bir şey ve daha geliştiren bir şey.


Hani bunun ikisini de yapabildiğini görüyorlar.


Yani işte. Eee.


İşte yani sen rotana ya da yarışına göre de farklı davranabiliyorsun.


Daha uzun dik bir yokuşta daha yavaş giderken hız kısa bir yokuşta hızlı gidiyorsun.


Böyle şeyleri biraz daha taktiksel oynayabiliyorsun.


Böyle şeyleri de kazandırıyor.


Yolda da mesela hızlandığını görebiliyorsun.


Yani çok daha bedeninin nelere neleri yapabileceğinin sınırlarını görebiliyorsun.


O yüzden de bence ikisini de yapmak kendi açımdan farklı kapıları açıyor diyeyim benim için.


Sen ne düşünüyorsun?


Yani belki yanlış anlamış olabilirsin benim sorumu.


Gelişkin bir koşu kültürünü mü ifade eder demek istemiştim.


Bütünsel anlamda.


Pardon, ben gelişkin bir koşu kültürünü ifade etmediğini düşünüyorum.


Çünkü gelişkin- Özür dilerim.


[söylenti sesi] Ya da spor kültürü olan ülkelere baktığımda gerçekten araziye uzmanlaşmış koşucu sayısının çok fazla olduğunu, yola uzmanlaşmış koşucu sayısının çok fazla olduğunu ve arada cidden keskin bir çizgi olduğunu görüyorum.


Yani Puppi değil Francesco Puppi.


Genç ama belli bir yaşa kadar araziye hiç girmemiş.


Tamam yol falan ama araziye girdikten sonra da alakası yok artık yolla anlatabiliyor muyum?


Yani iki on beş maratonun varmış.


Kilian tamam Norveçli ama hemen dibinde dağlar var.


Fransızlar zaten çok ciddi bir alpinizmin de getirdiği şeye sahipler.


Bizde bu hiç yok anlatabiliyor muyum?


Evet, bizde de mesela araziye uzmanlaşan tek tük koşuçularımız var.


Hani yolda da görüyoruz ama yani arazi yoğunluklu işte Fatma Taş var.


Bunlar şey razide gerçekten çok iyiler tamam mı yani gerçekten?


Yerleştiği yerde bir hayat kurabiliyor.


Çünkü o bunu yapamaz yani ondan bahsediyorum.


Çünkü o hibrit koşu evet güzel.


Bizim iki on, iki on beş maraton koşan atletlerimiz var.


Kaldı ki bunlar gidiyorlar Etiyopya'da, Kenya'da kampta yapıyorlar.


Oralarda sonuçta düzensiz patikalarda da antrenman yapıyorlar ve buna rağmen arazide kendilerinden çok daha geride hıza sahip olan, dayanıklılıkları üst düzeyde olan Avrupalı atletleri kaybediyorlar.


Bunun temel nedeni şey yapmaları, yani arazi ve yolu birlikte devam ettirmeye çalışmaları ve şey- Ben seni anladım.


Anlatabiliyor muyum?


Yani hibrid atlet olmamızın sebebi s-sınırlarımız ya da bize sunulmayan fırsatlar.


Fırsatların eksikliği, sürekliliği ya da devamlılığı sağlayabilecek platformların, alanların bize açılmaması.


Çünkü sürekliliği olmuyor.


Ya şimdi ee yani çok mesela çok başarılı arazi koşucu olabilecek insanların sürekli arazide koşabileceği belki alanları o kadar sınırlı ki.


Yani sürekli bunu devam ettiremez.


Belki de yani destek bulamayabilir.


Sonra hani yaşadığı yerden başka bir yere taşınınca şey geliri kesilebilir.


Yani devlet dışında özel sektör destekleyecek ise sınırlı olabilir.


Yani bu yüzden bizim kaynaklarımızın sınırlı olması ya da yeterli desteği bulamamak sebebiyle hibrid atlet olma zorunluluğu oluyor.


Bu da hani, tabii gelişmiş toplumlarda böyle değil.


Hani tek bir branşa yönelmek ve orada profesyonelleşmek kesinlikle gelişmiş toplumların bir örneği.


Yani bizimkisi zorunluluktan hibrid oluyoruz maalesef.


Biraz öyle.


Çok haklısın tabi biz bundan keyif de alıyoruz bu arada.


Hem arazi hem yol koşmak büyük bir keyif.


Ama yani bunun sonucunda da hani belki de o potansiyele sahiptim ama ne yazık ki o potansiyeli gerçekleştiremiyorum falan şeyine- Maalesef.


Yani çok da önemli değil ya dimi yani.


Yani bence önemli değil ama umut vaat eden bir arazi koşucusu birey için önemli olabilir.


Ya şey mesela bunun en büyük örneği.


Ya şimdi hiç ismini duymuyorum.


Ee mesela.


Kesinlikle.


Hatta Alanya Ultra'yı ilk düzenleyenlerden biriydi.


Ya da şöyle katkısı.


Evet, şey hani hatta o Ahmet Arslan'ın antrenman yaptığı Red Bull dört yüz antrenman yaptığı yoldan geçtim.


Yani o dikili anlatamam yani.


Yani bu en büyük örneği.


Eğer buraya daha fazla yatırım yapılsaydı ya da sürekliliği olsaydı belki kim bilir nerelere gelebilirdi.


Evet, çok çok doğru.


Evet öyle.


Evet, çok güzel bir program oldu. Evet.


Çok iyiydin.


Emeklerine sağlık Ece'ciğim.


Seninde ağzına sağlık.


Teşekkür ederim.


Ben gerçekten tercihte.


Yani benim kişisel görüşümü, görüşümü sorsan ben koşunun her türlüsünü seviyorum.


Beş K'yı kimse sevmez diye düşünüyorum.


İletişimimi yani şey yaparım, sorgularım.


Yani kısa mesafe diyelim. Evet.


Yani seviyoruz koşuyu, her türlü seviyoruz.


Bugün işte en azından Ece'yle asfalt mı, yol mu, arazi mi tartışmasını yaptık.


Yok ama perşembe günü gidiyoruz Azra'sa heyecanla, heyecanla bekliyorum, iple çekiyorum.


Çok teşekkürler.


Çünkü bir, senin bahsettiğin belli şeylerde benim tecrübem az.


Bulgaristan'ı da saymıyorum yurt dışından.


İtalya'da, Chianti'de.


Tamam çok fazla yol yarışı falan koştuk ama arazide böyle bir eksiklik var.


Yüksek profilli atletlerin dolacağı bir yarış.


Bu da büyük bir heyecan veriyor.


Bir de zaten koşacağım bölge mükemmel.


Yani bakabileceğimi düşünüyorum.


Açık olacak çünkü maraton'dan farklı olarak.


Maratonlardan ya da yarı maratonlardan.


Neyse öyle yani.


Çok heyecanlıyım.


Tek derdim şey, daha üç gün olması.


Ya maraton öncesi heyecanım yok ya.


Pardon, doğru söylüyorsun.


Evet, ben de öyleyim Arazde.


Arazi huzurdur.


Tamam o zaman Ece'ciğim çok teşekkürler.


Umarım keyif almışsınızdır.


Biz bayağı keyif aldık anlatırken.


Bir sonraki bölümde görüşmek üzere o zaman.


Koşuyla kalın.


Merhabalar Ece selam nasılsın?


İyiyim sen nasılsın Nejat?


İyiyim ben de.


Arkadaşlar, Ece ile birlikte bundan sonra yeni bir konseptte programlar hazırlayacağız.


Ece'yi tanımayanlar için hemen aktarayım.


Ece beş adım atlama, yıldızlar ve genç kadınlar Türkiye rekortmeni.


Aynı zamanda yetmiş ikinci Akdeniz Oyunları'nda bronz madalya madalyalayarak göğsümüzü kabarttı.


Evet Ece sanıyorum beş adım atlama falan yaptığın yok ama bildiğim kadarıyla son dönemde çok ciddi bir mecra hazırlanıyorsun maratonda. Evet.


Evet, Boston Maratonu'na hazırlanıyorum.


Ya aslında benim beş adım dışında diyeyim.


O bile değil yani.


Ben yirmi beş yaşıma kadar neredeyse hiç sporla ilgilenmedim.


Hani hatta yirmi dört yaşıma kadar hiç sporla ilgilenmedim.


Sonra böyle bir otururken utandım kendime.


Oturuyorum, ben ne yapıyorum, biraz bir şeyler yapayım dedim ve öyle başladım.


2013'ten beri koşuyorum işte on yılı geçti yani.


On yılı devirdik.


Üç yirmi altı.


Üç yirmi altı mı?


[gülme] Biz niye çağırdık seni ya?


Keşke, keşke öyle yapsaydım.


[gülme] Ya evet, keşke.


Ya bu arada benim en keyifli maratonlarım başkalarına koştururken ya da dört buçuk saatlik maratonlarındı.


Arkadaşlar işin şakası bir yana, Ece koşu namına en istikrarlı ve herhalde bu işten en keyif alan insanlardan biri benim tanıdığım.


Ve diğer taraftan da muazzam bir koşu bilgisine sahip.


Özellikle koşunun global çaptaki gelişimine ve haberlerine ilişkin pek çok şeyi biz Ece'den öğreniyoruz.


Bundan dolayı da Ece'nin bu genel kültüründen faydalanmak istedim daha doğrusu.


Ee, o yüzden de işte daha önce geçen pazar, ee, haberini vermek adına yapmış olduğumuz kısa bilgilendirme parçasında Ece'yle birlikte işte bu "hangisi" konseptimizin, ee, çıkışını yaptık.


Şimdi de ilk bölümünün kaydını yapıyoruz.


Yurt dışında koşu anlamında biraz böyle bilgi eksikliğine falan sahip oluyoruz.


Ee, burada da belli gündemler ülkemize gelemiyor.


Daha doğrusu global anlamda tartışılan güncel bazı konuları biz çok değerlendiremiyoruz ne yazık ki Türkiye'den.


Ve bu noktada da işte bu güncel konuları belki de çok geniş konuları falan da her programın başında kısa da olsa bir süre, ee, konu almayı düşünüyoruz.


Bu hafta da Ece bize bu konuda bir paylaşımda bulunacak.


Ece'yi bir nevi burası BBC Londra servisi olarak değerlendireceğiz diyebilirim bundan sonra.


Ece söz sende.


BBC'den aktarıyorum.


Dedikten sonra, evet, yani ben biraz daha farklı alternatif koşudan haberler ya da koşu genelinde de bir şeyler düşünmeyi seviyorum ve bunun koşuya olan etkisini...


Ben buna aklımı kurcalayanlar diyorum.


Bu aralar aklımı kurcalayan en büyük şeylerden bir tanesi spora, profesyonel sporda zihinsel sağlığın önemi.


Ee, gerçekten de işin psikolojik boyutunun fiziksel güçten daha üstün olduğunu düşünüyorum.


Ve bu aralar gördüğümüz kadarıyla, ya benim gördüğüm kadarıyla atletler bunu çekinmeden paylaşıyor.


Eee ve ek olarak da meslektaşlarından ve herkesten, tüm çevreden, tüm camianın dışındaki herkesten destek alıyorlar.


Bunun en iyi iki örneğini paylaşmak istiyorum.


Bir tanesi geçen sene Le Tour de Femme, yani Tur de France'ın kadın ayağında dört saniye ile ikinci olan Demi Vollering'in bu sene ilk Instagram paylaşımını Ocak 27'de paylaşımında tüm şeffaflığıyla stresin altında nasıl ezildiğini ve ne kadar güçsüz anlarının olduğunu, ee aslında


onun da bizim gibi insan olduğumuzu gösteren tüm şeffaflığıyla bunu anlatan bir paylaşım yapmasıyla başladı.


Ve ondan sonra yani yüz binlerce insan Strava ismi Strava hesabı dahil onu ne kadar sevdiğini, bu paylaşımı desteklediğini gösterdi.


İkinci bir örnekte Dylan Bowman'dan geldi.


Dylan Bowman da beş sene öncesine kadar North Face'in en iyi atletlerinden biriydi.


Hatta Hard Rock'da Kilian Jornet'ten sonra ikinci geldi.


Bir sürü farklı UTMB yarışında ilk onda, ilk beşte sıraya girmiş bir insan ve şu anda Free Trail Podcast'in ve Free Trail hesabının da sahibi olan çok önemli arazi tarafında yani trail tarafında topluluğu için çok önemli işler yapan biri.


Ve o da yine yılın ilk kendisi için paylaşımında da Aralıkta bir inzivaya çekildiğini bir haftalık.


Bunun sebebinin de 2004 yılı ne kadar başarılı geçse de onun için çok büyük bir kara deliğin içine girdiğini ve öz sevgisini kaybettiğini, bunu yeniden bu inzivayla kazandığını söyledi.


Görüyoruz ki son beş on sene içerisinde bu tür paylaşımlar artık doğal kabul ediliyor.


Çünkü bu atletler de bizim gibi insan.


Yani geçen senenin en büyük çıkış yapan müzisyeni Chappell Roan da birkaç tane konserini iptal etti.


Çünkü dedi ki psikolojik olarak çok karanlık bir yerdeyim, çok yoğunum, çok yoruldum ve anlayışınızı rica ediyorum.


Gerçekten de herkes tüm fanları dahil bunu anlayışla karşıladı.


Yani bu anlayışı artık görmeye başladık ve ben bu konuda da çok mutluyum.


Bunlar benim aklımı kurcalıyor diyebilirim.


Bu konu aslında çok derin bir konu.


Örneğin direk aklıma şey geliyor.


Marco Pantani mesela İtalyan bisikletçi.


İtalyanlar için Tanrı mertebesinde neredeyse.


Ancak yaşamış olduğu doping skandalından sonra asla eski seviyesine çıkamıyor ve o baskının altında işte bir otel odasında bildiğim kadarıyla yüksek dozda uyuşturucu kullanarak intihar ediyor.


Öyle bir örnek var mesela.


Çok ciddi bir depresyona girdikten sonra ya da bizim ülkemizden şöyle bir örnek verebilirim.


Süreyya Ayhan'ı biliyorsun, bir yarışta sanıyorum yarışı sonunda adet döngüsü ile ilgili regl olduğuyla ilişkili bir açıklama yapmıştı ve bu açıklamadan sonra çok tuhaf bir muhalefet, yani bir şeyler olmuştu.


Çok ciddi bir baskıydı ve o dönemde ülkemizin neredeyse tek atletizmde kendini gösterebilen atletlerinden biriydi.


Ve o da mesela bu dönemden sonra ciddi doping sıklamaları ve hataları yaptı belki.


Bu başarı başarısızlık ya da bu başarı üstünden kurulan ilişki sporcular üzerinde çok ciddi bir baskı oluşturuyor ve çok kötü sonuçları var.


Demi de olduğu gibi sadece dört saniye ki ben geçtiğimiz yaz izlemiştim kadınlar Fransız bisiklet turunu- Kıran kırana.


Etabı da son etabı da alıyor diye biliyorum ben.


Evet, alıyor, alıyor.


Ama dört saniye dört saniyedir işte böyle bir şey.


Neredeyse altı yedi aylık bir kısmı bu dört sahneden dolayı tamamen değişmiş.


Tabii umarım eski haline dönmüştür.


Bunlar çok kritik şeyler.


Kendimiz de yaşıyoruz.


Birkaç dakika, birkaç saniye pek çok şeyi etkiliyor.


Özellikle koşu gibi.


Neredeyse tamamı ölçülebilir olan bir spor olduğu için ciddi sıkıntılara gebe bir spor yapıyoruz.


Benim demek istediğim o putlaştırdığımız belki de insanlar, atletler, sporcular da bizim gibi insan.


Onu her zaman- Evet.


Stresi yönetemeyebiliyorlar.


Çünkü herkes bir şekilde insan ve bunun gerçeğiyle hepimizin, yani kendimizin de kendi performanslarımızla barışması gerekiyor.


Bizim de olumsuz ve olumlu günlerimiz olacak.


İlla her zaman en iyi derecemizi yapamayacağımızı bilmemiz gerekiyor.


Yani kendi bedenimizle, vücudumuzla ve kendi sürelerimizle barışık olmamız gerektiğini bilmemiz gerekiyor.


Kesinlikle.


Hatta belki bu konuyu da bu podcastin gündemi yapabiliriz.


Tabii o zaman tamamen farklı şeyleri savunacak olabiliriz.


Lütfen [gülüyor] bu konuda da sizden izin istiyoruz.


Ya biz burada biraz sonra başlayacağımız tartışma konusunda asla ve asla düşündüğümüz şeyi söylemiyoruz.


Yarın bir günde eğer başarı, başarısızlık ve sonuç odaklılık şu bu falan.


Bu konuda mesela bir podcast yaparken Ece'yi "sonuç her şeydir, önemli olan alınan derecedir" falan diye ifadeler kullanırken görürseniz, emin olun ya bu bilin ki o Ece'nin gerçek görüşü değil ama o an onu demesi gerekiyordu diyebilirim.


Evet Ece'cim şimdi ilk konumuz tabii ki seni de zaten bu programın bir parçası yapmak istediğimiz için böyle.


Baştan itibaren bu podcastin yarısının yüzde ellisinin kadın olmasını istiyordum.


En az yüzde ellisi bu arada.


Yani yarın bugün eğer konuk alınacaksa benim yerime alınacak bilgin olsun.


Sen yerinde kalacaksın ya da başka bir kadın koşucuyu dahil edeceğiz.


Çünkü birazdan da anlatacağım gibi kadınlar sporda çok başarılılar.


Giderek azımsanmayacak oranda bir katılım var her konuda kadınlar.


Ama söz hakkı noktasına geldiğimizde ne yazık ki çok göremiyoruz bunu.


Bunun artması gerekiyor diye düşünüyorum.


Bir erkek olarak da bunu ifade olmam biraz tabii çelişkili ama ne yazık ki bunu söylemem gerekti.


Bir hafta kadar önce konuyu belirleyip o konuda iki karşıt görüşü savunacak şekilde şey bilmeden daha doğrusu seçiyoruz.


Kadınlar mı, erkekler mi koşuda daha iyi?


Bu iyiyi şöyle değerlendirin.


Daha dayanıklı, daha güçlü, daha kuvvetli falan gibi ama sonuçta daha iyi şeklinde bir tartışma.


Kadın olmasından kaynaklı pozitif ayrımcılıkla ilk sözünü altı dakika boyunca kullanabilecek.


Nasıl uyaracağım bilmiyorum yani.


Oradan bir kronometre de açamayacağım.


Sonra ben sözümü, söz alacağım.


Sonra ikinci sözler üçer dakika.


Bu ikinci sözlerde yani cevap hakkı doğar, şu olur bu olur ya da ilk sözde kullanamadığı bazı şeyleri kullanmak zorunda kalırız gibi düşündük.


Bu ikinci sözler bittikten sonra da serbest olarak karşılıklı tartışacağız.


Hani birbirimizin sözünü kesmelerden tutun da işte asılsız ithamlarda falan bulunmaya kadar.


Ancak bilin ki burada bilimden de zırvadan da hepsine yer var.


Verse bir tarafından uydurulabilir.


Bu konuda serbest.


Çünkü önemli olan burada almış olduğu konuyu hakkıyla savunmak olacak.


En sonda da tabii sizin insafınıza bırakıyoruz.


Hangimizin daha başarılı olduğunu siz belirleyeceksiniz.


Belirlemeyebilirsiniz yani.


Şurada üç kişinin dinlemesi bile bizi memnun eder diye düşünüyorum.


Evet, ilk konumuz, ilk tartışmamız.


Kadınlar mı, erkekler mi?


Koşuda daha iyi.


Ece'cim altı dakikalık süren başladı.


Erkekleri savunabilirsin.


Öncelikle biraz heyecanlı olduğum için umarım iyi savunabilirim erkekleri diye düşünüyorum.


Tarih boyunca spor uygarlıklarının bir parçası olmuş ve bunu mağara resimlerinde, hiyerogliflerde, kısacası milattan önce ve sonra elimize geçen bir sürü metinde ve araştırmada görebiliyoruz.


Dünyanın en eski sporu, hatta bizim de ata sporumuz olarak benimsediğimiz güreşte bile var spor.


Bunu da yine mağara resimlerinde, tasvirlerinde bulmuşuz.


Tabii bu tüm sportif aktiviteler, tüm betimlemeler erkekler üzerinden yapılıyor.


Kadınların rekabeti spora dahil olması ya da herhangi bir sportif aktiviteye dahil olunları, işte yarışları, yarış sonuçlarının meşrulaştırılması çok daha sonralara dayanıyor, hatta uygun görülmesi diyebilirim.


Ama buna rağmen günümüze kadar olan süreçte erkekler her zaman daha kadınlardan daha yüksek ve üstün performans gösteriyorlar.


Yani ve bence de bu sebeple daha iyiler.


Konuştuğumuz konu erkekler mi, kadınlar mı?


Ve bence de bu konuşma gereği, benim savunmam gereği.


Erkekler koşuda daha iyi.


Ve dediğim gibi, yani tarih boyunca erkekler her zaman kadınlardan daha üstün başarı göstermişler.


Bunun sebebi sadece erkeklerin en başta işte spora dahil olmaları değil, en başta fiziksel ve hormonal avantajları.


Bundan sonraki en büyük avantajları tabii ki sosyoekonomik, kültürel ve çevresel sebepler.


Ama her ne olursa olsun erkekler kadınlardan her zaman koşuda daha iyi olmuşlar.


Her spor branşında olduğu gibi.


Öncelikle biraz fiziksel nedenlere değinmek istiyorum.


Erkeklerin ortalama daha büyük akciğer ve kalp hacmine sahip olduğunu söylüyor.


Bilim ad-- bilim insanları ve bu sebeple de.


Ve ayrıca da pardon, buna ek olarak da kas, daha fazla kas kütlesine sahipler.


Şimdi daha yüksek akciğerlere ve kalp büyüklüğüne sahip oldukları için de oksijen hacimleri ve bu oksijeni yönetebilmeleri, işte kan dolaşımlarına etkisi daha yüksek olduğundan ve kas ve bu oksijeni pompalayabilmeleri sebebiyle de ve kas kütlenin daha yüksek olabilir, daha yüksek


Bu sebeple de yüksek aerobik kapasitesi sebebiyle daha güçlüler.


Buna ek olarak da hormonal bir taraf var.


Yani testosteron.


Testosteron tabii ki her zaman büyük bir avantaj erkekler için.


Hatta her zaman gördüğümüz kadarıyla herhangi bir doping skandalında kadınlar tarafında daha yüksek testosteron seviyeleri olduğu için bazı kadınların eee soru işaretleri doğuyor.


Hatta işte Caster Semenya'yı çoğunuz biliyordur.


Onun da testosteron seviyelerinin yüksek olması sebebiyle eee, düşürmesi, düşürmesini istedikleri ve düşürmesini gerektirdiği şartlar koşuluyor.


Bu sebeple de kadınlar eee, testosteron seviyelerinde daha düşük olması, kas kütlesinin daha düşük olması, akciğer kapasitelerinin, kalplerin küçük olması sebebiyle kadınıın eee, her zaman daha dezavantajlı durumdalar.


O yüzden de erkekler her zaman daha iyiler.


Ya sadece başarıyla ben bu iyiliği eee, göstermiyorum.


Başarı sadece iyi olmanın bir kanıtı değil, gerçekten de fiziksel olarak-ııı daha üstün olmaları bence erkeklerin kadınlardan daha iyi olmanın en önemli sebebi.


Ama tabii ki kadınların spora daha sonra dahil olmaları da erkeklere daha iyi kılmış.


Ancak kadınların daha sonradan bu spor, herhangi bir erkek spor, erkeklerin yarıştığı spora dahil olmaları, yani kadınların skorlarında erkeklere daha fazla yaklaşmalarına sebep olmamış.


Buradaki oran neredeyse her zaman tüm branşlarda.


.. Iımm. ..


Ortalama benzer kalmış ve hiçbir zaman erkeklerin sürelerinin üstüne geçmemiş.


Bu da çok önemli bir gösterge bence.


Ek olarak hâlâ, yani sosyokültürel açıdan kadınların çoğu branşa dahil olunmaları sebebiyle de, evet, kadınlar sosyokültürel ve ekonomik açıdan da dahil olamıyorlar bazı branşlara ve çoğu spora.


Bu da erkeklerin daha iyi olmasında bir katkıda bulunuyor tabii ki.


Ve bence şu anda gelecekte herhangi bir teknolojik gelişme olmazsa erkekler hâlâ koşuda da daha iyiler.


Şimdi benim beş dakikam başlıyor.


Evet arkadaşlar, kadınların erkeklerden neden daha iyi olduğunu koşuda şu ifadeyle, ifadeyi kullanarak başlamak istiyorum.


Ya öncelikle tabii Ece'yi kınıyorum.


Kadınları ne yazık ki sporda değil, tarihte göremiyoruz.


Göremeyişimizden kaynaklı çok fazla örnek yok.


Bu örneksizlik zaten kadınların başarısını gölgeleyen bir şey.


İlk kadınların sporla kurmuş oldukları ilişkiyi ya doğal olarak Yunan mitolojisinde ve Homeros'un Odysseia'sında görüyoruz aslında.


Ve Sparta'da, yine Yunanistan'da Sparta, şehir devletinde daha doğrusu, kadınların erkeklerle eşit haklara sahip noktada bir spor eğitimi aldığını görüyoruz.


Hatta burada Midas sanıyorum Sparta kralı.


Siz Spartalı kadınlar neden bu kadar farklısınız diye soruyorlar.


O da "Çünkü biz aynı zamanda tek erkek doğuran kadınlarız" diye cevap veriyor.


Yani kadınlar üstünden erkeklerin de kendini yüceltme durumu var burada.


Ancak Sparta'daki bu kadınların erkeklerle eş bir şekilde spor eğitimi alma durumu, ne yazık ki milattan önce üç yüzlerden, beş yüzlerden, binlerden bahsediyoruz.


Yaklaşık iki bin yıl kadar bir kesintiye uğruyor.


Bu kesintinin temel nedeni de tabii ki dinler, arkadaşlar.


Hristiyanlık, daha doğrusu.


Müslümanlığı zaten hiç saymıyorum ama dinlerin tarihi zaten kadınların ezilme tarihidir.


Bundan kaynaklı da bir iki bin, iki bin beş yüz yıllık bir kadınların spordan ve spor harici her şeyden dışlanma durumu var.


Hatta bazı şeyler var.


Mesela Milattan önce altıyüzde başlayan Heraean oyunları var.


Bu Hera, işte Zeus'un eşi, üzerinden kadınlar aynı olimpiyatlar gibi Heraean oyunlarını altıyüz yılından itibaren, milattan önce altıyüzden itibaren her dört yılda bir yapıyorlar.


Sadece kadınlar, bekar kadınlar, evlenmemiş genç kadınların dahil olduğu bir etkinlik bu.


Sonra işte dediğim gibi, yani Hristiyanlık ve Roma İmparatorluğu daha doğrusu devreye girip büyük bir karanlık döneme giriyoruz.


Hatta bunun ilk şeyi de yine bir kadının, kadın astronom ve matematikçi olan Hypatia'nın İskenderiye'deki suikastı, öldürülmesi zaten bir şeydir.


Ondan sonra Hypatia'nın öldürülüşünden sonra aslında kadınlar tarihe karışıyor diyebiliriz.


Ta ki on dokuzuncu Viktoryen döneme kadar, ki o dönemde de kadınlar şu şekilde biliniyorlar.


Kibarlar, nazikler.


Spor yaparlarsa kadın üreme etkinliği kaybolur.


Erkekler zaten yaratıyor kadınların tarihini ama kadınlar bir şekildir yolunu buluyor.


Hatta ilk modern olimpiyatlar 1896'da protesto amaçlı bir kadın.


Kadınlar katılamadığı için gidiyor, koşuyor o maratonu.


İlk maratonu koşan, sonraki gün de olsa koşan bir kadın var.


Bin dokuz yüzde olimpiyatlara dahil oluyorlar.


Hatta 1922'de kadınların ilk kadınlara özel olimpiyatları çıkıyor.


Ancak ne yazık ki 1984'e kadar, Los Angeles Olimpiyatlarına kadar da kadınlar mesela olimpiyatın maratonlarında dahi temsil edilemiyorlar.


Tabii bu bütün yıllar içerisinde de sürekli bir ilerleme var.


Her sporda, her sporda adım adım kadınlar işin içine giriyor.


Amerika'da 1972'de imzalanan Title 9 diye bir şey vardır.


Burada da kadınların, daha doğrusu cinsel istismar ya da işte cinsiyet ayrımcılığından kaynaklı şeylere karşı eğitimdeki yönetmelik değişimi, bir devrim falan şeklinde düşünebiliriz ki, bu da aslında Sovyetler Birliğinin kadınlar üzerinden başlatmış olduğu yenilikçi ve devrimci politikalara Amerika'nın ve diğer Batı ülkelerin bir cevabı.


Özellikle Sovyetlerde rekabet açısından da aynı uzay savaş-- savaşçı-- uzay çağı gibi böyle bir durum var.


Ancak şunu görebiliyoruz, kadınlar her şekilde içinde bulundukları bütün tarih boyunca hep bir mücadele içinde oldu.


Zaten kadınların başarısı da bu mücadelden geliyor.


Yani erkekler örneğin, sadece kendi aralarında ve belli bir amaç için mücadele ederken, kadınlar kendini ifade etmek için, mesela bir mücadelenin içerisinde ve koşu gibi özellikle dayanıklılık sporu-- sporu olan uzun mesafe koşuda, dayanıklılıkta mental güç bir numaradır.


Ve kadınların bu noktada.


..Ezici bir şekilde erkeklere göre başarılı olduğunu görüyoruz.


Bunları araştırmalardan size ifade edeceğim.


Ya bu 1972'deki şeyden sonra, Title 9'dan sonra kadınların spora katılımı çok artıyor ve ondan sonra zaten kadınlar ve erkeklerdeki fark giderek kapanıyor.


1920'lerde kadınlar üç saat kırk dakikada maraton koşarken erkekler iki buçuk saat falan koşabiliyorlardı.


1980'lere geldiğimizde işte o aradaki yüzde on, Ece'nin de bahsetmiş olduğu o bütün mesafelerdeki oran farkı devreye girdi.


Ama sabit kalma, üst düzey performans gösteren, yani rekor-rekor sürelerin arasındaki fark.


Ama genel olarak toplama baktığımızda bütün koşucuların içine girdiği bir istatistiği modelde kadınların mesafe arttıkça ve süre uzadıkça erkeklerle oran farkı çok ciddi oranda kapattığını görüyoruz.


İlk kısımda bunları söyleyebileceğim.


Teşekkürler.


Bir kadın senin savunduğun lafla gurur duydum açıkçası.


Şimdi ben hepsini çürütmesem de, yani çürütmeyeceğim.


Çünkü Necdet'in söylediklerinin hepsi aslında doğru arkadaşlar.


Necdet'in söylediklerinin hepsine katılmakla birlikte, kendisi her zaman dayanıklılık, işte kadınların ne kadar spordan ya da koşu-koşu camiasından eksik kaldığını ve onların performansının ölçülmesini ya da herhangi bir veri ölçülmesinin çok daha geç başladığını söyledi.


Bunda son derece haklı.


Ama ne kadar da geç ölçüm yapılsa bile erkeklerin performansının kadınlardan, performansının da değil, yani her türlü veride erkeklerin kadınlardan kesinlikle daha üstün olduğunu görebiliyoruz.


Ve daha ben bunu daha iyi olarak da anlıyorum.


Sadece birinci olma başarısı gibi değil, sürelerle, elimizdeki verilerle gerçekten de erkeklerin koşuda daha iyi olduğunu görebiliyoruz.


Evet, belki de kadınların daha az veri çalışma verisi var bu konuda.


Evet, ama işte on sene sonra daha fazla verisi olabilir kadınlar hakkında.


Ancak bu yine de süre ya da performans değerlendirmesi olduğu zaman, erkeklerle karşılaştırıldığı zaman erkekler her zaman daha üstün ve bu sebeple daha iyiler bence.


Yani bence her zaman kadınlar spor dalında, yani yirmi bin yıl önce de müsabakalara dahil edilmeliydi.


Ancak bu erkeklerin kadınlardan daha başarılı olduğu gerçeğini değiştirmiyor.


Kadınların yıllar sonra gösterdiği başarı, erkeklerin başarılarına hiçbir zaman ulaşamıyor.


Evet, kadınların sosyoekonomik durumu dünyada sekiz milyar insan var.


Kadınların yani daha düşük görülmesi, çoğu, çoğu ülkede sebebiyle kadınları belki daha zayıf gösteriyor ve sporda dahil edilmemesi, kadınların bazı sportif aktivitelere dahil edilmemesi, kadınların başarısını göstermiyor.


Her şekilde erkeklerle kadınlar karşılaştırıldığında erkekler her zaman daha iyi gösteriliyor.


Sosyoekonomik çevrelerde de erkekler daha baskın olduğu için de daha iyiler.


Yani bu iyi iyilik konseptiyle düşünürsek, kültürel anlamda da sosyoekonomik ve fiziksel anlamda ve zihinsel anlamda erkekler daha iyi diyorum.


Çürütüldüğüm herhangi bir nokta görmediğim için direk şuradan başlayacağım.


Dediğim gibi süre uzadıkça, mesafe arttıkça kadınlar erkeklerle olan o fizyolojik farkı giderek kapatıyorlar.


Ne demiştik işte Ece'nin dediği gibi, evet, kadınların kalbi küçük, kalpten pompalanan kan hacmi küçük, kasları da küçük.


Bundan dolayı da hem maksimal oksijen kapasiteleri daha düşük hem de patlayıcı güçleri daha düşük.


Bundan dolayı da sprintte de, maratonda da ultra mesafede de kadınlar ve erkekler arasında ne yazık ki fizyolojik bir fark var.


Erkekler daha üstünmüş gibi gözüküyor ama kadınlar farklı özellikleriyle bu farkı çok ciddi bir şekilde azaltıyorlar.


89'dan 2021'e kadar tüm dünyada iki yüz yirmi bir ülke deniyor ancak iki yüz yirmi bir ülke var mı bundan bile emin değilim.


Araştırma var yani otuz sekiz bin sekiz yüz altmış yarış.


Bu araştırmaya girmiş beş milyon üç yüz bin yarış sonucu var ki bunun bir nokta sekiz milyonu, bir nokta sekiz milyon farklı sporcunun performansı değerlendirilmiş ve yedi bin iki yüz elli bir çift kadın erkek karşılaştırılmış.


Bu yedi bin iki yüz elli bir çift kadın ve erkeği kısa mesafeden uzun mesafeye kadar sonuçlarını kıyaslamışlar ve yirmi beş kırk beş kilometrelik görece kısa yarışlarla kırk beş iki yüz altmış kilometrelik uzun yarışlar arasındaki farka bakmışlar ve şunu görmüşler.


Her on kilometre artışında erkeklerin performansı yüzde dört nokta sıfır iki azalıyormuş.


Kadınlarda bu performans düşüşü yüzde üç nokta yirmi beş.


Ayrıca kısa yarışlarda erkeklerin kadınlara göre bir nokta yirmi üç kat daha başarılı olduğu ortada.


Yani neredeyse kadınlar erkeklerle eş düzeyde bir performans sergiliyor.


Ayrıca bir de maratona ilişkin bir araştırma var.


2009'da 2019 arasında 2.


3 milyon maraton sonucu hesaplanmış işte Boston, Berlin, Chicago, Londra, New York, Paris falan bunların hepsi var.


Burada kadınların erkeklerden yüzde on sekiz nokta üç oranında pace kontrolünde, yani yarış içerisindeki pace'i sürdürebilme noktasında başarılı olduğu tespit edilmiş ki, kadınların maratonun ikinci yarısında erkeklere göre daha az yorulduğu da ortaya çıkmış.


Kadınların daha istikrarlı bir yarış temposu olduğunu ve erkeklere göre daha zor yorulduklarını gösteriyor.


Bu da kadınların slow twitch dediğimiz yavaş kasılan kas hücrelerinin yüksekliği.


Daha yüksek oranda yağa sahip olmaları ve bundan dolayı da enerji kullanımında yağ kullanımını daha efektif olarak kullanmaları.


Örneğin mesela benzer bir efor seviyesinde yüzde altmış beş ve üstü mesela kadınlar yaklaşık yüzde otuz dokuz oranında kadın yağ kullanırken erkekler sadece yüz yirmi iki oranında kullanıyor.


Bu da uzun mesafelere geldiğimizde kadınların daha düşük yorgunluk seviyesine gelmesini açıklıyor aslında.


Yaş ilerledikçe fark düşüyor arkadaşlar.


Altmış yetmiş giderek uzadığı, ilerlediğinde yaşlar kadınlar farkı çok ciddi oranda düşürüyorlar.


Tabii bunda tahminen testosteronun da etkisi vardır ama sonuçta bu da bir gerçek.


Kadınlar zaman içerisinde daha dayanıklı kalmayı sağlıyorlar.


Bu da zaten yaşlanma noktasında kadınların erkeklerden daha başarılı olduğunu ve hani daha zor öldüklerini de gösterir aslında.


Sağol Necdet.


Sana 52 saniye daha verdim.


Çok teşekkür ederim.


Bir kadın olarak kadınlar anlatırken [gülme] böyleyim.


Böyle boğazımı falan kesiyorum.


Neyse, teşekkür ederim.


Şimdi istersen- Evet, istersen birbirimize böyle çürütebileceğimiz şeylerden bahsedebiliriz.


Yani benim aklımda birkaç şey var ama sen istiyorsan söz al önce. Tabii.


Nejdet'in her şekilde veriyle desteklenmiş eee savlarına şu şekilde yani karşı gelebilirim.


Bir, şu anda kafamdan gerçekten araştırmalara bakıp da bir şey söyleyemem.


Ama şunu söyleyeceğim.


Yani fizyolojik fark süre uzadıkça kapanıyor dedi Nejdet.


Ama biz sadece uzun mesafeyi değerlendirmiyoruz.


Yani her ya da işte sürdürülebilir istikrarı değerlendirmiyoruz.


Bizim konuştuğumuz ee yani kadınlar erkeklerden ya da erkekler kadınlardan daha mı iyi?


Koşucu ya da koşuda kim daha iyi?


Ya burada iyilik konseptini ben genel olarak değerlendiriyorum demiştim.


Bu sadece uzun mesafe ya da işte sürdürülebilinirlik değil, genel olarak erkekler kadınlardan ya da kadınlardan er-- kadınlar erkeklerden koşuda daha mı iyi?


Sonuçta- Daha iyi.


Genel dedin ya bak, genel dedin ya.


Show TV'de zamanında Dokun Bana diye bir yarışma var.


Bir kadın rekor kırdı biliyor musun onu?


Tamam o koşuda kırmadı.


Çok haklısın.


Ama genel tüm kategorilere dokunduğumuz zaman [güler] erkekler kadınlarından her zaman daha iyiler.


Eee fizyolojik fark süre uzadıkça kapanıyor olabilir ama hiçbir zaman yaklaşmadı.


Ve bu yani eğer teknolojide bir sıçrama, bir atlama, kadınların üstünde bir teknoloji deneme olmadığı sürece bizim görebileceğimiz bir sürede kadınlara bir avantaj sağlayamayacak teknolojide ya da giydiği bir ekipman ya da kendi içindeki hormonları bir şekilde başka bir şekilde aktive etmedikçe, genel çerçevede


erkekler kadınlardan iyi olacak.


Ve evet, bazen kadınlar hani küçük görüldüğü için koşamayacak ya da performans sergileyemeyecek.


Ama sonuçta bu da erkekleri iyi kılıyor.


Evet, kadınların olmaması haksızlık da doğurabiliyor.


Ama yine de orada erkekler var.


Ve erkekler kadınların olduğu yerde de aynı performansı sergileyerek onlardan daha iyiler.


Sonuçta her branşta öyleler.


Koşuda- Nasıl her branşta?


[güler] Hani sonuçta sen iki yüz altmış kilometreden örnek verdin.


Affedersin ama yani iki yüz altmış kilometre koşan ne?


Bin kişi varsa yine erkekler en iyi derecelere sahip olabiliyorlar.


Yani daha fazla var erkek bu konuda.


Ben mesela şu açıdan katılmıyorum sana.


Örneğin sen bir kabullenen hareket ediyorsun.


Erkekler daha iyi.


Şu fizyolojik özellikler falan diye.


Bir de erkekler var, kadınlar yok diyorsun.


İşte kadınların olmayışı zaten böyle bir gerçeği doğuruyor.


Şimdi bin dokuz yüzlerin başında bak, üç saat kırk dakika.


Sen bile aslında şu an kadınlar dünya rekorunu kırmış durumdasın bin dokuz yüz yirmilere göre.


Üç saat kırk dakikaymış rekor.


Tahminen tamam mı?


Birinin karısını çıkarmışlar.


Bir atletin ya da ne bileyim bilmem ne kontunun, bilmem ne dükünün karısını tamam mı?


Yüz yıl geçmemiş daha.


Yani bir kırk dakikaya yakın bir gelişim var.


Kadınlar iki katına indirmiş, yarı yarıya inmiş süre ve şöyle bir tespit var.


Işte seksenlere kadar kadınlar farkı çok azalttı ama ondan sonra işte fark aynı kaldı.


Potansiyeli onun potansiyelini görememişti kadınlar.


Ne bileyim Kenya'ya gidilmemişti, işte fakir ailelere ulaşılamamıştı.


Sadece elit, seçkin kadınların katılabildiği bir şeydi.


Tamam, evet, büyük bir şeyin içerisinde kadınlar dahil olmaya başladılar.


Ama şu var seksenlerden sonra bu defa zaten bütün spor, yani sporda erkeklerin de görece olarak katılımı muazzam arttı.


Önce bir Abidi Bikila Mikila vardı.


Mesela çıplak ayaklı koşan bir iki atlet vardı Afrika'dan.


Seksenlerle birlikte mesela Kuzey Afrikalı atletler devreye girdiler.


Jamaikalı atletler sprinter olarak devreye girdiler falan.


Yani sporun globalleşmesi ve öncesinde olmayan atletlerin girmesi, Japonya şu bu falan anlatabiliyor muyum?


O devirde gerçekleşti ve erkekler o farkı kordular ileride.


Kadınlar daha farklı bir şeyle ki sonuçta ben şeyde de bir eşitsizlik olduğunu düşünüyorum, adaletsizlik olduğunu düşünüyorum antrenman sistemlerinde de.


Yeterli düzeyde antrenmanla erkeklerin seviyesine gelebilirler diye düşünüyorum.


Ama orada da şu devreye giriyor.


Caster Semenya devreye giriyor.


Kadın değil mi?


Caster Semenya?


Biyolojik olarak, biyolojik olarak kadın hatta.


Benim bildiğim kadarıyla kadın olarak doğmuş.


Şimdi burada bambaşka bir tartışmaya giriyoruz ama.


[gülme] Tamam ya sonuçta bir kadın yani.


Transseksüel de değil.


Bu kadının kadınlığı elinden alınıyor.


Haliyle rekor kırılmasının da önüne geçiliyor.


Böyle değil mi olay?


Ya bu yanlış bir şey değil mi?


Kadınlarda sekiz yüz metrede bu kadın mesela erkeklere çok yakın bir derece halledecek mesela.


Bu kadının yarışması elinden alınıyor tamam mı?


Çünkü fazla kadın değil, erkek gibi kadın.


Ama halbuki Courtney Dauwalter'ın V2 Max'ı doksan beş diye diyelim.


Senin de elli diye diyelim.


Seni geçmesinde bir mahsuru yok.


Ama yani adil değil.


Ya anlatabiliyor muyum?


Ya kadınların rekor kırmasının önünde böyle engeller çıkartılıyor.


İki yüz metrede Amerikalıların mesela vardı.


Ya ben anlam veremiyorum buna.


O İtalyan boksörü dövmüştü ya Çinli boksör kadın.


O da kadındı mesela.


Kadın olarak doğmuş biyolojik olarak.


Ama yani dediğim gibi bana mesela tuhaf geliyor bu.


Bunlardan kaynaklı kadınların gelişiminin önünde bir engel oluştuğunu düşünüyorum bunları.


Yani ben testosteron seviyesinin belirleyici olduğu kadar, ne bileyim V2 Max'ların da belirleyici olması gerektiğini düşünüyorum.


Ya da Usain Bolt'un sahip olduğu fast twitch, yani hızlı kasılan kas hücreleri fazla diye tamam mı, diğerlerinden fazla diye, bir de Semenya'nın testesteronu yüksek, onu dahil etmiyorsun.


O zaman Usain Bolt da adil değil.


Yani bana öyle geliyor biraz.


Yani şöyle öncelikle maraton sürelerinden başlarsak, iki sıfır dokuz dedin.


Yine de merhum Kelvin Kiptum iki sıfır sıfır otuz beş koşmuştu.


Yani yine dokuz buçuk, affedersin, dokuz dakika daha iyi koştuk.


Evet, dokuz buçuk dakikaya daha hızlı koştu, şeyden, kadın birincisinden, dünya birincisinden.


Evet, bir o.


İki, hormonal dengelerin diğer tüm seviyelerden daha önemsenmesinin sebebi gerçekten de işte akciğer kapasitesinin ya da oksijen kapasitesinin değil de, hormonal dengenin diğer tüm performanslara daha olumlu katkıda bulunduğunu düşünüyorlar.


Yani bu sebeple Caster Semenya'nın testlere girmesi ya da test estoronların bastırması, bastırtmaları bu sebeple, yani testosteron erkeklerle olan testosteron seviyelerinde eşdeğer ya da daha onlara yakın olması, o zaman gerçekten de bir üstünlük seviyesi olarak görülüyor.


Ya haklısın da bak diyorum ki mesela Matthew Vanderpoel.


Dört yıldır üst üste Cyclocross şampiyonu.


Yani bu adamın karşısında Pogaçar dışında bir iki kişi daha anca yarışabiliyor.


Onlar da yarışab...


Onun da doksan altı olduğu için V2 Max'i.


Üç dört saatin üzerinde herhangi bir performansta hatta ya da birkaç dakikalık sprintlerde falan, bu adamı başka birinin geçme ihtimali yok.


Ama V2 Max'ı aslında teknik olarak geliştirip V2 Max'ını yükseltebiliyorsun ancak testosteronunu hiçbir şekilde geliştiremiyorsun.


Testosteronunu dışarıdan takviye ile alman gerekiyor.


Yani senin doğan gereği testosteronun yüksek olabilir.


Onu düş-- yani artırabilen, doğan gereği yüksel-- yüksekse tamam.


Ama başka biri do-- testesteronunu yükseltemez ve fakat eee başka biri V2 Max'ını yükseltebilir.


Belki doksan altı yapamaz ama doksan yapabilir.


Ama testosteronunu yükseltemez.


Böyle bir fark var arada.


Yani hormonal dengeyi dışarıdan etkenlerle ancak yükseltebilirsin.


Ama oksijen kapasiteni kendin eee yükseltebilirsin.


Dışarıdan da tabii etkenlerin yükseltsin ama dışa-- kendini yükseltme şansın var.


Burada testosteronun kendini yükseltemezsin.


Böyle bir fark var.


Bu sebeple de aslında kas dersiminin ya da başka atletlerin eee hormon-- hormonlarını sınırlamaya, kısıtlamaya çalışıyorlardı.


Bu kısmı bilmiyordum, iyi oldu.


Ya konu böyle dağıldı ama böyle olsun zaten en güzeli bu.


Konunun biraz dağılması.


Bir anda şeye girdik.


Eee transgender, gender falan tartışması gibi şahane oldu yani.


Bunu da aradan çıkarmış olduk.


İçimdeydi çünkü bu konuyu tartışmak.


Ama çok netameli bir konu olduğu için de nasıl tartışacağımı...


Çünkü linç yiyebilirim.


Neyse, aradan çıkardık arkadaşlar.


Ece şahane bir tespitte bulundu.


Eee konuumuza dönecek olursak.


Eee yani ben-- benim söyleyeceklerim bu kadar.


Kadınlar daha iyi.


Sağol Necdet çok teşekkürler.


Çünkü eee başta da belirttiğim gibi kadınların sadece sporda değil, hayatın tamamında bir mücadeleyle geçen bir hayatları var.


Ya sen oturup kalkmana bile dikkat etmek zorundasın.


Ya topluluk ya öyle bir şey ki hatta tahminen kendi başına evde yalnızken bile tamam mı, bacak bacak üstüne atarken dikkat ediyorsundur.


Böyle bir alışılmış şeyler var.


Şimdi böyle bir baskı, böyle bir kontrolün içerisinde yaşayan kadın için bence Uludağ Ultra'da altmış altı kadar koşmak koymaz yani.


Anlatabiliyor muyum?


Yani ne bileyim o at diyemiyor, zıplamıyor da dalga geçeriz kadınlarda.


Ama aslında bütüne baktığımızda kadınlar için bunlar bir şey değildir.


O yüzden spor, sportif faaliyette de sportif faaliyet büyüdükçe, uzadıkça, genişledikçe, daha doğrusu yani uzadıkça diyeyim, risk faktörü daha fazla arttığı için, belirsizlik daha fazla arttığı için böyle böyle durumlarda kimin daha fazla tecrübesi, yaşanmışlığı, ne bileyim işte hazırlığı varsa o daha başarılı oluyor.


Bir kere çok daha farklı bir yerdeler.


O yüzden ben eee sonuçtan bağımsız olarak erkeğin fizyolojik kapasitesi suçlusu ya da erkek egemen bir toplum içerisinde olmamızdan bağımsız olarak söylüyorum.


Ne kadar zorluk yaşarsanız o kadar dayanıklı olursunuz.


Ya bunu Eliud Kipchoge'de de görüyoruz.


Ya da bizim en son iki sıfır yedi koşan atletimiz Sezgin mesela.


Çünkü çok ağır şartlarda yaşayan insanlar bunlar.


Kadınlar zaten toplumun yarısı olarak böyle bir şartta yaşıyor.


O yüzden ben onların en azından dayanıklılıkta ve koşuda daha iyi olduklarını düşünüyorum.


Benim iddiam bu.


Ben yine biraz benim için tekrar olacak ama gelecek yıllarda teknoloji gelişmelerinin ne göstereceği belli olmaz.


Hani yeni bir insan formu yaratılır, kök hücre ile ayrı bir kadın benliği yaratılır ise emin olamam.


Ama yaşadığımız bu yıllarda, bu dönemlerde erkeklerin kadınlardan daha iyi olduğu kaçınılmaz eee ve aşikar.


Eee önceden de söylediğim gibi.


Eee ve Necdet'e her zaman karşı geldiğim gibi.


Kadınlar ne kadar da eee tarih boyunca zorluklara karşı gelmişler ya da eee farklı araştırmalardan, spor dallarından geri kalmış olsalar bile, dahil olduğu zamanlardan itibaren eee karşılaştı-- karşılaştırdığımız zaman sosyoekonomik ve kültürel baskıları


da dahil ettiğimiz durumlarda bile eee başarıları eee takdir edilebilir.


Ancak erkeklerin başarılarına oranla her zaman daha arka plandadırlar.


Bunlar hem sayılarla ifade edilebilir hem de eee erkeklerin kazandığı yarışmalar ya da işte eee bulunduğu statü ile de ilgilenebilir.


Evet, haksızlıklar vardır.


Zaten eee hiçbir şekilde yok saymıyorum.


Ancak bu kadınlar her türlü mücadelede olmalarına.


..na ek olarak, rağmen demeyelim, ek olarak eee erkeklerle olan kıran kırana mücadelede her zaman eşit düzeyde olsalar ya da daha geride dursalar bile erkekler-Yani


bir şekilde onlardan daha iyi olmuşlardır.


Dayanıklılık iki yüz altmış kilometre ile ölçülüyorsa, erkekler de bir kadından, yani kadın onları yenmişse sonrasında erkekler de ondan sonra gelecektir.


Bunda herhangi bir, eee, anormallik görmüyorum ben.


Ama şöyle söyleyebilirim.


Yani eğer savunmalarımız bittiyse, yani bizim fikirlerimiz, tercihlerimiz ne olursa olsun, eee, kendimizi başka biriyle asla karşılaştırmamalıyız.


Yani ne karşı cinsiyetimizle ne de hemcinsim cinsimizde karşılaştırmadan ya kendimizle yarışmalıyız ya da yarıştığımız mesafelerde keyif almalıyız.


Yani amacınıza uygun devam etmeliyiz.


Ya bırak şimdi konuyu, konuyu şey yaptın.


Böyle de şey yaparım.


Hadi oradan.


Konuyu nereye bağladı?


Tabii ki savunuyorum ya.


Ben dedim bak şöyle.


Gerçekten uzun mesafede de, eee, kadınların başarıları takdir edilebilir düzeyde.


Evet, mental olarak da çok güçlüler.


Ama erkeklerle, eee, karşılaştıkları zaman her zaman erkekler daha başarılı.


Courtney altıncı oldu ya altıncı.


Ya var onlar olsun da ya altıncı oldu.


Şeyi geçti o popüler Instagram'da olan fenomeni.


İyice popüler oldu ya.


Hamburger.


Ha Mathieu, Mathieu Blanchard.


Ne kaçtı onun.


Evet, Mathieu.


Mathieu, Mathieu geçti falan.


Perişan oldu.


O da birden fazla etaplı bir yarıştı.


Onu da kazandı.